Το ματς στο ΟΑΚΑ το “είχα” καθαρό διπλό, ή ισοπαλία στην καλύτερη περίπτωση για την ΑΕΚ, πριν από την πρώτη σέντρα. Αρκούσε να ρίξει κανείς μια ματιά όχι στις δύο ενδεκάδες, αλλά στους πάγκους τους. Δεν έφτανε το γεγονός ότι ο Μαρτίνς άφησε εκτός ενδεκάδας ποδοσφαιριστές όπως ο Ρέαμπτσιουκ, ο Φορτούνης, ο Μπουχαλάκης, αλλά τέθηκε εκτός μάχης πριν από την έναρξη και ο Ματιέ Βαλμπουενά!
Από τη στιγμή, λοιπόν, που υπάρχει αυτή η διαφορά στην ποιότητα, στην έκταση και στον όγκο του ρόστερ, το ερυθρόλευκο “τρένο” δεν υπήρχε περίπτωση να σταματήσει, εκτός κι αν στο ΟΑΚΑ βλέπαμε κάτι ανάλογο της Λεωφόρου, όπου ο ΠΑΟΚ βαρέθηκε να γράφει τελικές, αλλά αυτός που το… τελίκιασε ήταν ο Παναθηναϊκός με τρεις προσπάθειες για γκολ σε 90 λεπτά κι όλες να πηγαίνουν στο πλεκτό.
Το έγραψα και προχθές στο blog για την Εθνική ομάδα και τη γκέλα με τη Γεωργία. Το ποδόσφαιρο δεν είναι “έδρα”, δεν είναι “πάμε να τους φάμε”. Το ποδόσφαιρο είναι πάνω από όλα παικτική ποιότητα, οργάνωση όλου του τμήματος, είναι οι προσωπικότητες που κουβαλάς μέσα στο πράσινο παραλληλόγραμμο, αλλά και στον πάγκο: στο πρόσωπο του προπονητή, στους ανθρώπους που τον περιβάλουν. Με αυτά τα δεδομένα, ο Ολυμπιακός εφέτος απέδειξε για άλλη μια χρονιά ότι βρίσκεται έτη φωτός μπροστά από τον ανταγωνισμό.
Να δεχτώ ότι στα παραπάνω προστίθεται η ψυχή που θα καταθέσουν οι ποδοσφαιριστές. Το είδαμε στο 1-1 του ΑΕΚ-Ολυμπιακός στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος, το είδαμε στην ήττα του Ολυμπιακού από τον Παναθηναϊκό. Αυτές, όμως, είναι οι εξαιρέσεις. Η ποιότητα, ο καλός σχεδιασμός πριν από το πρωτάθλημα και ο διαβασμένος προπονητής είναι το παν και δεν θα χάσουν από κανέναν “παλικαρά”. Πάνω από όλα κυριαρχεί το ταλέντο και η στόφα.
Η ΑΕΚ του 2020-21 δεν διαθέτει τίποτα από τα παραπάνω. Η ποιότητα στο γήπεδο είναι μέτρια και με αναλαμπές φτάνει σε ανεκτό επίπεδο. Επιπλέον, οι συνεχείς εναλλαγές στον πάγκο, οι μεταγραφές που δεν έγιναν, οι “εμμονές” σε συγκεκριμένους ανθρώπους (βλέπε Χιμένεθ), τα “ράβε-ξύλωνε” όλη τη χρονιά με κορυφαία στιγμή του παικταρά Λιβάγια, οι απανωτοί τραυματισμοί, όλα αυτά μόνο ομάδα που θέλει να κάνει πρωταθλητισμό δεν θυμίζουν, μόνο για ομάδα που δικαιούται να νομίζει ότι αξίζει κάτι καλύτερο δεν πρόκειται. Την προηγούμενη φορά ήταν ο ΠΑΟΚ που έκανε τα απολύτως απαραίτητα: της έριξε τρία!
Ο “πολύς” Ολυμπιακός τι θα έκανε; Όταν βλέπεις τον Μαρτίνς να “παίζει” σα να πρόκειται να αποφύγει τον… υποβιβασμό, όταν βλέπεις να παίζει την ενδεκάδα του και τα συστήματα σαν τραπουλόχαρτα στα μαγικά χέρια του, όταν βλέπεις τον Χιμένεθ να μην μπορεί να αντιδράσει στο… δεκάρι Ελ Αραμπί, στο καλύτερο σέντερ φορ που έχει πατήσει το πόδι του στα μέρη μας μετά τον Βαζέχα, τι μπορεί να περιμένει κανείς;
Απολύτως τίποτα είναι η απάντηση και η απόδειξη δόθηκε στο γήπεδο. Η ΑΕΚ καλά θα κάνει να αφυπνιστεί, να οργανωθεί καλύτερα, διότι αν αυτή η πεντάρα ερχόταν στην Αγιά Σοφιά με τον κόσμο της μέσα, τότε θα χρειαζόταν να το… ξαναχτίσει από τα καρεκλάκια που θα έφευγαν στον αέρα σαν φέιγ βολάν.
Το μοντέλο "φτιάχνω γήπεδο και μετά ομάδα", είναι λάθος. Οι ομάδες γράφουν ιστορία, όχι οι έδρες.
