«Αν πάρεις το μπλε χάπι, η ιστορία τελειώνει, ξυπνάς στο κρεβάτι σου και μπορείς να πιστέψεις ό,τι θες. Αν πάρεις το κόκκινο χάπι, μένεις στη Χώρα των Θαυμάτων και θα σου δείξω εγώ πόσο βαθιά πάει η λαγότρυπα».
Μη φεύγετε, μισό- θα εξηγηθούμε: η πάγια θέση μας είναι να λέμε «ΝΑΙ» στη ζωή και «ΟΧΙ» στα ναρκωτικά. Πάει να πει ΟΧΙ, δεν κατρακυλήσαμε σε ουσίες από εκείνες που μας προειδοποιούσαν μικρούς οι γονείς μας να προσέχουμε. Απλά παραθέσαμε ένα «χωρίο» (είναι από το χωριό, δεν το ξέρετε) από το Matrix του 1999, που σε μια σκηνή του παρουσιάζει το πιο… απτό δίλημμα στα χρονικά.
Εντάξει, ξέρουμε τι σκέφτεστε: «Τι λες ρε SDNA! Πιο μεγάλο κι από τη μάχη μεταξύ του ντετερμινισμού του Φρόιντ ενάντια στην τελεολογία του Γιουνγκ;». Τι, δεν σκέφτεστε αυτό; Τι διάολο, μπας και τελικά δεν είπαμε ΟΧΙ εκεί που έπρεπε, όταν έπρεπε;
Παρεκτραπήκαμε. Πίσω στην πορτοκαλί πραγματικότητα: ο Βασίλης Τολιόπουλος το τελευταίο διάστημα είναι πιο καυτός κι από τη Πάμελα Άντερσον στο prime της, καθώς μονοπωλεί τις μπασκετικές ειδήσεις.
Παρά το γεγονός πως υπήρξε, κατά διαστήματα, εντυπωσιακός στους τελικούς του πρωταθλήματος, η θέση του στο ρόστερ του Παναθηναϊκού είναι κάτι παραπάνω από επισφαλής. Λογικό: το Τριφύλλι του Ομπράντοβιτς φτιάχνεται για να κατακτήσει τα πάντα σε Ελλάδα και Ευρώπη και ο Τολιό, παρά τις αδιαμφισβήτητες επιθετικές αρετές του, δύσκολα δε θα είναι 11ος ή 12ος παίκτης στην πράσινη, εκθαμβωτική αρμάδα.
Enter, ΠΑΟΚ: ο Δικέφαλος του Βορρά λίγες ημέρες μετά την αδιανόητη κίνηση της απόκτησης του Τζέντι Όσμαν- που, ειρήσθω εν παρόδω, θα είναι ξεκάθαρα ο καλύτερος παίκτης του Eurocup- έχει βαλθεί να κάνει τους οπαδούς του να μελανιάσουν τα χέρια τους από τα τσιμπήματα, στην προσπάθεια να βεβαιωθούν πως δεν ονειρεύονται.
Ο coach Τρινκιέρι έχει φτιάξει ήδη μια αξιοζήλευτη 12άδα, όμως προτίθεται να συνεχίσει τις υπερβάσεις κοιτώντας Έλληνες παίκτες από το ύψιστο ράφι (Ντόρσεϊ, Τολιόπουλος). Τα χρήματα που (φέρεται να) δίνει στον 30χρονο γκαρντ είναι εκτός πάσης λογικής, μιας και ούτε λίγο ούτε πολύ προτίθεται να πληρώσει και το (όποιο) buy out του και να του δώσει 5 εκατομμύρια ευρώ για 3 χρόνια. «ΤΙ ΛΕΣ ΤΩΡΑ!», που αναφωνούσε και μια ψυχή.
Αν επιλέξει κανείς την στείρα αγωνιστική προσέγγιση, ο Τολιόπουλος στον ΠΑΟΚ βγάζει πολύ περισσότερο νόημα απ’ ό,τι στον Παναθηναϊκό: δε θα ξεκινάει στην πεντάδα, όμως θα ηγείται του second unit, θα προσφέρει πόντους με το τσουβάλι στην εγχώρια GBL και θα είναι o microwave scorer των 12-13 πόντων στο Eurocup, παίζοντας δίπλα σε συμπαίκτες που μοιάζουν να ταιριάζουν στα δικά του χαρακτηριστικά. O Kill Bill στ’ ασπρόμαυρα, λοιπόν;
Όχι ακριβώς: ο… original Kill Bill καλοβλέπει, δεδομένα, την επιστροφή του στον Άρη. Η περιφέρεια του αλλοτινού «Αυτοκράτορα» είναι αρκετά γεμάτη μετά τη συμφωνία και με τον Γιόβιτς, όμως α) Ο Τολιόπουλος είναι Έλληνας και στην Α1 χρειάζεσαι απελπισμένα γαλανόλευκο «αίμα» και β) Ο συγκεκριμένος παίκτης κάνει φοβερό γκελ στον κόσμο.
Η μπασκετομάνα Θεσσαλονίκη μετά από μία παρατεταμένη περίοδο χειμερίας νάρκης, που μας έδωσε την αίσθηση πως διήρκεσε λίγο περισσότερο από τον εκατονταετή πόλεμο, επιστρέφει στο προσκήνιο και αμφότερες οι ομάδες δίνουν μάχη για τον καλύτερο «διαθέσιμο» Έλληνα παίκτη.
Ο Τολιόπουλος, ως γνωστόν, έχει περάσει και από τους δύο- έστω κι αν με τον Άρη δέθηκε, προφανώς, περισσότερο. Το ερώτημα που τίθεται εδώ είναι αν θα επιλεγεί ο δρόμος του Φρόιντ («Δεν μπορείς να ξεφύγεις από το παρελθόν σου») ή του Γιουνγκ («Το παρελθόν δεν είναι πεπρωμένο»).
Στα δικά μας μάτια, η λογική επιτάσσει ΠΑΟΚ: περισσότερα λεφτά από οπουδήποτε, ένα φοβερό σύνολο, προπονητής εγνωσμένης αξίας, περισσότερες πιθανότητες να γίνει εκ νέου πρωταγωνιστής. Στην Πυλαία δε θα είναι αυτό που κάποτε του συνέβη, αλλά αυτό που ο ίδιος επέλεξε να γίνει.
Στον αντίποδα, ένα επίσης καταπληκτικό σύνολο, ένας θρυλικός προπονητής που τον ξέρουν μέχρι και οι πιο αδαείς πέτρες, ένα παρκέ που κάθε ντρίμπλα του εκεί θα εμφυσά ζωή σε αναμνήσεις που δεν πρόλαβαν να φορέσουν ακόμη το σέπια σακάκι τους.
Ένα ασπρόμαυρο χάπι.
Ένα κιτρινόμαυρο.
Η ιστορία μπορεί να μεταφερθεί είτε στην απηνή πραγματικότητα είτε να συνεχιστεί στη Χώρα των Θαυμάτων.
Ο Εκλεκτός καλείται να διαλέξει και, μάλιστα, άμεσα.
Θέλετε ένα spoiler; Το φινάλε του Matrix ήταν πέρα για πέρα παιδιάστικο: μια υπέροχα δομημένη ιστορία κλυδωνίστηκε από το γλυκό τέρας της αφέλειας.
Μα, πού ακούστηκε στο τέλος να νικά η αγάπη;
