Δύο χρόνια σήμερα από το έπος της Αγιά Σοφιάς και πριν βιαστείς να απαντήσεις, σκέψου το λίγο. Όχι σαν οπαδός, αλλά σαν άνθρωπος που έχει αγαπήσει το ποδόσφαιρο, έχει πονέσει με την ομάδα του και έχει φανταστεί έστω μία φορά πώς θα ήταν να τη δει να σηκώνει ευρωπαϊκή κούπα.
Έχεις μπροστά σου δύο φακέλους. Στον πρώτο γράφει: Τελικός Champions League/Πρωταθλητριών. Θα φτάσεις μέχρι εκεί, τον τελικό, θα γράψεις ιστορία, θα μιλάει όλη η Ευρώπη για την πορεία σου. Αλλά στο τέλος θα χάσεις από τον μεγαλύτερο Άγιαξ της ιστορίας και μια από τις καλύτερες ομάδες όλων των εποχών στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο με τρία back to back Κύπελλα Πρωταθλητριών (1971, 1972, 1973)!!!
Στον δεύτερο γράφει: Conference League. Θα το κατακτήσεις, θα κάνεις γύρο θριάμβου, θα σηκώσεις ευρωπαϊκή κούπα και θα υπάρχει τρόπαιο στη βιτρίνα ελληνικού ποδοσφαιρικού συλλόγου για πρώτη -μακάρι όχι κα τελευταία- φορά.
Ποιον ανοίγεις φίλε του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού, του ΠΑΟΚ και της ΑΕΚ;
Η ερώτηση δεν είναι τόσο απλή όσο μοιάζει, γιατί το ελληνικό ποδόσφαιρο μεγάλωσε για δεκαετίες με μία μεγάλη ασπρόμαυρη εικόνα, το Γουέμπλεϊ του 1971. Τον Παναθηναϊκό του Πούσκας, την ομάδα που έφτασε εκεί που καμία άλλη ελληνική δεν είχε φτάσει και ναι, σωστά, ήταν άθλος. Ήταν ιστορία. Ήταν μια πορεία που δεν σβήνεται, δεν μικραίνει, δεν πετιέται και δεν αφήνεται στο πλάι επειδή αργότερα γράφτηκε κάτι άλλο.
Στις 29 Μαΐου του 2024, περασμένα μεσάνυχτα, άρα μιλάμε ουσιαστικά για την 30η Μαϊου, έγινε κάτι που για περισσότερο από μισό αιώνα έμοιαζε άπιαστο όνειρο και απαγορευμένος, για τη δυναμική των ελληνικών ομάδων στην Ευρώπη, καρπός. Μια δική μας ομάδα έφτασε ξανά σε ευρωπαϊκό τελικό και τον κέρδισε. Ο Ολυμπιακός νίκησε τη Φιορεντίνα και σήκωσε το Conference League. Όχι «πήγε κοντά», ούτε «στάθηκε αξιοπρεπώς» και «έκανε υπέρβαση». Το πήρε και το σήκωσε.
Δύο χρόνια μετά, ίσως αξίζει να θυμηθούμε όχι μόνο το τέλος της ιστορίας, αλλά και την αρχή της. Αλλωστε, τώρα όλοι ξέρουν το φινάλε: κεφαλιά Ελ Κααμπί, έκρηξη, κούπα, Πειραιάς παίρνει φωτιά.
Οι Παναθηναϊκοί είχαν και έχουν το Γουέμπλεϊ σαν οικογενειακό κειμήλιο. «Σαν το Γουέμπλεϊ δεν έχει», έλεγαν, λένε και θα λένε και θα το θεωρούν ασύγκριτο με το... Milko Cup που χλεύασαν κάποιοι το παλιό «Κυπελλούχων». Το έλεγαν και θα το λένε γιατί έτσι μεγάλωσαν. Με εκείνη τη βραδιά ως το ψηλότερο ράφι του ελληνικού συλλογικού ποδοσφαίρου. Μια ιστορία που περνούσε από πατέρα σε γιο, από παππού σε εγγονό, από κερκίδα σε καφενείο και από παρέα σε παρέα. Για 53 χρόνια ήταν το μεγάλο σημείο αναφοράς, το απόλυτο «κοίτα πού φτάσαμε» και δικαίως.
Οι ΑΕΚτζήδες, από την άλλη και ως μια μικρή παρένθεση θα το αναφέρουμε, ζούσαν τον δικό τους παράξενο πονοκέφαλο. Η ιδέα ότι ο Ολυμπιακός μπορούσε να σηκώσει ευρωπαϊκή κούπα μέσα στο δικό τους γήπεδο ήταν από μόνη της ένα ποδοσφαιρικό ηλεκτροσόκ κι ένας εφιάλτης δίχως τέλος. Η OPAP Arena είχε γίνει ξαφνικά σκηνή μιας ιστορίας που κανείς τους δεν ήθελε να δει να γράφεται εκεί μέσα. Τόσο πολύ είχε φορτιστεί η ατμόσφαιρα, που εκείνες τις μέρες κυκλοφόρησαν μέχρι και σενάρια για πιθανή αλλαγή έδρας του τελικού, υπό τον φόβο επεισοδίων. Δηλαδή, πριν καν παιχτεί ο τελικός, είχε ήδη στηθεί όλο το ελληνικό έργο με άγχος, καχυποψία, οπαδική τρέλα, ψιθύρους, «φωτιές» στα social και η μπάλα ακόμη δεν είχε στηθεί στη σέντρα.
Τη συνέχεια και την κατάληξη της ιστορίας την ξέρουμε. Εκείνη η νύχτα άλλαξε πολλά. Η κούπα δεν άλλαξε μόνο τον Ολυμπιακό, άλλαξε τον πήχη όλων. Πριν από την 29η Μαΐου του 2024, αν έλεγες σε φίλο της ΑΕΚ, του ΠΑΟΚ, του Άρη ή του Παναθηναϊκού ότι ελληνική ομάδα θα κατακτούσε ευρωπαϊκό τρόπαιο, θα σε κοιτούσε σαν να του μιλούσες για ποδόσφαιρο σε άλλον πλανήτη. Σήμερα ακούγεται δύσκολο, αλλά όχι αδύνατο και αυτή ακριβώς είναι (μια) τεράστια διαφορά.
Το πιο βαρύ και μεγάλο πράγμα που άφησε πίσω της εκείνη η βραδιά δεν είναι μόνο το τρόπαιο, είναι ότι «σκότωσε» το μεγαλύτερο ελληνικό ποδοσφαιρικό άλλοθι, το «δεν γίνεται».
Υπάρχει και μια λεπτομέρεια που συχνά χάνεται μέσα στην οπαδική -κυρίως- συζήτηση. Ο Παναθηναϊκός του 1971 έδωσε οκτώ αγώνες (9 με τον τελικό) για να φτάσει στη μεγάλη καμπή της ιστορίας του, να έχει στο Λονδίνο μια δουλειά. Ο Ολυμπιακός του 2024 έφτασε στην κούπα μέσα σε μια εντελώς διαφορετική εποχή, με καλοκαιρινά προκριματικά, ομίλους, μεταφορά από το Europa League στο Conference League, νοκ άουτ, ταξίδια, πίεση, φθορά, αλλαγές, κρίσεις και 19 (μαζί με τον τελικό) ευρωπαϊκά παιχνίδια συνολικά μέχρι να σηκώσει το τρόπαιο. Πέρασε μεταξύ άλλων, από Φερεντσβάρος, Μακάμπι Τελ Αβίβ, Φενέρμπαχτσε, Άστον Βίλα και Φιορεντίνα.
Οκτώ αγώνες από τη μία, 18 από την άλλη. Είπαμε όμως, άλλες εποχές, άλλες διοργανώσεις, άλλες απαιτήσεις. Γι’ αυτό η σύγκριση δεν χρειάζεται να γίνεται σαν δικαστήριο. Το Γουέμπλεϊ έγινε μύθος γιατί για 53 χρόνια δεν υπήρχε κάτι μεγαλύτερο στο ελληνικό συλλογικό ποδόσφαιρο. Η Νέα Φιλαδέλφεια δεν χρειάζεται να γίνει μύθος διότι έγινε πραγματικότητα.
Το Γουέμπλεϊ έζησε μισό αιώνα ως το μεγαλύτερο «αν», the biggest «what if» του ποδοσφαίρου μας. Η βραδιά του Ελ Κααμπί δεν χρειάζεται κανένα «αν». Υπάρχει μια κούπα για να το αποδεικνύει.
Και εδώ επιστρέφουμε στην αρχική ερώτηση. Αν μπορούσες να γυρίσεις τον χρόνο πίσω και να διαλέξεις για την ομάδα σου ανάμεσα σε έναν χαμένο τελικό Champions League/Πρωταθλητριών και σε μια κατάκτηση Conference (Milko Cup όπως το είπαν κάποιοι), τι θα επέλεγες;
