MENU

Πρωτάθλημα σε επίπεδο διεκδίκησης τίτλου δεν υφίσταται. Και δεν είναι μόνο το +9 του Ολυμπιακού από την ΑΕΚ και τον Άρη ούτε το +10 από τον ΠΑΟΚ. Είναι το γεγονός ότι σε τρία ντέρμπι, από τις 16 Δεκεμβρίου έως τις 13 Ιανουαρίου, οι «ερυθρόλευκοι» είχαν μία νίκη (εντός) και δύο ισοπαλίες στις έδρες των αντιπάλων τους. Είτε με καλή είτε με κακή εμφάνιση ο Ολυμπιακός δεν «μάσησε». Δεν έχασε και διατήρησε μια διαφορά που σε ένα πρωτάθλημα σαν το ελληνικό δεν τη λες απλά «ασφαλείας» αλλά «δεν γυρίζει».

Είναι και η εικόνα αυτή που πολύ περισσότερο από τους βαθμούς καθιστά τη συγκεκριμένη άποψη ισχυρά θεμελιωμένη. Ακόμη και με μία τελική προσπάθεια στο β’ ημίχρονο στο χειρότερό του βράδυ στην Τούμπα ο Ολυμπιακός πήρε το «Χ». Τα υπόλοιπα ήταν μόνο θέμα εντυπώσεων για τον ΠΑΟΚ. Και με εντυπώσεις δεν παίρνεις πρωτάθλημα.

Στο παιχνίδι με την ΑΕΚ στο Φάληρο ο Ολυμπιακός δεν εντυπωσίασε αλλά πέτυχε τρία γκολ εκμεταλλευόμενος εκτός από την ποιότητα του Ελ Αραμπί, τα λάθη του Τσιντώτα και της άμυνας της Ενωσης. Το κυριότερο: ο Ολυμπιακός δεν πετάει βαθμούς δεξιά κι αριστερά (το έδειξε εσχάτως σε Τρίπολη και Αγρίνιο). Μόλις μία ισοπαλία, στα Γιάννενα, έχει στα υπόλοιπα παιχνίδια πρωταθλήματος.

Αντίθετα ο ΠΑΟΚ σε τρία σημαντικά κρας τεστ –με Αρη, Λάρισα και Ατρόμητο- άφησε 8 πόντους. Και πήγε στο ντέρμπι της Τούμπας με διαφορά-θηλιά στο λαιμό 10 πόντων.

Οσο για την ΑΕΚ η οποία σαφώς δείχνει να συνέρχεται με τον Μανόλο Χιμένεθ στον πάγκο, να βελτιώνει αισθητά την αμυντική της συμπεριφορά και να νικάει με το «ευλογημένο για τον κόουτς» 1-0, είναι πολύ μακριά ακόμη από το εμπνεύσει εμπιστοσύνη ότι μπορεί να ζορίσει τον Ολυμπιακό στην πορεία κάνοντας ένα πολύ μεγάλο σερί και περιμένοντας ταυτόχρονα να εκμεταλλευτεί δική του γκέλα. Σε όλα τούτα να προσθέσω ότι την ερχόμενη Κυριακή παίζουν ΠΑΟΚ-ΑΕΚ. Οπότε… και οι δύο δεν μπορούν να νικήσουν.

Γι αυτό εκτιμώ πως το όποιο ενδιαφέρον στο πρωτάθλημα περιορίζεται σε αυτό που παραδοσιακά ονομάζουμε «μάχη της Ευρώπης». Η οποία σε τούτη την κρίσιμη στιγμή περνάει σαφώς από το «Κλεάνθης Βικελίδης» το βράδυ της Κυριακής.

Προφανώς το… μέγα θέμα για τον Παναθηναϊκό δεν είναι ότι πρόκειται να πάει ο Ζαγαρίτης στην Πάρμα ή αν τελικά δεν θα γίνει αυτή η μετακίνηση. Καλή επιτυχία στο παλικάρι, αν ολοκληρωθεί η μεταγραφή, και το κυριότερο να μην μετανιώσει γι αυτή την απόφασή του, όπως συνέβη με άλλα παιδιά τα οποία ξενιτεύτηκαν πρόωρα θεωρώντας –εκείνοι ή οι μάνατζέρ τους- πως ήταν έτοιμοι να ανταποκριθούν.

Ο Ζαγαρίτης στον Παναθηναϊκό θα ήταν, θα είναι αν υπάρξει ανατροπή της τελευταίας στιγμής και παραμείνει, ο βασικός αριστερός μπακ. Θα έβαζε στο βιογραφικό του δυο-τρεις γεμάτες σεζόν και πολύ πιο έτοιμος θα μπορούσε στη συνέχεια να αναζητήσει το όνειρό του σε ένα μεγάλο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Ονειρο κάθε νέου ποδοσφαιριστή.

Τώρα το ρίσκο είναι σαφώς μεγαλύτερο. Μακάρι, επαναλαμβάνω -αν φυσικά επανέλθει η Πάρμα και δώσει στους πράσινους την εγγυητική-, να τα καταφέρει ώστε να μην πισωγυρίσει. Υπάρχουν πάντως παραδείγματα παιδιών που η υπομονή τους αποδείχθηκε αρετή. Να θυμίσω τις περιπτώσεις των δύο αριστερών μπακ της Εθνικής Ελλάδος. Τσιμίκας και Γιαννούλης πήγαν δανεικοί, σε Ευρώπη και Ελλάδα αντίστοιχα, επέστρεψαν με δύναμη για να διεκδικήσουν σε Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ, απογειώθηκαν παίζοντας βασικοί σε υψηλό εγχώριο επίπεδο και τώρα ο πρώτος είναι στη Λίβερπουλ και ο δεύτερος πάει στη Νόριτς η οποία πατάει με το ενάμιση πόδι στην Πρέμιερ Λιγκ. Πολύ πιο έτοιμοι από τον Βασίλη Ζαγαρίτη των ελάχιστων παιχνιδιών ως βασικός στον Παναθηναϊκό.

Το θέμα, για να επιστρέψω, στο τριφύλλι δεν είναι ότι αρνήθηκε την πρότασή του ένα παλικάρι που ξεκίνησε από τις ακαδημίες του. Σε αυτές τις περιπτώσεις το κλαμπ κρίνει ποια πρόταση πρέπει να καταθέσει σε ένα 19χρονο ο οποίος τώρα κάνει τα πρώτα βήματα βασικού και ο ποδοσφαιριστής σταθμίσει χρήματα, φιλοδοξίες, τάιμινγκ. Και οι δύο πλευρές έχουν την επιχειρηματολογία τους. Ούτε ο Παναθηναϊκός θα χαθεί αν τελικά φύγει ο Ζαγαρίτης, μην τρελαθούμε εντελώς.

Το μεγάλο «κάδρο» για τον Παναθηναϊκό είναι αν θα μπορέσει να σταθεί όρθιος στο «Κλ. Βικελίδης» και να διεκδικήσει όποιες ελπίδες έχει για την πρώτη τετράδα που οδηγεί στην ευρωπαϊκή επιστροφή. Αυτό είναι που «μετράει» για το παρόν και το μέλλον του πολύ περισσότερο από κάθε ποδοσφαιριστή τούτη την ώρα.

Η διαφορά των 8 πόντων δεν είναι απαγορευτική αν σκεφτούμε ότι υπάρχουν ακόμη 20 ματς κανονικής περιόδου και πλέι οφ, περισσότερα δηλαδή απ΄όσα έχουν παίξει έως τώρα οι ομάδες. Το σημαντικό είναι το τάιμινγκ και η ψυχολογία.

Ο Παναθηναϊκός έστω και με την ψυχή στο στόμα κατάφερε, παρά τις σοβαρές απουσίες, να νικήσει δύο σημαντικά παιχνίδια με Απόλλωνα και ΑΕΛ και να βρεθεί σε απόσταση «ορατή» από τον Αρη. Αν όμως ηττηθεί στο ντέρμπι η διαφορά θα εκτοξευτεί στους 11. Και η ψυχολογία του θα επιστρέψει στα Τάρταρα. Αντίθετα αν νικήσει, το -5, σε συνδυασμό με τον ενθουσιασμό που θα δημιουργήσει στην ομάδα του, θα είναι απόλυτα ρεαλιστικός στόχος για ανατροπή.

Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε ο Χιμένεθ τον Αρη μοιάζει μονόδρομος και για τον Μπόλονι. Οι τρεις χαφ «έσκασαν» στο τρέξιμο τους γηπεδούχους, τους έκοψαν την πρόσβαση στην περιοχή και ο Αρης για πρώτη φορά έμεινε στα δύο σουτ σε ένα παιχνίδι. Αν οι Βέλεθ, Αλεξανδρόπουλος και Μαουρίσιο μπορούν να παίξουν το ρόλο των Σιμόες, Γαλανόπουλου, Κρίστισιτς μένει να το δούμε. Όπως επίσης και αν τα αντίστοιχα φτερά του Παναθηναϊκού μπορούν να κάνουν την ίδια καλή δουλειά που έκαναν οι Ενωσίτες στο ντουμπλάρισμα των μπακ αφαιρώντας τη δυνατότητα από τον Αρη να κάνει και από εκεί παιχνίδι.

Ανάλογα μεγάλη είναι η πρόκληση και για την ομάδα του Μάντζιου. Εξοχη έως τώρα η πορεία του Αρη στο πρωτάθλημα, όμως οι δύο «πληγές» μέσα στο 2021 –οι ήττες στη Λαμία και από την ΑΕΚ- δημιούργησαν για πρώτη φορά τριγμούς. Αν όμως ο Αρης νικήσει τον Παναθηναϊκό θα ξεχαστούν τα προηγούμενα. Το +11 θα χτίσει θεμέλια Ευρώπης, η καλή ψυχολογία θα επανέλθει και δεδομένα ο τίτλος του φαβορί για ευρωπαϊκή έξοδο θα είναι δικός του. Αν όμως ηττηθεί, πέρα από όλα τα άλλα, θα έχει μπροστά του και μια πολύ δύσκολη τριάδα αγώνων –στη Ριζούπολη, με ΑΕΛ στο «Κλ. Βικελίδης και στην Τρίπολη- η οποία θα δημιουργεί νέα ενδεχόμενα απωλειών.

Τούτο το ντέρμπι είναι πολύ σημαντικό στην οικονομία του πρωταθλήματος. Ενδεχόμενη ισοπαλία, κάτι διόλου απίθανο φυσικά, θα διατηρήσει αναλλοίωτο το ενδιαφέρον και των δύο. Αλλά ταυτόχρονα θα έχουν καταγράψει αμφότεροι από μία χαμένη ευκαιρία για τους λόγους που αναλύσαμε.

Τέλος, ομολογώ πως δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ο Μαρκ Κλάτενμπεργκ αντιμετώπισε τον Αρη που είναι ισόβαθμος στη 2η θέση και τον Παναθηναϊκό που είναι 5ος εντελώς διαφορετικά απ΄ότι όλα τα υπόλοιπα έως τώρα ντέρμπι του πρωταθλήματος ορίζοντας Ελληνα ρέφερι αντί ξένου.

Ναι, ο Τάσος Σιδηρόπουλος μπορεί να είναι καλύτερος από τον Κροάτη Μπέμπεκ ο οποίος το βράδυ της Πέμπτης… ξέχασε να δώσει την άδεια στον Ολιβέιρα να μπει ως αλλαγή (!) και ορίστηκε να σφυρίξει το Βόλος-Λαμία, όμως ουδείς μπορεί να δικαιολογήσει γιατί σε ένα ντέρμπι ο αρχιδιαιτητής αρνείται ξαφνικά να φέρει ξένο ρέφερι.

Ο Αρης και ο Παναθηναϊκός δικαίως μπορούν να αναρωτιούνται. Με την ευχή το βράδυ της Κυριακής ο έμπειρος Σιδηρόπουλος να έχει στείλει ένα καλό μήνυμα ότι οι Ελληνες ρέφερι μπορούν να επανέλθουν και στα ντέρμπι και όχι η βασική συζήτηση να είναι «Ιδού γιατί ήταν απαράδεκτη η απόφαση του Κλάτενμπεργκ να μην φέρει ξένο».

Οι απαντήσεις στο γήπεδο. Και για τις ομάδες και για τον διαιτητή.

SDNA Google news
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Θέλεις Ευρώπη; Απόδειξέ το!
EVENTS