Μια απορία έχω και την καταθέτω με κάθε καλή διάθεση. Αν ο Παναθηναϊκός κατακτήσει φέτος το Conference League, πού θα τοποθετήσουν οι φίλοι του αυτή την επιτυχία; Πάνω ή κάτω από το Γουέμπλεϊ; Μην αρχίσετε από τώρα τις φωνές. Μια ερώτηση κάνω, με... τον καφέ μου.
Και την κάνω επειδή ο Παναθηναϊκός έχει αρχίσει να δίνει δικαιώματα. Τρεις νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια στο Conference, εννέα βαθμοί, διαφορετικοί πρωταγωνιστές και ένας Νίστρουπ που βρίσκει λύσεις ακόμη κι όταν αλλάζει πρόσωπα. Η ομάδα του έχει αποκτήσει ρυθμό, αυτοπεποίθηση και μια αξιοσημείωτη ευρωπαϊκή συνέπεια, ενώ το σερί των οκτώ νικών δείχνει ότι κάτι καλό συμβαίνει.
Και προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν προσπερνάω τη χθεσινή νίκη. Ούτε την εμφάνιση του Καλάμπρια, ούτε τις αλλαγές του Νίστρουπ, ούτε τις τακτικές αναλύσεις, τα στατιστικά και όσα έχουν γραφτεί για την αγωνιστική πρόοδο του Παναθηναϊκού. Τα έχω διαβάσει, τα βλέπω και τα αναγνωρίζω. Άλλωστε, οι ρεπόρτερ και οι bloggers του Παναθηναϊκού έχουν ήδη αναλύσει τα πάντα, μέχρι και την τελευταία πάσα. Εγώ, λοιπόν, είπα να ανοίξω ένα άλλο παραθυράκι. Έτσι, επειδή μου ήρθε η απορία.
Ωραίο το «βήμα βήμα», αλλά κάποια στιγμή πρέπει να σηκώσεις και το κεφάλι να δεις πού οδηγεί ο δρόμος. Προφανώς, από τις αρχές Νοεμβρίου μέχρι την κατάκτηση ενός ευρωπαϊκού τροπαίου υπάρχει δρόμος μπόλικος. Και δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Μπράιτον, Μονακό, Άγιαξ, Αταλάντα και άλλες ομάδες έχουν τις δικές τους φιλοδοξίες, το δικό τους βάθος και την ποιότητα να φτάσουν μακριά. Κανείς δεν πρόκειται να παραμερίσει επειδή ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε με 3/3.
Κι επειδή δεν είμαι ο μόνος που κοιτάζει λίγο πιο μακριά, ήρθαν και οι υπερυπολογιστές να μου δώσουν ένα μικρό άλλοθι. Σύμφωνα με δημοσίευμα για 100.000 προσομοιώσεις του Football Ranked, ο Παναθηναϊκός εμφανίζεται να φτάνει μέχρι τον τελικό, με αντίπαλο την Μπράιτον. Προσοχή, δεν του έδωσαν την κούπα. Αλλά όταν ακόμη και οι υπολογιστές βλέπουν τελικό, επιτρέψτε μου να κάνω μια υποθετική ερώτηση. Δεν ζητάω και πολλά.
Από την άλλη, ακούω συχνά για τα τρία καρπούζια στην ίδια μασχάλη. Πρωτάθλημα, Κύπελλο, Ευρώπη. Σωστό. Μόνο που και οι υπόλοιποι έχουν τις δικές τους υποχρεώσεις. Η Μπράιτον παίζει στην Premier League, ο Άγιαξ στην Ολλανδία, η Μονακό στη Γαλλία, η Αταλάντα στην Ιταλία. Δεν κάθονται όλη την εβδομάδα να περιμένουν την Πέμπτη. Οπότε, ας μη χρησιμοποιούμε το πρόγραμμα ως προκαταβολική δικαιολογία για όσα ενδεχομένως δεν καταφέρουμε.
Και κάπου εδώ εμφανίζεται το Γουέμπλεϊ…
Θυμάμαι πολύ καλά την κουβέντα που είχε ανοίξει όταν ο Ολυμπιακός κατέκτησε το Conference League το 2024. Εγραψα, λοιπόν, κάποια στιγμή ότι η κατάκτηση ευρωπαϊκού τροπαίου αποτελεί τη μεγαλύτερη επιτυχία ελληνικού συλλόγου στο ποδόσφαιρο. Πάνω και από τον τελικό του Παναθηναϊκού στο Γουέμπλεϊ το 1971.
Δεν συμφώνησαν όλοι, όπως εύκολα φαντάζεστε. Για αρκετούς φίλους του Παναθηναϊκού, το Γουέμπλεϊ παραμένει το ιερό δισκοπότηρο. Τελικός Κυπέλλου Πρωταθλητριών, απέναντι στον μεγάλο Άγιαξ του Κρόιφ, στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση. Σπουδαίο επίτευγμα, δίχως την παραμικρή αμφιβολία. Κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί να το υποτιμήσει.
Θα είναι η κατάκτηση του Conference League η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή επιτυχία στην ιστορία του Παναθηναϊκού ή θα παραμείνει στην κορυφή ο χαμένος τελικός του 1971;
Υπήρχε, βέβαια, και η άλλη σχολή σκέψης. Εκείνη που αντιμετώπιζε το Conference περίπου ως... Milk Cup. Θυμάστε την ατάκα, φαντάζομαι. Ωραία όλα αυτά, αλλά τα χρόνια περνούν, οι διοργανώσεις συνεχίζονται και καμιά φορά η μπάλα έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο να επιστρέφει τις παλιές κουβέντες στο τραπέζι. Γιατί καμιά φορά η αξία μιας κούπας αλλάζει ανάλογα με το ποιος την κρατάει από τα χερούλια.
Διότι τώρα υπάρχει ένα υποθετικό σενάριο που έχει ενδιαφέρον. Ας πούμε ότι ο Παναθηναϊκός συνεχίζει έτσι, περνά στους «16», προχωρά στα προημιτελικά, φτάνει στα ημιτελικά και, με τα πολλά, βρίσκεται στον τελικό. Κι εκεί κάνει το μεγάλο βήμα και σηκώνει την κούπα. Δεν λέω ότι θα συμβεί. Λέω να το φανταστούμε για λίγο. Επιτρέπεται, νομίζω.
Τότε τι γίνεται; Θα είναι η κατάκτηση του Conference League η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή επιτυχία στην ιστορία του Παναθηναϊκού ή θα παραμείνει στην κορυφή ο χαμένος τελικός του 1971; Θα μετρήσει περισσότερο η συμμετοχή σε έναν τελικό της κορυφαίας διοργάνωσης ή το γεγονός ότι, για πρώτη φορά, ο σύλλογος θα έχει σηκώσει ευρωπαϊκό τρόπαιο;
Εγώ την άποψή μου την έχω εκφράσει και δεν έχω λόγο να την αλλάξω ανάλογα με το χρώμα της φανέλας. Αλλά εδώ με ενδιαφέρει περισσότερο η απάντηση των ίδιων των Παναθηναϊκών. Ειδικά εκείνων που το 2024 επέμεναν ότι το Γουέμπλεϊ δεν συγκρίνεται με τίποτα.
Μακάρι, λοιπόν, ο Παναθηναϊκός να φτάσει όσο πιο μακριά μπορεί. Θα είναι καλό για τον ίδιο και για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Και αν τελικά σηκώσει την κούπα, θα έχουμε μπροστά μας μια πραγματικά απολαυστική συζήτηση.
Το Conference πάνω ή κάτω από το Γουέμπλεϊ;
Ήρεμα ρωτάω…
