Οι τελευταίες ώρες έχουν δημιουργήσει ένα πρωτόγνωρο σκηνικό στην Ελλάδα. Η απαγόρευση κυκλοφορίας και η ανάγκη αιτολόγησης κάθε εξόδου θα έμοιαζαν ως ένα κακόγουστο αστείο πριν κάποιους μήνες, αλλά η αλήθεια απέχει, δυστυχώς, πολύ.
Μπορεί να μην έχουμε αντιληφθεί ακριβώς την κατάσταση, κάτι που πηγάζει από τον χαμηλό (σε σχέση με άλλες χώρες) αριθμό σε κρούσματα και νεκρούς από τον Covid-19 και, σε γενικότερο πλαίσιο, από το... περίφημο ελληνικό DNA, όμως στην Ιταλία βιώνουν στο πετσί τους μία κατασταση που θα έβρισκε ιδανικά χώρο σε βίβλιο ή ταινία επιστημονικής φαντασίας.
Οι αριθμοί συγκλονίζουν (πάνω από 6.000 νεκροί σε σύνολο περισσότερων από 60 χιλιάδες κρούσματα), αλλά ακόμα πιο ανατριχιαστικές είναι οι εικόνες που μεταδίδονται από νοσοκομεία και άδειους δρόμους. Οι άνθρωποι της γειτονικής χώρας δεν αντέδρασαν όπως έπρεπε στα (ετερχρονισμένα) μέτρα των αρχών και τώρα βιώνουν μία κατάσταση έντονου και άκρως απαραίτητου εγκλεισμού. Μία καραντίνα πολύ πιο σκληρή από τα δικά μας (τωρινά) δεδομένα.
Η καθημερινότητα είναι - το λιγότερο - δύσκολη στην Μπολόνια, την πρωτεύουσα της επαρχίας Εμίλια - Ρομάνα, που ήταν από τις πρώτες που έζησαν την έντονη έξαρση του κορωνοϊού και όλα όσα την «συνόδεψαν». Η Μπολόνια είναι... μπασκετούπολη, λόγω της παρουσίας των Βίρτους και Φορτιτούντο, αλλά η «πορτοκαλί θεά» έχει μπει στον πάγο, όπως και οτιδήποτε αφορά τον αθλητισμό.
Και δεν είναι μόνο αυτό. Όπως θα διαβάσετε στο κείμενο που έγραψε ο Ιταλός δημοιογράφος Ντέιβ Τρέμπι για το SDNA, η Μπολόνια θυμίζει πια μία ερημωμένη πόλη, έρμαιο ενός ιού που έχει θερίσει την Ιταλία.
Αναλυτικά όσα έγραψε ο δημοσιογράφος από την Μπολόνια:
«Σιωπή.
Αυτό μόνο μπορείς να αντιληφθείς όταν ανοίγεις το παράθυρο στις 7.00.
Ζω σε έναν από τους πιο κεντρικούς δρόμους της Μπολόνια. Κοντά στο σπίτι μου βρίσκεται ένα νοσοκομείο. Έτσι, ακούω συνεχώς σειρήνες: Νομίζω πως έχουν αυξηθεί αισθητά τις τελευταίες μέρες. Είναι εκκωφαντικός ο θόρυβος, γιατί ξέρεις ότι έχει πίσω του μία συγκεκριμένη ιστορία.
Στην Ιταλία έχουν κλείσει όλα από τις 5 Μαρτίου. Αυτή είναι και η αρχή της καραντίνας για μένα. Ακούγεται τρελό τώρα, αλλά πλέον συνηθίσαμε. Δεν υπάρχουν μπαρ, καφετέριες, εστιατόρια. Μόνο σούπερ μάρκετ και φαρμακεία. Βγαίνουμε έξω απλά για να πετάξουμε τα σκουπίδια και να πάρουμε τα απαραίτητα. Τίποτα άλλο.
Φοβάμαι. Και αυτός ο φόβος μετουσιώνεται ακόμα και στις μεγάλες μαύρες σακούλες που χρησιμοποιώ για τα σκουπίδια μου. Φοβάμαι να βγω έξω. Σκέψου ότι η τελευταία έξοδός μου ήταν το προηγούμενο Σάββατο, μετά από αναβολές και δέκα μέρες συνεχόμενης παρουσίας στο σπίτι. Δεν πήγαινε δηλαδή άλλο.
Πήγα στο σούπερ μάρκετ και είχε μία τέραστια ουρά έξω από το μαγαζί. Περίμενα περίπου μισή ώρα και εκεί είδα ξανά πως το αληθινό και το μεγαλύτερο πρόβλημα του ανίκητου ιού είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Η αδιαφορία, η αίσθηση ότι απλά θα περάσουν όλα ως δια μαγείας.
Πρέπει απλά να μείνουμε σπίτι. Και αυτό λέω για τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, ώστε να μην φτάσουν στο σημείο που βρίσκεται πλέον η Ιταλία. Οι δρόμοι είχαν παλιά κίνηση, τώρα δεν ακούς τίποτα. Βλέπεις όμως. Βλέπεις ότι μερικοί άνθρωποι προτιμούν να βγουν στο σούπερ μάρκετ για να πέρασουν την ώρα τους και να ξεφύγουν από την καραντίνα. Δεν νοιάζονται, δεν σκέφτοναι ότι έτσι γίνεται άνετη η διασπορά του ιού.
Η Μπολόνια δεν είναι πια η μπασκετούπολη που ξέραμε. Είναι η πρωτεύουσα της δεύτερης περιφέρειας της χώρας που επηρεάστηκε και "έκλεισε" από τον Covid-19.
Δεν υφίσταται καμία δραστηριότητα, τα καλάθια έχουν βγει από την θέση τους και κανένα παιδί δεν σκέφτεται να βγει εκτός σπιτιού. Ακόμα και οι μεγάλες βόλτες για τα κατοικίδια έχουν απαγορευτεί. Είμαστε στο σημείο μηδέν.
Το μπάσκετ έχει σταματήσει στην όλη. Η Φορτιτούντο έχει βάλει "λουκέτο", η Βίρτους ξεκίνησε την επαναφορά με ιδιαίτερα σκληρά μέτρα, σε ομαδικό και ατομικό επίπεδο.
Ο φύλακας ανοίγει τις πόρτες και μόνο δύο αθλητές μπορούν να βρεθούν στο παρκέ και στο γυμναστήριο, αλλάζοντας ρούχα σε διαφορετικά αποδυτήρια. Η απολύμανση είναι κομβικό σημείο σε κάθε κομμάτι της όλης διαδικασίας.
Δεν ξέρω κατά πόσο αυτό πρέπει να γίνει τώρα ή αν είναι σωστό. Το μεγαλύτερο μέρος των ασκήσεων διεξάγεται ακόμα στο σπίτι. Αλλά ποιο μπάσκετ; Η ζωή δείχνει να έχει σταματήσει».
