Στην ζωή του ξέρει από αναποδιές. Ξέρει πολύ καλά. Εγκατέλειψε το ποδόσφαιρο στα 26 του μετά από εννιά (!) εγχειρήσεις στο αγιάτρευτο του γόνατο. Αυτό που για άλλους θα ήταν το τέλος, για εκείνον έγινε η αρχή. Έγινε ένας football nerd, αφοσιώθηκε στην προπονητική και το 2014 έφτασε να γίνεται ο διάδοχος του Τόμας Τούχελ στην Μάιντς.
Ξέρει από στραβά αποτελέσματα. Εκείνο το απόγευμα στην Τρίπολη, οι οργισμένοι οπαδοί του γερμανικού συλλόγου που έκαναν το καλοκαιρινό ταξίδι στην Αρκαδία τον πέρασαν γενεές δεκατέσσερις. Ζήτησαν την κεφαλή του επί πίνακι. Ζήτησαν από τους παίκτες να πάνε στο πέταλο για να τους ζητήσουν συγγνώμη και να απολογηθούν. Ο Αστέρας Τρίπολης είχε πετάξει την Μάιντς εκτός ομίλων Europa League και ο Δανός μέσα σε μερικές εβδομάδες βίωσε την πιο σκληρή όψη της προπονητικής στην πρώτη του εμπειρία εκτός συνόρων. Άντεξε μόλις επτά μήνες, όμως αυτή του η εμπειρία τον έφερε εδώ που είναι σήμερα.
Ξέρει από αδικίες της ζωής. Ο αδερφός του Ζίμον γεννήθηκε με κινητικές και μαθησιακές δυσκολίες, όμως αυτό τον έκανε να γίνει μπροστάρης σε αμέτρητες προσπάθειες για τα δικαιώματα των ανθρώπων με αναπηρίες στην Δανία και την βελτίωση της ποιότητας ζωής που οφείλει να τους παρέχει το κράτος.
Αυτή τη φορά όμως δεν ήξερε πως να διαχειριστεί ούτε τα συναισθήματα, ούτε τον ρόλο του. Η κατάρρευση του Κρίστιαν Έρικσεν, έφερε και την δική του. Στα αποδυτήρια «έσπασε» κι αυτός. Οι παίκτες του τον είδαν να κλαίει, ήταν ένας από αυτούς. Δεν υπήρχαν πια ρόλοι. Δεν υπήρχαν προπονητές, παίκτες, επιτελείο. Ήταν όλοι ένα.
Άφησε τους παίκτες του να μιλήσουν, ελεύθερα, να βγάλουν ότι έχουν από μέσα τους. «Αν θέλετε να παίξετε, θα βγω μαζί σας. Αν όχι, θα φύγουμε όλοι μαζί». Επανέλαβε πολλές φορές πως όποιος ένιωθε την πίεση να τον συνθλίβει, καλό θα ήταν να μιλήσει με κάποιον ειδικό. Πρώτος θα το έκανε αυτός. Όχι, για να δώσει το παράδειγμα, επειδή έτσι ένιωθε. Είχε πολλά που τον έπνιγαν και ήθελε να τα βγάλει από μέσα του.
Ο Κάσπερ Χιούλμαντ είχε όμως και τον άχαρο ρόλο να βρίσκεται μπροστά από τις κάμερες. Είχε την τυπική υποχρέωση να εκπροσωπήσει δημόσια ένα διαλυμένο, ένα καταρρακωμένο ψυχολογικά γκρουπ. Το έκανε με αξιοπρέπεια και ειλικρίνεια. Το βλέμμα του ήταν σχεδόν πάντα χαμηλωμένο, η φωνή του σπασμένη.
Ο τρόπος που προστάτευσε και υπερασπίστηκε την ομάδα του, τον έκανε ακόμα πιο αποδεκτό στα αποδυτήρια. Ο Δανός τεχνικός ήταν αυτός που κράτησε την ομάδα ενωμένη, αυτός που διατήρησε τον προσανατολισμό, το κίνητρο, την όρεξη, όταν όλα έδειχναν μάταια.
Προσπάθησε να βρει απαντήσεις σε άλλα μονοπάτια, να αντλήσει ενέργεια από εναλλακτικές πηγές. Στο ματς «ζωής και θανάτου» απέναντι στην Ρωσία, στον δεξί του καρπό φορούσε ένα λεπτό κόκκινο μπρασελέ με μία μικρή ασημένια μπάλα στην δέση του «Δεν έχω φορέσει ποτέ κοσμήματα στην ζωή μου. Αυτή ήταν η πρώτη φορά. Είναι ο Κρίστιαν που βρίσκεται εδώ μαζί μας. Είναι συνέχεια στο μυαλό μου, τώρα τον έχω μαζί μου όπου πάω. Ο Κρίστιαν είναι καρδιά μας. Ο ρυθμός μας. Γι’ αυτόν κάνουμε ότι κάνουμε εδώ. Είναι η έμπνευση μας», είπε μετά το 4-1 επί της Ρωσίας.
Λέει πως δεν είναι προληπτικός. Όταν σήκωσε το δεξί του χέρι για να πανηγυρίσει ένα από τα γκολ πρόκρισης απέναντι στην Ουαλία, οι πιο παρατηρητικοί είδαν μία τρύπα στην μασχάλη, μα πως μπορεί να εμφανίστηκε σε ένα τέτοιο ματς που θα τον έβλεπε όλος ο κόσμος με μία τρύπια ζακέτα;
Για τους περισσότερους, το μαύρο συμβολίζει το χρώμα του πένθους. Για τον Δανό είναι το χρώμα της δύναμης, της αποφασιστικότητας. Οι συμπατριώτες του έψαξαν λίγο τα κιτάπια τους και είδαν ότι αυτή την μάλλινη μαύρη ζακέτα την είχε φορέσει άλλες τρεις φορές.
Στο απίστευτο 0-1 στο «Γουέμπλεϊ» επί της Αγγλίας για το Nations League, στο ηχηρό 0-4 επί της Αυστρίας για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, στο 1-4 επί της Ρωσίας που έφερε την πρόκριση στους «16» του Euro και στο 0-4 επί της Ουαλίας που έδωσε ένα εισιτήριο για τα προημιτελικά.
Δεν πρόκειται να την αλλάξει τώρα. Αυτήν θα φοράει και το επόμενο Σάββατο στον προημιτελικό του Μπακού. Απλώς αυτή τη φορά, ζήτησε δημόσια, κάποιον, οποιονδήποτε, να του μπαλώσει λίγο την τρύπια μασχάλη. Στους πανηγυρισμούς είναι κρίμα να φαίνεται η τρύπα…
