MENU

Ήταν μια ομάδα άγνωστη στο ελληνικό κοινό. Θα παρέμενε άγνωστη, αφού παραδομένη κι εκείνη στη μετριότητα, δεν έφτανε ούτε να μπει στα αρχικά κουπόνια του στοιχήματος. Πέρασε τα τιμημένα 90s στη δεύτερη κατηγορία, πέρασε τα πρώτα χρόνια της επόμενης χιλιετίας στη δεύτερη κατηγορία, και πρώτα έπρεπε να γνωρίσουμε ΕΚΕΙΝΟΝ, το καφέ σακάκι και το παρελθόν του και μετά να μάθουμε το σύλλογο. Εστορίλ, εκεί όπου απαντάται η πορτογαλική ριβιέρα, εκεί όπου κάποτε ζούσαν βασιλιάδες και παραθέριζαν σπουδαία πρόσωπα της καλλιτεχνικής ζωής – εκεί όπου πριν αρκετούς μήνες αγόρασε σπίτι έντεκα εκατομμυρίων ευρώ ο Κριστιάνο Ρονάλντο (σ.σ. με την ανακαίνιση πήγε δέκα εκατομμύρια πιο πάνω η τιμή).

Ο τίμιος πορτογαλικός σύλλογος, τον οποίο γνωρίσαμε επειδή ήταν η ομάδα του Φερνάντο Σάντος στα νιάτα του, ζει στη σκιά των σπουδαίων της Λισσαβώνας. Πρέπει να βρίσκει ταλέντα πριν τα ανακαλύψουν Μπενφίκα και Σπόρτιγκ, πρέπει να τα πείθει να προτιμήσουν την πόλη 30χλμ. έξω από την πρωτεύουσα της Πορτογαλίας ή πρέπει να μαζεύει τον άνθρακα και τον κάνει θησαυρό. Για να μπορέσεις να το κάνεις χρειάζεσαι εργαλεία. Κι ένα τέτοιο εργαλείο, ήταν ο Πέδρο Άλβες. Άνθρακας και ο ίδιος κάποτε, το κατάλαβα κάπως αργά και επέλεξε να βρει τρόπο να γίνει και εκείνος θησαυρός.

Η καριέρα του ως ποδοσφαιριστής – κεντρικός μέσος, κι εκείνος – κράτησε περίπου 15 χρόνια. Στα 32 του το πήρε απόφαση: Πόσο ακόμα θα εμπιστεύονταν οι ομάδες έναν άτεχνο αμυντικό μέσο, μόνο και μόνο επειδή είχε θέληση και φιλοδοξία, αλλά ελάχιστες τεχνικές ικανότητες; Όχι πολύ… Λίγο μετά το μακρινό του ταξίδι ως την Κύπρο και τον Άρη Λεμεσού και αφού είχε επιστρέψει στην πατρίδα του επέλεξε να σταματήσει το ποδόσφαιρο. Θεώρησε και δικαίως ότι θα είχε καλύτερο μέλλον με κοστούμι, παρά με σορτσάκι και φανέλα, ενώ πλέον παραδέχεται ότι ουδέποτε θα έδινε συμβόλαιο στον εαυτό του! Τουλάχιστον, όχι σε υψηλό επίπεδο.

Η δουλειά με το κουστούμι ξεκινάει από την Μπράγκα. Μέλος του τμήματος scout και αργότερα… αφεντικό του τμήματος, λύνει τη συνεργασία του με την πορτογαλική ομάδα το 2018 (σ.σ. τα δημοσιεύματα αναφέρουν για απόλυση κι ενώ είχε τρία ακόμα χρόνια συμβόλαιο) και αναλαμβάνει ένα φρέσκο project. Να φέρει ξανά ζωή στο Εστορίλ! Βλέπετε, η καλή ζωή στις όχθες του Ατλαντικού συνεχιζόταν, αλλά ποδοσφαιρικά η ομάδα που πλέον είχε μπει στο χάρτη και σίγουρα στο στοίχημα, περνούσε δύσκολα. Μετά από έξι συνεχόμενες σεζόν στην πρώτη κατηγορία, καλά πλασαρίσματα στη βαθμολογία, ευρωπαϊκά ματς και δόξες, ήρθε η παρακμή.

«Είναι λυπηρό να βλέπεις την ομάδα να παίζει μπροστά σε 500 οπαδούς. Θέλουμε να γινόμαστε καλύτεροι κάθε μέρα και αυτό θα γίνει μόνο με τη στήριξη του κόσμου. Στη δεύτερη κατηγορία αυτό είναι καθοριστικό. Μακάρι να πείσουμε τον κόσμο να είναι μαζί μας και στις δύσκολες και στις καλές στιγμές», θα πει στην παρουσίασή του στις 18 Μαΐου του 2018, όταν το όνομα Πέδρο Άλβες (σ.σ. κάτι που λογικά μοιάζει με τον Γιάννη Παπαδόπουλο στα πορτογαλικά) είχε περισσότερο από ποτέ ποδοσφαιρικό χαρακτήρα στην ειδησεογραφία της χώρας.

Η Εστορίλ έπρεπε να στηθεί ξανά από την αρχή. Να αποτινάξει τη μιζέρια της σεζόν 2017-18, όταν υποβιβάστηκε ως τελευταία και παρότι μέχρι τέλους πάλεψε για να σώσει την παρτίδα. Ο υποβιβασμός, όμως, αφήνει τραύματα. «Βρήκα ένα σύλλογο που θρηνούσε», θα εξηγήσει αργότερα για την προσπάθεια ανοικοδόμησης με στόχο την επιστροφή. «Οι μισθοί δεν ήταν ψηλοί, αλλά δεν ήταν οι μισθοί που θα έπρεπε να μειωθούν το πρόβλημα. Ήταν ότι οι περισσότεροι παίκτες δεν ήθελαν καν να ακούσουν για δεύτερη κατηγορία. Όσοι δεν ήθελαν, ήταν ελεύθεροι να φύγουν. Εκείνοι που ήθελαν να μείνουν, ήταν ο άξονας γύρω από τον οποίο θα χτίζαμε».

Ο τρόπος για να χτίσει ήταν ένας: Να πέσει το βάρος στο scouting, να αποκτηθούν νεαροί και ταλαντούχοι παίκτες και να δημιουργηθεί μια ισχυρή ακαδημία. Ακόμα κι αν δημιουργούταν από παίκτες που «έκοβαν» η Σπόρτινγκ Λισσαβώνας και η Μπενφίκα. Η Εστορίλ μπορούσε να γίνει το καταφύγιό τους. «Έπρεπε να καταλάβουν ότι επειδή δεν τα κατάφεραν εκεί, δε σημαίνει ότι δεν μπορούν να βρουν το δρόμο τους στο ποδόσφαιρο», θα πει και τα λόγια του έγιναν πραγματικότητα. Μέσα στα πέντε χρόνια που έμεινε στο σύλλογο και παρά τα δύο της πανδημίας, υπήρξε κέρδος σχεδόν 32 εκατομμυρίων ευρώ, συμπεριλαμβανομένου και του καλοκαιριού του 2023. Η Εστορίλ χρειάστηκε τρεις σεζόν για να επανέλθει στα σαλόνια και πανηγύρισε την άνοδό της το 2021. Την πρώτη σεζόν πήρε την ένατη θέση, πέρυσι τερμάτισε 14η και μάλλον εκεί έγκειται το «διαζύγιο» του περασμένου καλοκαιριού. Εκεί, και στη διαφορά φιλοσοφίας της διοίκησης με όλο το staff που εργαζόταν ως συνδετικός κρίκος με τους προπονητές και τους ποδοσφαιριστές.

Η Εστορίλ, άλλωστε, είναι φέτος μόλις ένα βαθμό πάνω από την επικίνδυνη ζώνη και αυτό επειδή κέρδισε τα δύο τελευταία ματς – μέχρι πρόσφατα ήταν στον πάτο της βαθμολογίας. Ο Πέδρο Άλβες αντιλήφθηκε και πάλι τη στιγμή που έπρεπε να φύγει. Εκεί όπου κουράζεται να νιώθει άνθρακας, πάει να βρει το μέρος για να νιώθει θησαυρός…

Θησαυρός ο… άνθρακας!