Ο Τόμας Γουόκαπ θέλει νέο συμβόλαιο. Η Ντουμπάι του προσφέρει, σύμφωνα με τις πληροφορίες που κυκλοφορούν, το μεγαλύτερο συμβόλαιο της καριέρας του, ενώ ο Ολυμπιακός απαντάει ότι υπάρχει συμφωνία μέχρι το 2027 και δεν μπαίνει σε διαδικασία επαναδιαπραγμάτευσης. Οι αδελφοί Αγγελόπουλοι το ξεκαθάρισαν, άλλωστε, δημόσια. Υπάρχουν συμβόλαια, υπάρχει salary cap, υπάρχει ένα οικονομικό πλάνο που δεν μπορεί να αλλάζει κάθε φορά που έρχεται μια μεγάλη πρόταση.
Την ίδια στιγμή, το SDNA αποκάλυψε ότι η πλευρά του Γουόκαπ απευθύνθηκε στην Ένωση Παικτών, ζητώντας ενημέρωση για όσα ισχύουν γύρω από τα buy out, ενώ άνθρωποι της αγοράς θεωρούν υπερβολική τη σχέση ενός συμβολαίου περίπου στο ένα εκατομμύριο με buy out που φτάνει τα τρία.
Μέχρι εδώ αυτά είναι τα γεγονότα. Από εδώ και πέρα αρχίζουν τα δύσκολα.
Ο Γουόκαπ δεν είναι ένας Αμερικανός που έκανε μια καλή χρονιά και ψάχνει το επόμενο μεγάλο συμβόλαιο. Είναι ο παίκτης που άλλαξε τον τρόπο που αμυνόταν ο Ολυμπιακός, που ταυτίστηκε με την ομάδα όσο ελάχιστοι ξένοι. Που γύρισε να βοηθήσει ενώ το σώμα του τον πρόδιδε και στη συνέχεια πέρασε μήνες παλεύοντας με το σοβαρό πρόβλημα στη μέση.
Αν αυτός ο παίκτης βλέπει μπροστά του την τελευταία μεγάλη οικονομική ευκαιρία της καριέρας του, κάνει κάτι παράλογο; Ή μήπως το παράλογο είναι να περιμένουμε ότι θα πει στη Ντουμπάι «ευχαριστώ, αλλά μένω»;
Από την άλλη, αν είσαι ο Ολυμπιακός, πόσες φορές μπορείς να ανοίξεις το ίδιο συρτάρι; Γιατί σήμερα είναι ο Γουόκαπ, αύριο θα είναι ο Ντόρσεϊ, σε λίγους μήνες μπορεί να είναι ο Μοντέρο, αν εκτοξεύσει κι άλλο την αξία του και μεθαύριο ο ΜακΙντάιρ.
Κάπου πρέπει να υπάρχει μια γραμμή. Γιατί αν κάθε μεγάλη πρόταση σημαίνει και νέο συμβόλαιο, τότε ποιος διοικεί μια ομάδα; Η διοίκηση ή... η αγορά;
Ειναι και το άλλο: ο Ολυμπιακός βγήκε φέτος στην αγορά και πλήρωσε ακριβά για να φέρει παίκτες όπως ο Μοντέρο και ο ΜακΙντάιρ. Έτσι λειτουργεί το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Όταν θέλεις να αποκτήσεις έναν καλό παίκτη, πληρώνεις.
Ο παίκτης που βρίσκεται ήδη μέσα στα αποδυτήρια, όμως, πότε ανταμείβεται; Όταν υπογράφει; Όταν κερδίζει, ή μόνο όταν του χτυπήσει την πόρτα κάποιος άλλος;
Οι ομάδες αγοράζουν παίκτες με χρήματα. Τους κρατούν, όμως, μόνο όταν τους κάνουν να νιώθουν ότι αξίζουν.
Και υπάρχει ακόμα ένα θέμα, το buy out. Είναι η ασπίδα μιας ομάδας απέναντι στις σειρήνες της αγοράς ή ένας τοίχος που τελικά εγκλωβίζει τον παίκτη; Ποιο είναι το σωστό ποσό; Αυτό που γράφει το συμβόλαιο, αυτό που λέει η αγορά ή αυτό που αντέχει να πληρώσει όποιος σε θέλει πραγματικά;
Οι Αγγελόπουλοι έχουν επιχειρήματα όταν λένε ότι υπάρχουν κανόνες, μπάτζετ και salary cap. Ο Γουόκαπ έχει επιχειρήματα όταν σκέφτεται ότι ίσως αυτή να είναι η τελευταία μεγάλη ευκαιρία της καριέρας του.
Για να τα λέμε όλα, όσο περισσότερο σκέφτεσαι αυτή την ιστορία, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να βρεις τον... κακό. Ίσως επειδή δεν υπάρχει, ίσως επειδή αυτή δεν είναι μια ιστορία για τον Γουόκαπ.
Είναι μια ιστορία για το πώς λειτουργεί σήμερα το μπάσκετ, ο αθλητισμός. Για το πώς ισορροπείς ανάμεσα στην ανταμοιβή, την αναγνώριση, τον προγραμματισμό και τη βιωσιμότητα. Διότι, το πιο ακριβό συμβόλαιο δεν είναι αυτό που υπογράφεις, αλλά αυτό που καλείσαι να ξανανοίξεις.
Τώρα η μπάλα περνάει σε εσάς.
Αν ήσασταν οι Αγγελόπουλοι, θα «ανοίγατε» το συμβόλαιο;
Αν ήσασταν ο Γουόκαπ, θα αφήνατε στο τραπέζι το μεγαλύτερο συμβόλαιο της καριέρας σας;
Μόνο μη βιαστείτε να απαντήσετε. Στην πρώτη περίπτωση σκέφτεστε σαν ιδιοκτήτες. Στη δεύτερη... σαν εργαζόμενοι. Και τότε, συνήθως, οι βεβαιότητες αλλάζουν.
