MENU

Μεγάλη η νίκη στην Τρίπολη. Τεράστια! Χωρίς ίχνος υπερβολής το αναφέρουμε. Το ματς ήταν κάτι περισσότερο από δύσκολο. Καθοριστικό σημείο η παρουσία του κόσμου, αλλά καθοριστικότερο η συμπεριφορά και η αντίδραση της ομάδας. Καθόλου απλή η πνευματική επιστροφή από μια ήττα, η οποία χρησιμοποιήθηκε έντονα επικοινωνιακά, πέρα απ’ το γόητρο και το βαθμολογικό της σκέλος. Οπότε ήταν σημαντικό να σηκώσει κεφάλι η ομάδα.

Ακούγεται αστείο πραγματικά, για ένα γκρουπ που είναι εκεί που είναι, μετά την πρώτη απώλεια εντός συνόρων και με τη βαθμολογία να μην έχει ξεφύγει σε επίπεδο στόχου. Κάθε άλλο. Σε μια έδρα που μόνο το γεγονός πως δεν είχε νικήσει το Τριφύλλι έξι χρόνια, τα λέει όλα. Τώρα νίκησε με τέσσερα γκολ, ουσιαστικά με άνεση. Παρότι το ματς δεν του πήγαινε. Ισοφαρίστηκε γρήγορα μετά το 0-1, μπορούσε να το «καθαρίσει» στο τέλος του πρώτου μέρους με το πέναλτι και με το δοκάρι, ενώ ο Παπαδόπουλος πάλι κάνει το ματς της ζωής του κόντρα στους Πράσινους. Γιατί απέναντι στον Παναθηναϊκό, αυτό συμβαίνει με όλες τις ομάδες. Δεν έχουμε ποτέ καθαρά Δευτέρα και πέταγμα αετού.

Ο Αστέρας Τρίπολης για το επίπεδό του, είναι εξαιρετική ομάδα. Καλά δουλεμένη, με ποιότητα μεσοεπιθετικά, σκληρός και δύσκολος να τον νικήσεις. Θα φανεί και στα επόμενα ματς, για ένα σύνολο που αυτή τη στιγμή μαζί με ΟΦΗ και Πανσερραϊκό έχουν τις καλύτερες προοπτικές πέραν της… πρώτης ταχύτητας.

Σε μια αναμέτρηση με το rotation να είναι επιβεβλημένο, με προβλήματα έξτρα να σου παρουσιάζονται, όπως ο τραυματισμός του Πάλμερ-Μπράουν. Όσο έπαιζε ο Αμερικανός, μάλιστα, οι Πράσινοι αμυντικά ήταν καλύτεροι.

Ο Αράο ήταν πολύ καλός, Παλάσιος-Βέρμπιτς εξαιρετικοί, Τζούρισιτς ίσως ο κορυφαίος. Αυτοί οι τέσσερις έκαναν τη διαφορά κυρίως. Μέχρι που ήρθε κι ο Φώτης. Ο άνθρωπος απλά αισθάνεται… Ρονάλντο. Ο… καλός, το φαινόμενο. Τέτοια αυτοπεποίθηση πραγματικά είναι αξιοζήλευτη. Πέρα απ’ την ίδια την ικανότητα, γιατί όση αυτοπεποίθηση κι αν έχεις, τέτοιο πλασέ από εκεί που το έκανε, δεν το κάνεις και δεν το βάζεις.

Τεράστια ανάγκη την είχε ο Παναθηναϊκός αυτή τη νίκη. Για να… ξανασυστηθεί με τον εαυτό του. Επειδή η ατμόσφαιρα γύρω απ’ το ποδόσφαιρο, τον έκανε να ξεχαστεί. Δεν το κατηγορούμε, σε καμία περίπτωση δεν είναι απλή υπόθεση. Τα «πυρά» είναι τόσα πολλά σε αυτή την ομάδα, που δεν είναι εύκολο να διαχειριστεί κανείς την κατάσταση.

Φυσικά οι τεσσάρες, οι νίκες, το 3Χ3 στην επαρχία, μένει στην άκρη. Έρχεται ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ. Σημαντικότατο ματς, γιατί οι Θεσσαλονικείς έστω κι αθόρυβα παρουσιάζουν μια καλή ομάδα και φυσικά επικίνδυνη. Ένα ματς με συνδιεκδικητή του τίτλου. Αυτό τα λέει όλα. Δεν αλλάζουμε κάτι σε σχέση με όσα λέγαμε πριν την ΑΕΚ. Είναι νωρίς, σε αυτά τα ματς θα «σπάσουν» οι βαθμοί, οι διαφορές ουσιαστικά είναι ανύπαρκτες ανάμεσά τους. Αλλά η ήττα στη Λεωφόρο με την Ένωση, αυτόματα μεγάλωσε το «πρέπει» για τον ΠΑΟΚ. Σα να μην έχει δικαίωμα ο Παναθηναϊκός για δεύτερο εντός έδρας χαμένο μεγάλο ματς.

Το Τριφύλλι πέρα απ’ τα δικά του, είδε για πολλοστή φορά πως πρέπει να ζει και να προχωρά με το μότο του αείμνηστου Γιάννη Κυράστα. Αυτό το περίφημο «δε θα πεθάνουμε για αυτούς τους αλήτες, θα παλέψουμε». Θα παλεύει ο Παναθηναϊκός, το μόνο σίγουρο. Αρκεί αυτό; Πραγματικά δεν ξέρουμε πλέον. Και το δεν ξέρουμε είναι αισιόδοξο, γιατί εδώ και χρόνια στην Ελλάδα… ξέρουμε. Μάθαμε. Με κάθε τρόπο.

Οι Πράσινοι θα παίζουν ποδόσφαιρο. Όταν δεν είναι καλοί, θα χάνουν. Όταν δεν έχουν τύχη, θα χάνουν. Τόσο απλά. Αν ίσχυε για όλους αυτό, θα είχαμε πρωταθληματάρα. Τώρα έχουμε μια διοργάνωση που για ορισμένους δε θα αναφέρονται ούτε καν οι κανονισμοί (όπως το τι ισχύει στα παρατεταμένα τραβήγματα σε φάσεις στα όρια της περιοχής), ενώ για άλλους θα τρώμε κάνα 20λεπτο στην εξέταση των φάσεων μπας κι εντοπίσουμε κάτι για να ευνοηθούν. Χωρίς καν να είναι απαραίτητο.

Το προφανές και το ξεκάθαρο, είναι πως πρωτάθλημα με Έλληνες διαιτητές δεν μπορεί να γίνει. Ξέρουν τι συμβαίνει, ξέρουν ποιοι είναι οι ισχυροί, υπάρχει και φόβος. Δεν αποτελούν δικαιολογία όλα αυτά, απλά στην Ελλάδα βρισκόμαστε. Και η εύνοια πάλι θα βαφτίζεται «πάθος», «καρδιά πρωταθλητή» και τα συναφή. Ακόμη και οι ξένοι πρέπει να είναι επιπέδου που δε θα… βλέπουν κανέναν.

Σαφώς και δε θα βρεθεί άκρη. Ακόμη κι αν συμβεί για κάποιο διάστημα, τις κρίσιμες στιγμές θα έχουμε τα γνωστά. Ο Παναθηναϊκός εν μέσω τέτοιας διαδικασίας, δεν έχει ελπίδα. Η μόνη που μπορεί να υπάρξει, είναι το ποδόσφαιρό του. Να φτάσει στο σημείο που θα βάζει τεσσάρες, θα νικά χωρίς να μπορούν να τον ανακόψουν. Κάτι που μοιάζει ανέφικτο.

Το έχουμε αναφέρει απ’ την αρχή της σεζόν. Το λέμε και τώρα, ζώντας back to back αγωνιστικές με… Ελλαδάρα: Πρώτος στόχος, βασικός, πρέπει να είναι η Ευρώπη. Ειδικά μετά και τη νίκη επί της Βιγιαρεάλ. Σε πιθανά rotation λοιπόν, η προτεραιότητα σύμφωνα με τη δική μας λογική, θα ήταν η Μακάμπι Χάιφα. Σημαντικό ματς κι ο ΠΑΟΚ, αλλά προέχει η Ευρώπη. Για τους λόγους που αναλύσαμε.

Ομάδα που ζει με το μότο του Κυράστα: «Δε θα πεθάνουμε, θα παλέψουμε»