Ο Τσέντι Όσμαν με τον Παναθηναϊκό κατέκτησε δύο κύπελλα Ελλάδας και πήγε σε ένα Final Four. Μη γελιόμαστε, έχουν υπάρξει αποχωρήσεις σπουδαιότερων μορφών στην ιστορία του συλλόγου. Σε αυτή την περίπτωση όμως, παρατηρείται μια στεναχώρια που θα έλεγε κανείς πως δεν συμβαδίζει με την εποχή. Της επιστροφής Ομπράντοβιτς, Διαμαντίδη, Μπατίστ, των σπουδαίων μεταγραφών Γιαμπουσέλε, Μπόνγκα, Μπάντιο, Φαλ.
Ο κόσμος ίσως να θεωρεί πως είναι υποχρέωση της ομάδας και των αθλητών, να θέλουν αυτό που και εκείνος: Να συνεχίζουν μαζί την πορεία τους, ακόμη κι αν παίκτες τέτοιου επιπέδου είναι στο όριο για να μπουν στην 12άδα πλέον.
Υπάρχει φυσικά και το ζήτημα του ίδιου του χαρακτήρα του αθλητή. Ο Όσμαν είναι ένα χαμογελαστό και καλό παιδί για να τον περιγράψει κάποιος με λίγα λόγια. Αυτό συνδυάζεται με σπουδαία μπασκετικά προσόντα. Οπότε «δέθηκε» με τους φιλάθλους και φαντάζει λογική αυτή η στεναχώρια του αποχωρισμού.
Οι λύσεις που θα μπορούσαν να υπάρξουν, πολλές. Καμία όμως, δεν θα εμπεριείχε ουσιαστικό σεβασμό στον αθλητή, πέρα από αυτή που τελικά βρέθηκε: Να τον αφήσουν να πάει στον ΠΑΟΚ. Το γιατί είναι εύκολο να εξηγηθεί.
Μπορούσε ο Παναθηναϊκός να γίνει… Ολυμπιακός στη συμπεριφορά. Υπήρχε διμερής σύμβαση (συμβόλαιο) για έναν ακόμη χρόνο. Την υπέγραψε ο Όσμαν, άρα την αποδέχτηκε. Ο Παναθηναϊκός δεν του μείωσε τα λεφτά όταν «σερνόταν» αγωνιστικά, όπως θα έλεγαν και οι Αγγελόπουλοι. Κοινώς, ένα «κρέμασμα» του δελτίου που έλεγαν και οι παλαιότεροι στο ποδόσφαιρο. Ο παίκτης δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα.
Η δεύτερη λύση θα ήταν να του προταθεί ένα ανάλογο συμβόλαιο 3 εκατομμυρίων ευρώ. Η αύξηση του μπάτζετ κατά 1,3 εκατ. όταν έχει φτάσει σε αυτά τα ύψη, δεν θα γινόταν αντιληπτή καλά-καλά. Όμως και πάλι θα έδειχνε σεβασμό στον αθλητή αυτή η πράξη; Η φιλοδοξία ενός τόσο καλού παίκτη, πώς θα μπορούσε να ικανοποιηθεί όταν ο αγωνιστικός του ρόλος δεδομένα θα ήταν υποβαθμισμένος; Ο Όσμαν, περισσότερο απ’ τα χρήματα, «ψήθηκε» για τον ΠΑΟΚ από το γεγονός πως δεν θα είναι ένας μεταξύ πολλών. Θα είναι Ο ΕΝΑΣ. Ο ηγέτης. Στον Παναθηναϊκό με τον Ναν, τον Χέιζ-Ντέιβις, τον Γιαμπουσέλε, τον Λεσόρ, τον Σλούκα, χωρίς να αναφέρουμε τους υπόλοιπους και χωρίς να σκεφτούμε το τι θα ακολουθήσει στις μεταγραφές, ο Όσμαν δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι σημείο αναφοράς. Στα 31 του προφανώς και ο ρόλος ήταν και είναι σπουδαία ιστορία γι’ αυτόν.
Με τα δεδομένα αυτά, ο Παναθηναϊκός ακολούθησε τον δρόμο που μοιάζει πιο σκληρός συναισθηματικά. Πρακτικά όμως, είναι αυτός του απόλυτου σεβασμού απέναντι στον ίδιο τον αθλητή. Ο οποίος έδωσε σεβασμό στο «τριφύλλι» και δεν θα του άξιζε οτιδήποτε λιγότερο.
Τηλεφώνημα από τον ιδιοκτήτη, απόλυτη κατανόηση των θέλω και μιας απόφασης που αφορά όχι ξερά τον αγωνιστικό σχεδιασμό μιας ομάδας, αλλά τη ζωή ενός ανθρώπου. Εκεί δεν χωρούν εντάσεις, συμβόλαια, σκληρές στάσεις και «δεν θα πας πουθενά».
Οι αθλητές είναι άνθρωποι. Δεν είναι κομμάτια… κρέατος που υπάρχουν απλά για να ικανοποιούν τα οπαδικά μας γυαλιά. Επειδή εμείς γουστάρουμε 15-16 σούπερ σταρ σε μια ομάδα μπάσκετ, αυτό δεν μπορεί να συμβεί. Και όταν έρχονται τέτοιες στιγμές με σημαντικές επαγγελματικές, αθλητικές, ανθρώπινες αποφάσεις, τότε απλά κάνεις ένα βήμα πίσω και δίνεις το χέρι σου.
Ο χειρισμός της υπόθεσης, μοιάζει στενάχωρος για τους Παναθηναϊκούς, είναι όμως ο ιδανικός. Όπως τέτοιος ήταν και για τον Όσμαν, ο οποίος δεν έκανε δηλώσεις, δεν δημιούργησε το παραμικρό πρόβλημα, κύριος ήρθε, ακόμη μεγαλύτερος κύριος φεύγει.
Αυτές οι σχέσεις και αυτές οι συμπεριφορές, άμεσα ή μακροπρόθεσμα επιστρέφουν. Ο σεβασμός του Παναθηναϊκού, είναι διπλός: Πρώτα απ’ όλα απέναντι στον εαυτό του και το μέγεθός του. Δεν γίνεται να κρατά με το ζόρι έναν αθλητή που θέλει να κάνει ένα βήμα πίσω, καθώς ο ΠΑΟΚ στο μπάσκετ δεν είναι αυτή τη στιγμή στο επίπεδο των «πράσινων». Από εκεί και πέρα, είναι και ο σεβασμός στις επιθυμίες των αθλητών. Γιατί μια ομάδα που «χτίστηκε» στο οικογενειακό κλίμα εδώ και δεκαετίες, ποτέ δεν μπορεί να γίνει… κάτεργο στη συνείδηση κάποιων.
Ακόμη και ο τρόπος του «αντίο», λέει και δείχνει πολλά για το σύνολο του οργανισμού. Ούτε αρνητικές δηλώσεις. Ούτε κόντρες. Ούτε δικαστήρια. Ούτε κάτι με το ζόρι. Σεβασμός, κατανόηση, φιλική διάθεση και ο άνθρωπος πάνω απ’ όλα. Αυτός κάνει την ομάδα. Όχι το αντίθετο.
