Η ομάδα που όταν χάνει, δίνει το χέρι και αποχωρεί. Η ομάδα που ποτέ δεν παραπονιέται για τίποτα. Αυτή που έχει το αίσθημα της ανωτερότητας και παίρνει κάθε νίκη της, χωρίς βοήθεια από πουθενά. Αυτό είναι ο Ολυμπιακός. Σύμφωνα με τους ίδιους και όσους τους εκφράζουν. Πάμε τώρα και στην πραγματικότητα, φτάνουν τα παραμύθια.
Σχεδόν σε όλα τα φετινά ντέρμπι αιωνίων, ο Ολυμπιακός κατορθώνει να παίρνει διαφορές. Στο T-Center για την Euroleague σχεδόν 20 πόντους. Στο ΣΕΦ πριν λίγες μέρες 17. Στο T-Center στο Game 2, διψήφια διαφορά κι εκεί. Σε όλες τις περιπτώσεις, ο Παναθηναϊκός ανατρέπει την κατάσταση. Χάνοντας τα ματς στο τέλος, ή νικώντας. Το μόνο παιχνίδι που είχε πειστικό τρόπο επικράτησης από την αρχή ως το τέλος, ήταν ο τελικός Κυπέλλου. Κι αυτός βάφτηκε «πράσινος».
Αυτό συμβαίνει σε μια σεζόν όπου ο Ολυμπιακός είναι πλήρης. Έχει υπερομάδα. Δεν συναντά δυσκολίες πουθενά και όλα εξαρτώνται απ’ τον ίδιο. Καμία απουσία δεν τον πτοεί, γιατί το σύστημα του κόουτς Μπαρτζώκα δουλεύει σαν καλοκουρδισμένη μηχανή. Μόνο που στα κρίσιμα ματς, χρειάζεται… λάδωμα η μηχανή. Γιατί καθυστερεί, η τριβή της προκαλεί φθορές και στο τέλος δημιουργούνται σοβαρά προβλήματα. Βρίσκονται πάντα κάποιοι να τη «λαδώσουν» για να γίνει η δουλειά στο τέλος.
Έγινε στον τελικό της EuroLeague κόντρα στη Ρεάλ, ματς για το οποίο έγινε πάταγος σε όλη την Ευρώπη. Έγινε στον πρώτο τελικό της GBL, όπου όλοι είδαν την εξέλιξη και τα διαφορετικά κριτήρια των διαιτητών. Δεν έγινε στο Game 2 των τελικών, όπου η διαιτησία ήταν σχεδόν κανονική. Πάλι ο Ολυμπιακός είχε τις περισσότερες βολές, πάλι στην τέταρτη περίοδο οι διαιτητές έμοιαζαν να προσπαθούν να τον κάνουν να μειώσει τη διαφορά, πάλι ο Μπαρτζώκας έλεγε ό,τι ήθελε, κινούνταν όπως ήθελε, χωρίς καμία συνέπεια. Επειδή και στους πάγκους τα κριτήρια είναι διαφορετικά.
Αυτό που είναι ξεκάθαρο πλέον, είναι πως ο Ολυμπιακός έχει φόβο απέναντι στον Παναθηναϊκό. Μια ομάδα προβληματική όλη τη σεζόν οι «πράσινοι». Με τον ίδιο τον Αταμάν να παραδέχεται αρκετές φορές πως δεν ήταν η καλύτερη περίοδός του. Ψυχολογικά «σκοτωμένος» από την αποτυχία στην EuroLeague. Ο Σλούκας εκτός. Ο Ρογκαβόπουλος με ενέσεις. Ο Χουάντσο λόγω εξάδας ξένων και ανάγκης να είναι ο Σορτς στη λίστα, δεν έχει μπει σε κανένα ματς ως τώρα. Τελικοί στρωμένοι για… περίπατο. Συνυπολογίζοντας και τους διαιτητές του Λιόλιου, οι «ερυθρόλευκοι» και μόνο που δεν έβγαλαν σκούπα, είναι σα να έχουν αποτύχει.
Παρ’ όλα αυτά, διακρίνεται εύκολα το αίσθημα του φόβου. Το βλέμμα που «φωνάζει»… κι αν μας το κάνουν ακόμη και τώρα που έχουμε τα πάντα με το μέρος μας;
Η απώλεια της ψυχραιμίας, δεν είναι συμπτωματική. Ούτε της στιγμής. Πέρα από τη μόνιμη προσπάθεια να βρει ένα ηθικό πλεονέκτημα ο Ολυμπιακός. Βλέπετε τα κρατικά χρήματα για το γήπεδο, η σχέση με την κυβέρνηση, με άτομα γύρω απ’ την κυβέρνηση που έχουν μόνιμη παρουσία στο γήπεδο, η «συνεργασία» με την ΕΟΚ του Λιόλιου, οι φωνές στην Ευρώπη, έχουν αφήσει χαρακιές που πρέπει να κρυφτούν. Ο πόλεμος λάσπης είναι η καλύτερη μέθοδος.
Χάθηκε ένα παιχνίδι. Έπρεπε να έχουν χαθεί δύο και να είναι αυτή τη στιγμή με την πλάτη στον τοίχο. Ο Ολυμπιακός με το 1-1 και λόγω όλων όσων ζούμε στο μπάσκετ, είναι το μεγάλο και ξεκάθαρο φαβορί για τον τίτλο. Σε αυτό το άθλημα όμως, πάντα τον πιάνει αυτό το αίσθημα… κατωτερότητας. Ένας ανεξήγητος φόβος.
Δύο φορές έκανε δηλώσεις ο Λεπενιώτης για να επισημάνει πως ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος «απείλησε» και «επιτέθηκε» στους διαιτητές. Κατά τύχη αυτά έγραψε ο Παπαπέτρου και το διαιτητικό τρίο συνολικά, στο φύλλο αγώνα. Σα να παρακαλά το σύνολο του οργανισμού του μπασκετικού Ολυμπιακού, να παίξει κεκλεισμένων των θυρών στο Game 4. Στοιχείο που από μόνο του φανερώνει φόβο.
Ο… ψύχραιμος Γιώργος Μπαρτζώκας που δίνει το χέρι του και φεύγει, έκανε χειρονομία στην εξέδρα. Όχι άσεμνη, αλλά ασχολήθηκε ξανά με την εξέδρα. Ο Παναθηναϊκός τον κατήγγειλε – μιλώντας για παρουσία μαρτύρων – για ύβρεις προς τον Σάββα Αρώνη. Ο τσακωμός τον δύο έγινε γνωστός κι απ’ την ΕΡΤ, την ώρα που ο δημοσιογράφος περίμενε για δηλώσεις.
Στα ΜΜΕ που εκφράζουν τον Ολυμπιακό, με το που έκανε τις αρχικές δηλώσεις ο Λεπενιώτης είχαν έτοιμο το άρθρο με το οποίο απειλείται ο Παναθηναϊκός για τιμωρία. Μόλις βγήκε το φύλλο αγώνα, υπήρξε δεύτερο… κύμα, ακόμη πιο σκληρής προπαγάνδας.
Αυτό το φαινόμενο το είχαμε ξαναδεί μετά το Game 2 στο Βαλένθια – Παναθηναϊκός. Όταν ξαφνικά κάποια ελληνικά ΜΜΕ γνώριζαν πως έρχεται τιμωρία για τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο. Περίμεναν 5 αγωνιστικές, τελικά ήταν 3 και κόντρα στους κανονισμούς όπως παραδέχτηκε η EuroLeague.
Αυτή η συνολική στάση φόβου του Ολυμπιακού, ήρθε μετά από ένα ματς με σχεδόν νορμάλ διαιτησία. Σίγουρα όχι άδικη προς τους Πειραιώτες. Παράλληλα, αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα πλέον, σε τι κατάσταση θα ήταν οι «ερυθρόλευκοι» αν δεν είχαν προκύψει Γιαβόρ και Ράντοβιτς και περνούσε ο Παναθηναϊκός στο Final Four.
Η ψυχραιμία χάθηκε. Παρακάλια για κεκλεισμένων των θυρών, παρά το πλεονέκτημα έδρας που έχει ο Ολυμπιακός. Παρά τη διαιτησία Λιόλιου που θα έχει και στα υπόλοιπα ματς. Γιατί κάθε σύστημα, όταν «ξεψυχά» είναι πιο επικίνδυνο.
