MENU

Ναι, η Εθνική έκανε πολλά βήματα προς τα πίσω με την ισοπαλία κόντρα στη Γεωργία. Από την άλλη, δεν θα την «αποκλείσω», όπως πολλοί προεξοφλούν (όχι εντελώς άδικα βέβαια, για να είμαι δίκαιος).

Δεν θα την «αποκλείσω» διότι κανείς δεν περίμενε το βαθμό στη Γρανάδα, διότι είναι αρχή κι επειδή έχει ακόμα ένα-δύο κανονάκια, με πρώτο αυτό κόντρα στο Κόσσοβο τον Σεπτέμβριο. Μέχρι τότε, λοιπόν, υπάρχει χρόνος για πολλά πράγματα: για ανασυγκρότηση, για συζήτηση, για… επανένωση.

Αρκεί να μπει πάνω από όλους και από όλα η ίδια η Εθνική Ομάδα, όπως είπε ο νέος πρόεδρος της ΕΠΟ, Θοδωρής Ζαγοράκης αυτοπροσώπως στους διεθνείς, λίγες ώρες πριν από το κακό ματς της Τούμπας.

Πάνω σε αυτή τη λογική ο «Τεό» πρέπει να πατήσει και να δώσει συνέχεια στο ανοιχτό προσκλητήριο του Φαν’τ Σιπ στον Σωκράτη Παπασταθόπουλο και στον Κώστα Μανωλά. Δύο μεγάλες προσωπικότητες που σε αυτή τη μάχη δεν περισσεύουν, όσο κλισέ κι αν ακούγεται. Κανείς δεν περισσεύει και γι’ αυτό ο Ζαγοράκης πρέπει να μιλήσει μαζί τους.

«Να παρακαλέσει;» ίσως αντιδράσουν κάποιοι. Φυσικά και όχι. «Γάμος» με το ζόρι δεν παίζει, αλλά μια κουβέντα επιβάλλεται. Και οι ίδιοι οι διεθνείς θα πρέπει να αναζητήσουν την επιστροφή τους, υποχρέωσή τους είναι και τα «μούτρα», οι εγωισμοί που τελικά βαραίνουν την Εθνική, δεν ωφελούν μακροπρόθεσμα κανέναν.

Είπα για την ομιλία του Ζαγοράκη πριν τη Γεωργία. Η αλήθεια είναι ότι έπειτα από αυτό το τετ α τετ του «μεγάλου» αρχηγού του ελληνικού ποδοσφαίρου, το αποτέλεσμα βάσει της εικόνας εθνικού προπονητή και διεθνών, ήταν ακριβώς το αντίθετο στο γήπεδο.

Ετσι είναι το ποδόσφαιρο. Δεν είναι όλα «πάμε να τους φάμε», «11 αυτοί, 11 κι εμείς». Ο Ζαγοράκης εξυπακούεται ότι έκανε ό,τι προστάζει η θέση του και υπενθύμισε σε όλους πως πάνω από όλα τα πρόσωπα, πάνω από όλες τις «καταστάσεις», πάνω από όλες τις πολιτικές, τα «στρατόπεδα», τις φιλοδοξίες, είναι η Εθνική Ομάδα.

Το καλό είναι ότι σε αυτό το mood βρίσκεται ο Τζον Φαν’τ Σιπ και δε νομίζω πως υπάρχει λόγος να τον αμφισβητεί κανείς. Τις δυνατότητές του, το σχέδιό του, τη δουλειά του, τη διαχείριση των διεθνών του Ολλανδού, μπορεί να τα αμφισβητήσει όποιος θέλει: δημοκρατία έχουμε.

Δόλο, όμως, και τακτική θεωρώ ότι δεν μπορεί να του προσάψει κανείς. Εβαλε και τον Φορτούνη. Τι έγινε; Εξαιρετικός στο φιλικό με την Ονδούρα, βυθισμένος στη μετριότητα του συνόλου από το 10ο λεπτό και μετά του αγώνα με τη Γεωργία. Αρα, ας αλλάξουμε οπτική στα πράγματα κι ας ελπίσουμε ότι ένας ποδοσφαιράνθρωπος όπως ο «Ζαγόρ» θα δώσει αυτό που όλοι περιμένουν: την ψυχή του ποδοσφαιριστή, τη ματιά αυτού που γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα το αντικείμενο, που έχει «φάει» τη μπάλα με το κουτάλι, που ξέρει πώς βγαίνει στο γήπεδο κάθε στάλα ιδρώτα.

Αν χρειάζεται ο Νιόπλιας ή γενικότερα η θέση του τεχνικού διευθυντή στο οργανόγραμμα της Εθνικής, δεν το ξέρω, αλλά θεωρώ ότι δεν είναι αυτή η «πληγή» της γαλανόλευκης. Η Εθνική πρέπει να ηρεμήσει, ο προπονητής να σκεφτεί τα λάθη του και να εξακριβώσει τι δεν πήγε καλά σε ένα ματς θεωρητικά «δικό» μας. Κι αν διατηρήσουμε ελπίδες για πρόκριση στο μεγάλο ραντεβού του Κατάρ με αποτελέσματα τύπου «μισού-μηδεν», τότε ας γίνει έτσι.

ΥΓ. Ασχετο: μας έκλεισαν στα 1000 κρούσματα και σιγά-σιγά μας ξαμολάνε τώρα που φτάσαμε τις 3.500-4.000. Ο Θεός μαζί μας με αυτό το τσίρκο…

SDNA Google news
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Τετ α τετ Ζαγοράκη με «Πάπα»-Μανωλά
EVENTS