MENU

Το θέμα προπονητή πάντοτε είναι αυτό που φέρνει διχασμό. Ο ένας τον κυνηγάει γιατί πιστεύει πως δεν κάνει, ο άλλος βλέπει στο πρόσωπό του πάντα έναν τύπο που αν τον αφήσεις να δουλέψει, θα φέρει αποτελέσματα.

Για να κρίνεις βέβαια έναν προπονητή σωστά, πρέπει να είσαι θετικός απέναντί του και να αντιλαμβάνεσαι τη δομή του κλαμπ που εργάζεται. Για ποια πράγματα φταίει, για ποια έχει δικαιολογίες και βέβαια τι άλλο θα μπορούσε να κάνει.

Στη προκειμένη περίπτωση, ο Αμπέλ Φερέιρα έχει στηριχτεί όσο κανένας άλλος στην εποχή Σαββίδη σε σχέση με τα όσα έχουν συμβεί. Πάντα βέβαια, κρύβεται πίσω του ένα μεγάλο άλλοθι που του το προσφέρει το ίδιο το κλαμπ. Πέρυσι τον προσέλαβε πρώτη μέρα της προετοιμασίας, ενώ ήταν πρώτος έσκασε η υπόθεση της ΕΕΑ, φέτος έπεσε πάνω στον οικονομικό εξορθολογισμό.

Άλλοθι όμως βρίσκουμε όλοι στις δουλειές μας αν θέλουμε. Αφού τίποτα δεν είναι τέλεια δομημένο στον περίγυρό μας. Λίγο ψάξιμο θέλει και θα βρεθεί.

Ο ΠΑΟΚ είναι νέα ομάδα και αυτό είναι κατανοητό. Το να δουλεύεις έναν σχηματισμό και εμμονικά να επιμένεις σε αυτό όμως, δεν είναι κατανοητό.

Ο Φερέιρα στόχευσε στο 3-4-2-1 μετά τα περυσινά πλέι οφς, έχοντας κάνει τη δουλειά. Προφανώς και πίστεψε πως με μία ποιοτική αναβάθμιση μεσοεπιθετικά θα έπαιρνε τα αποτελέσματα. Έλα όμως που μέχρι να εγκλιματιστούν οι νέοι, μπορεί να είναι εκτός στόχων.

Απέναντι στην Ομόνοια, το παιχνίδι του στράβωσε. Πέντε παίκτες κοιτούσαν μία ψόφια σέντρα απελπισίας. Συμβαίνει, απλά στον ΠΑΟΚ φέτος συμβαίνει συνεχώς. Σε καμία των περιπτώσεων η αμυντική συνοχή δεν θυμίζει αυτή των πλέι οφς.

Οι Κύπριοι, αμύνονταν με 4-5-1, κάτι που σήμαινε πως η παρουσία του τρίτου στόπερ είναι εξ αρχής περιττή. Προσωπικά δεν είμαι κατά της τριάδας, αλλά να υπάρχει λόγος. Χθες, δεν είχε κανέναν.

Δεν άλλαξε σχηματισμό στην έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου, δεν το έκανε ποτέ. Όπως επίσης, οι παρεμβάσεις του στο παιχνίδι έβγαλαν από τον ρυθμό την ομάδα όταν αυτή τον βρήκε. Βγάζεις έναν στόπερ, βάζεις τον Τζόλη, προσθέτεις και σωστά τον Αγκούστο και έχεις ένα πολύ ωραίο 4-2-3-1 με τον Ζίφκοβιτς στο δέκα και τους Μουργκ – Τζόλη δεξιά κι αριστερά. Αδούλευτο μεν, ορθολογικό δε.

Αν κάτσω και μετρήσω πόσα παιχνίδια επί Φερέιρα η ομάδα πέταξε ένα ημίχρονο και όταν στο δεύτερο το πάλευε, οι παρεμβάσεις του ήταν κάκιστες, θα χάσω το μέτρημα.

Όσο για το αν κοιμόταν η ομάδα στο πρώτο ημίχρονο, η ευθύνη βαραίνει τον ίδιο και όχι το κλαμπ που του δίνει αβέρτα άλλοθι. Το πνευματικό κομμάτι είναι ευθύνη του προπονητή. Όταν μία ομάδα σου δίνει την αύρα πως παίζει φιλικό και όχι ευρωπαϊκό παιχνίδι, φταίει ο προπονητής.

Ο επίσημος ΠΑΟΚ δεν έχει πάρει καμία θέση για το τι μέλλει γενέσθαι. Σήμερα δεν υπάρχει θέμα Φερέιρα, αύριο όμως θα υπάρξει αν δεν βοηθήσει ο ίδιος τον εαυτό του. Βόλεψε το ότι η χρονιά οικονομικά πήγε στα επίπεδα που θέλανε, όμως κακά τα ψέματα, η βιτρίνα είναι η ομάδα και αν συνεχίσει έτσι, τα πράγματα δεν θα είναι καλά.

Και καθαρά ποδοσφαιρικά, το πρόβλημα απέναντι στις κλειστές άμυνες παραμένει. Οι βραδιές με Μπεσίκτας και Μπενφίκα, είναι οι εξαιρέσεις σε σχέση με αυτό που συναντά συνήθως μία ομάδα που κάνει πρωταθλητισμό.

Η μεγάλη εικόνα λοιπόν δεν είναι οι στιγμές ενός αγώνα, ούτε το αποτέλεσμα. Είναι η σταδιακή εξέλιξη, οι σταθερές ανάλογα με την εξέλιξη ενός αγώνα, η λογική σε κάθε κίνηση που βλέπουμε.

Και στη μεγάλη εικόνα, ο Αμπέλ Φερέιρα είναι ο μόνος που μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του. Κανένας άλλος δεν μπορεί να στηρίξει κάτι που δεν είναι ούτε ξεκάθαρο, ούτε βέβαια αποτελεσματικό. Αυτή τη στιγμή, ο Φερέιρα είναι μόνος του και πρέπει να βρει τις λύσεις.

Η μοναξιά του Αμπέλ
EVENTS