Το ελληνικό ποδόσφαιρο αλλάζει. Εγκαταλείπει την παλιά καλή και αποδοτική συνταγή του ενός χαλίφη και ταυτόχρονα αποδομεί με ταχύτατους ρυθμούς και τις επιθυμίες των επίδοξων αντικαταστατών να τον διαδεχθούν. Η περίοδος που πέρασε στην ουσία σηματοδότησε το τέλος ενός ολόκληρου κύκλου και ανέδειξε, με σκληρό τρόπο κυρίως για τον ΠΑΟΚ, την ανάγκη να προσδιοριστούν εκ νέου όλα τα δεδομένα της νέας περιόδου.
Οι βασικοί παίκτες είναι πλέον τρεις ( ΠΑΟΚ, Ολυμπιακός, ΑΕΚ) και αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον η επόμενη μέρα στον τέταρτο (Παναθηναϊκός). Το μεταξύ τους πεδίο εξουσίας ανακατανέμεται με δάκρυα και πόνο, οι συσχετισμοί δύναμης δεν είναι πια προβλέψιμοι και οι ευκαιρίες για το γνωστό παρά-ποδόσφαιρο των διάφορων παρατρεχάμενων εξαφανίζονται. Μια ματιά στην διαδικασία με την οποία δείχνει να ωριμάζει πολιτικά ο ΠΑΟΚ ερμηνεύει απόλυτα τις παραπάνω εκτιμήσεις.
Η ωρίμανση αυτή θα (και πρέπει να ) εκδηλωθεί στον κατ΄ εξοχήν οργανισμό που συνδέεται διοικητικά με το ελληνικό ποδόσφαιρο, την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Στο έδαφος της αδιαμφισβήτητης εξουσίας της οι βασικοί παίκτες πρέπει να αποφασίσουν τι θέλουν από τη ζωή τους και πως θα το πετύχουν.
Περίπτωση επανόδου στο ένδοξο παρελθόν δεν υφίσταται. Πιθανότητα να καταστεί ένας επικυρίαρχος δεν καταγράφεται ούτε μια. Η «ισορροπία του τρόμου», που επιβεβαιώθηκε με συγκλονιστικό τρόπο στην απώλεια του πρωταθλήματος από τον ΠΑΟΚ, δεν επιτρέπει, πλέον, ανάλογες φιλοδοξίες. Μια φορά συνέβη «το ατύχημα» και το θύμα κατανόησε πλήρως τι του συνέβη…
Τι απομένει; Το αυτονόητο, Η πολιτική συνεννόηση μεταξύ παικτών με διαφορετική δυναμική και ποιότητα παρέμβασης στη λειτουργία της ΕΠΟ, αλλά με ίδια, πάνω-κάτω, διεισδυτικότητα στην ελληνική ποδοσφαιρική οικογένεια. Μια συνεννόηση που (μπορεί να) οδηγήσει μόνο στη συνεργασία (τυπική ή άτυπη λίγη σημασία έχει) και στη διασφάλιση από κοινού των ελάχιστων εγγυήσεων μιας «λογικής ποδοσφαιρικής συμπεριφοράς».
Τι ζητείται στη διαδικασία αυτή; Ο πολιτικός ηγέτης. Η ποδοσφαιρική δύναμη, δηλαδή, που θα αναλάβει τη βασική πρωτοβουλία να διατυπώσει το πλαίσιο της επόμενης μέρας. Που θα συγκροτήσει ένα σύγχρονο ποδοσφαιρικό πρόγραμμα και θα πάρει την ευθύνη να το καταστήσει κοινό τόπο σε όλους τους υπόλοιπους, καλώντας τους, ταυτόχρονα, στην οδό της συνεννόησης και της πολιτικής συμφωνίας.
Στην ουσία ζητείται ένας πολιτικός επαναστάτης, που θα προτείνει την πλήρη αλλαγή των δομών στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Μια ηγέτιδα ποδοσφαιρική δύναμη για να του προσδώσει τα χαρακτηριστικά των ανεπτυγμένων ποδοσφαιρικά χωρών, να αποθεώσει το φίλαθλο-πελάτη, να ανατρέψει την βυθισμένη στα τάρταρα ισορροπία μεταξύ ίδιων εσόδων και μιας κωμικής τηλεοπτικής αγοράς.
Μια ποδοσφαιρική δύναμη που ως leader, να ξέρει να συνδέει το ποδοσφαιρικό θέαμα με την αγορά και τις επιχειρήσεις, που γνωρίζει πως η αγορά έχει άπειρα λεφτά διαθέσιμα για το κανονικό ποδόσφαιρο και τι πρέπει να κάνει για να τα πάρει.
Μια ποδοσφαιρική δύναμη που θα είναι σε θέση να συνομιλεί με τις διεθνείς ποδοσφαιρικές οργανώσεις και να επιβεβαιώνει ενώπιον τους την προσήλωση του στο κανονικό ποδόσφαιρο χωρίς να αναρωτιέται «κανονικότητα μπαίνοντας ή κανονικότητα βγαίνοντας;» Αυτή την ιδιότητα κρατείστε τη γιατί θα χρειαστεί ίσως περισσότερο από όλες τις άλλες.
Έχει βάσιμες προοπτικές ( οι δυνατότητες είναι βέβαιες) ο ΠΑΟΚ να ασκήσει μια τέτοια πολιτική και να καλέσει να συμπράξουν στην αναμφισβήτητη δυναμική της όλοι οι υπόλοιποι. Το κοινό συμφέρον που προκύπτει από την εξέλιξη αυτή είναι περισσότερο από προφανές. Το θέλει; Μπορεί να το υποστηρίξει;
Από την απάντηση στο ερώτημα θα κριθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό το αύριο του ελληνικού ποδοσφαίρου για ένα απλό λόγο. Ο ΠΑΟΚ μπορεί να εγγυηθεί τις αλλαγές εκείνες που έχουν κριθεί απαραίτητες σε όλα τα επίπεδα και στην ΕΠΟ. Εκτός των άλλων έχει μαζί του και τον ενθουσιασμό του πρωτάρη στην διαχείριση της εξουσίας και την ίδια ώρα γνωρίζει πως μόνος του δεν μπορεί, σε καμία περίπτωση, να την διαχειριστεί χωρίς να κινδυνεύσει άμεσα με ολοκληρωτική καταστροφή.
