Είχε πει κάποιος, κάποτε. «Είναι καλύτερο να κάνεις ένα πράγμα τέλεια, παρά πολλά μέτρια». Ποιος το είχε πει μας είναι παντελώς αδιάφορο. Πότε το είχε πει, επίσης. Αν όντως το έχει πει κάποιος κάποτε, δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα, αλλά φαίνεται να ταιριάζει γάντι στην περίπτωση, οπότε γιατί όχι; Ο Γιάννης Μανιάτης είναι από την Κυριακή στο Πάνθεον των απανταχού χαστουκιών. Ένα Πάνθεον που συχνά δεν φτάνουν τα λόγια να το περιγράψουν. Από την Αναστασία Αθήνη Τσούνη στον Φαίδωνα Γεωργίτση και από τον σπουδαίο άσο του Πανιωνίου στην Μαρίνα Κουντουράτου. Όχι, ας μην μακρηγορήσουμε περαιτέρω. Ας πέσει το βίντεο:
Γιάννης Μανιάτης, λοιπόν. Μια σπάνια περίπτωση ποδοσφαιριστή, μια σπάνια και μεγάλη καριέρα, την οποία ο ίδιος επιμένει να στιγματίζει. Στα 33 του χρόνια (σ.σ. θα τα κλείσει επισήμως στις 12 Οκτωβρίου), θα περίμενες ότι μπορεί να είναι μια ηγετική φυσιογνωμία για τον Πανιώνιο. Θα περίμενες ότι έχει ξεπεράσει τις εκρήξεις, τα λάθη, τα πάθη, τα νεύρα του παρελθόντος και οδεύοντας προς τη λήξη της καριέρας του, θα ήθελε μια διαφορετική εικόνα για τον εαυτό του. Δεν περίμενες ότι θα δεις σε επανάληψη τον αρχηγό του Ολυμπιακού, που τσακωνόταν με τον Κώστα Κατσουράνη ή που την… έπεφτε στον Νίκο Καλτσά, όταν ο τελευταίος έπαιζε ακόμα στη Βέροια και είχε συμφωνήσει να συνεχίσει την καριέρα του στον Παναθηναϊκό.
Ποιος είναι ο Γιάννης Μανιάτης σε μερικές γραμμές; Ένας ποδοσφαιριστής που ξεκίνησε από τα ερασιτεχνικά, ξεδίπλωσε το ταλέντο του στον Πανιώνιο, πήρε μεταγραφή στον Ολυμπιακό, άλλαξε θέση και καθιερώθηκε, έπαιξε στο εξωτερικό, ήταν βασικός επί χρόνια στην Εθνική ομάδα, ήταν επιλογή τόσο του Ότο Ρεχάγκελ όσο και του Φερνάντο Σάντος, κατέκτησε πέντε πρωταθλήματα και τρία κύπελλα (σ.σ. σε ένα εξ αυτών έβαλε και το χεράκι του), έπαιξε στα τελικά του Euro 2012 και του μουντιάλ στην Βραζιλία, τίμησε τη φανέλα του Ατρόμητου και επέστρεψε στην ομάδα που ανδρώθηκε για να κλείσει τον όμορφο κύκλο της καριέρας του. Θα την έλεγες και μια απίθανη καριέρα, την οποία όσο πλησιάζει στο τέλος της οφείλεις να την τιμάς και όχι να την αμαυρώνεις.
Πώς κινδυνεύει να τον θυμούνται; Υπάρχει ο περίφημος καυγάς με τον Κατσουράνη. Αργότερα, ως εν ενεργεία διεθνής, η ιστορία με τον Γιώργο Τζαβέλλα. Οι κατά καιρούς κοκορομαχίες, το κυνηγητό στους διαιτητές, το νταηλίκι όντας ακόμα αρχηγός του Ολυμπιακού. Πρόσφατα στην Τρίπολη τον υποδέχτηκαν με αποδοκιμασίες. Το αλησμόνητο αριστερό του χέρι στον τελικό με τον Ολυμπιακό τον Μάιο του 2013 είχε στερήσει από τον Αστέρα ένα πέναλτι και το αριθμητικό πλεονέκτημα – με δεδομένο ότι έπρεπε να αποβληθεί – στο 69ο λεπτό του αγώνα με το σκορ ακόμα στο 1-1. Χθες, ήρθε το δεξί του χέρι να επισκιάσει το αριστερό. Χωρίς προφανή λόγο, πέρα ίσως από τον εκνευρισμό του ότι ο Πανιώνιος έχανε από τον Παναθηναϊκό, αρκετά νωρίς στο παιχνίδι ο Γιάννης Μανιάτης θα χτυπήσει τον Περέα εκτός φάσης. Η ομάδα του θα μπορούσε να είχε μείνει με δέκα παίκτες από το 37ο λεπτό κι ενώ το σκορ ήταν, ήδη, 0-1.
Σε καμία από τις δύο περιπτώσεις δεν τιμωρήθηκε. Σε καμία από τις δύο περιπτώσεις δεν αποβλήθηκε. Στην καριέρα του, κι αυτό μπορεί να έχει να το λέει, έχει αποβληθεί μόλις τρεις φορές. Δύο στην πρώιμη φάση με τον Πανιώνιο και μία απευθείας κόκκινη κάρτα για το περίφημο ματς με τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα και την κοκορομαχία με τον Κώστα Κατσουράνη. Ίσως επειδή και για να χρησιμοποιήσουμε τα δικά του λόγια από τον αποκλεισμό των κυανέρυθρων πέρυσι στη Θεσσαλονίκη «έτσι είναι το ποδόσφαιρο εδώ στην Ελλάδα».
Και ίσως να είναι έτσι γιατί σπουδαίοι ποδοσφαιριστές, όπως ο ίδιος, δεν προσπαθούν να το αλλάξουν. Ακόμα και μια μικρή δήλωση, ή μια απλή συγγνώμη μετά το ματς θα ήταν μια μικρή αλλαγή. Έστω διόρθωση.
