Κάθε καλοκαίρι φέρνει μεταγραφές, το ξέρουμε και το περιμένουμε πώς και πώς. Αυτό, όμως, που ζούμε φέτος έχουμε να το ζήσουμε πάρα, μα πάρα πολλά χρόνια και όλα όσα συμβαίνουν δίνουν την αίσθηση ότι μπροστά στα μάτια μας αλλάζει η γεωγραφία του ευρωπαϊκού μπάσκετ.
Ο Γιαμπουσέλε αφήνει το NBA και υπογράφει στον Παναθηναϊκό με ένα συμβόλαιο που πριν από λίγα χρόνια θα έμοιαζε αδιανόητο για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Ο Ομπράντοβιτς επιστρέφει στον πάγκο, ο Μπατίστ και ο Διαμαντίδης γυρίζουν στον οργανισμό που σημάδεψαν όσο λίγοι. Ο Μπόνγκα, ο Μπάντιο και ο Φαλ προσθέτουν ασύλληπτη ποιότητα, αθλητικότητα και μέγεθος σε ένα ήδη τρομακτικό σύνολο του επτάστερου, και το...τέλος δεν έχει έρθει ακόμα, με δεδομένο ότι ο επταστερος θα βγάλει κι άλλον... άσο από το μανίκι.
Την ίδια ώρα, ο Ολυμπιακός απαντά με ΜακΙντάιρ, Μοντέρο και έναν σχεδιασμό που φωνάζει ότι το παιχνίδι μόλις άρχισε και μην ξεχνάμε επίσης ότι το 4-5αρι που θα φέρει θα είναι κι αυτό από το πάνω ράφι.
Ξαφνικά, λοιπόν, όλη η Ευρώπη κοιτάζει προς την Αθήνα.
Πριν από έναν χρόνο είχα γράψει ότι προσπαθούσα να καταλάβω τι θέλει να κάνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος. Τότε, αφορμή ήταν η υπόθεση Βαλαντσιούνας που δεν είχε αίσιο τέλος. Τώρα, με τον Γιαμπουσέλε στα πράσινα, η κουβέντα δεν αφορά έναν ακόμη σπουδαίο παίκτη, αλλά μια ιδέα που αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά.
Η πιο ακριβή μεταγραφή, το μπαμ του καλοκαιριού ίσως τελικά να μην είναι ο Γάλλος σταρ. Θα έρθει «μεγαλύτερος» παίκτης; Δυσκολο για τωρα. Διότι η μεγαλύτερη μεταγραφή αυτού του μεταγραφικού «παραθύρου» πιστεύω ότι θα είναι η αλλαγή νοοτροπίας που προσπαθεί να «αγοράσει» ο Γιαννακόπουλος. Να φτάσει, δηλαδή, η στιγμή που ένας NBAer δεν θα βλέπει την Αθήνα ως την εναλλακτική λύση της καριέρας του, αλλά ως το τηλεφώνημα που περιμένει να χτυπήσει.
Φαντάσου έναν παίκτη του NBA να μένει ελεύθερος. Για χρόνια η διαδρομή έμοιαζε προδιαγεγραμμένη. Αν όχι άλλη ομάδα του NBA, τότε μία από τις παραδοσιακές υπερδυνάμεις της Ευρώπης. Ο Γιαννακόπουλος -αυτό καταλαβαίνω εγώ- προσπαθεί να αλλάξει ακριβώς αυτή τη σκέψη. Να έρθει η μέρα που στην άλλη άκρη της γραμμής θα ακούγεται η λέξη «Παναθηναϊκός» και κανείς δεν θα σηκώνει το φρύδι από έκπληξη.
Οι αυτοκρατορίες δεν χτίζονται όταν υπογράφει ο πρώτος σταρ. Χτίζονται όταν ο δεύτερος, ο τρίτος και ο τέταρτος σταματούν να θεωρούν παράλογη την ιδέα να ακολουθήσουν. Ετσι, αν το τρίτο γαλλικό θηρίο που έρχεται στο ΟΑΚΑ γίνει η πρώτη πέτρα που θα ρίξει τα επόμενα ντόμινο, τότε η μεγαλύτερη επιτυχία του Παναθηναϊκού δεν θα είναι η μεταγραφή. Θα είναι ότι άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται η αγορά.
Γι' αυτό ο όρος NBA Europe μου μοιάζει πιο επίκαιρος από ποτέ. Όχι επειδή ο Παναθηναϊκός έγινε ομάδα του NBA, αλλά επειδή η φιλοδοξία θυμίζει εκείνη των μεγάλων αθλητικών οργανισμών, καθώς η επιτυχία δεν μετριέται μόνο με τρόπαια, αλλά και με το πόσοι κορυφαίοι παίκτες θέλουν να φορέσουν τη φανέλα σου πριν καν... περάσουν από το μυαλό σου.
Και μέσα σε όλο αυτό υπάρχει ο Ολυμπιακός βεβαίως. Και για να τα λέμε όλα, οι ερυθρόλευκοι είναι ο σημαντικότερος λόγος που η μπασκετική ιστορία που ζούμε κατακαλόκαιρο και που θα ζήσουμε το χειμώνα που όλοι ανυπομονούμε να έρθει αθλητικά μιλώντας, αποκτά τόσο μεγάλη αξία. Γιατί κάθε κίνηση του Παναθηναϊκού γεννά μια απάντηση και κάθε απάντηση του Ολυμπιακού κάνει ακριβώς το αντίστρροφο. Ευτυχώς για όλους μας, έτσι γράφονται οι μεγάλες εποχές και όχι όταν ένας τρέχει μόνος του.
Οι τίτλοι θα αλλάζουν πάντα χέρια. Οι εποχές, όμως, αλλάζουν πολύ πιο σπάνια. Κι έχω την αίσθηση ότι το καλοκαίρι του 2026 θα μείνει στην ιστορία όχι μόνο για τον Γιαμπουσέλε, τον Μοντέρο, τον ΜακΙντάιρ, τον Μπόνγκα ή τον Μπαντιό. Θα μείνει γιατί ίσως ήταν η στιγμή που η Αθήνα έπαψε να κοιτάζει πού βρίσκεται η κορυφή και αποφάσισε να γίνει η ίδια η κορυφή. Αν αυτό είναι το σχέδιο του Δημήτρη Γιαννακόπουλου, τότε η επόμενη Ευρωλίγκα είναι μόνον ο πρώτος σταθμός. Ο πραγματικός στόχος είναι πολύ πιο φιλόδοξος: να κάνει κάθε μεγάλη μπασκετική κουβέντα στην Ευρώπη να ξεκινά από μία πόλη.
Την Αθήνα.
