Ο Ολυμπιακός έκανε το 1-0, ο Παναθηναϊκός βράζει για το σφύριγμα της Τσαρούχα, οι «ερυθρόλευκοι» έδωσαν άλλη λήψη της φάσης και με λίγα λόγια πριν καλά καλά στεγνώσει ο... ιδρώτας στο παρκέ, η διαιτησία έγινε ξανά η πρώτη κουβέντα των τελικών.
Καλώς ή κακώς, αυτό είναι το έργο. Ξανά.
Ένας τελικός που είχε ρυθμό, νεύρο, ανατροπή, μεγάλα κορμιά, λάθη, επαφές, πίεση, προσωπικότητες και μια σειρά που άνοιξε με ένταση, κατέληξε να συζητιέται περισσότερο για ένα σφύριγμα παρά για το ίδιο το μπάσκετ. Η φάση Φουρνιέ - Ναν έγινε η σπίθα. Ο επτάστερος φωνάζει, αισθάνεται ότι αδικήθηκε σε καθοριστικό σημείο, ολόκληρος ο οργανισμός σηκώθηκε στα κάγκελα, ο πρωταθλητής Ευρώπης απάντησε με άλλη λήψη και η κουβέντα άναψε σαν ντέρμπι που δεν τελείωσε ποτέ.
Ο Ολυμπιακός έχει ομάδα να το πάρει χωρίς να χρειάζεται κανέναν να μιλάει για σφυρίγματα. Έχει ποιότητα, βάθος, εμπειρία, ρόλους και την αύρα της ομάδας που μόλις σήκωσε την Ευρωλίγκα στο ΟΑΚΑ, κερδίζοντας Φενέρμπαχτσε και Ρεάλ Μαδρίτης. Έχει ομάδα να μπει στη σειρά και να πει «εδώ τελειώνει η κουβέντα». Χθες, όμως, δεν το είπε.
Το σκορ έγραψε 82-76 και 1-0. Τα στατιστικά έγραψαν κυριαρχία σε πολύ σοβαρά κομμάτια του παιχνιδιού. Ο Ολυμπιακός προηγήθηκε για 34:37 λεπτά στο ματς, ο Παναθηναϊκός για 2:31. Οι «ερυθρόλευκοι» πήγαν τη διαφορά μέχρι το +17 και στα ριμπάουντ έκαναν πάρτι: 47-23 συνολικά, 16-5 επιθετικά, 31-18 αμυντικά. Νόμιζες δηλαδή πως κάτω από τα καλάθια ο Παναθηναϊκός απλώς κοιτούσε τον Ολυμπιακό να παίρνει δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες.
Αυτό είναι μπάσκετ. Καθαρό, σκληρό, χειροπιαστό. Όπως μπάσκετ είναι και το 29-5 στις βολές, ένα νούμερο που δεν γίνεται να περάσει σαν ψιλά γράμματα. Όταν σε τελικό υπάρχει τέτοια απόσταση, η κουβέντα θα ανοίξει. Δεν χρειάζεται καν να είναι κανείς Παναθηναϊκός για να καταλάβει ότι το 29-5 είναι στατιστικό που ανάβει φωτιές, ειδικά όταν έρχεται μαζί με μια αμφισβητούμενη φάση στα τελευταία δευτερόλεπτα.
Ο Ολυμπιακός, ωστόσο, πρέπει να κοιτάξει πρώτα τον εαυτό του. Γιατί το πρόβλημα, εκτός του ότι ο Παναθηναϊκός φωνάζει, είναι ότι τού έδωσε το δικαίωμα να φωνάζει μέχρι την Παρασκευή.
Με 16 λάθη, πολλά από αυτά αβίαστα, με πάσες χωρίς καθαρό μυαλό, με αποφάσεις ελαφριά τη καρδία και με χαμένο προβάδισμα 17 πόντων, οι παίκτες του Μπαρτζώκα έβαλαν μόνοι τους τον αντίπαλο ξανά στο ματς. Αντί να πατήσουν πάνω στην κυριαρχία τους στα ριμπάουντ και να τελειώσουν το παιχνίδι με το πνεύμα και την αύρα του πρωταθλητή Ευρώπης, άφησαν τον Παναθηναϊκό να μυρίσει αίμα.
Και οι πράσινοι, ακόμα κι όταν δεν είναι καλοί ακόμα κι όταν έχουν του κόσμου τις απουσίες, ακόμα κι όταν παίζουν ασαφές και κακόγουστο μπάσκετ, όπως όλη τη χρονιά, παραμένουν Παναθηναϊκός. Έχουν φανέλα που δεν την υποτιμάς. Έχουν παίκτες που δεν θέλουν πολύ χώρο για να μπουν στην ιστορία ενός αγώνα και το είδαμε και χθες που το τριφύλλι είχε τους δύο πρώτους σκόρερ του ματς (Όσμαν 23 και Ναν 20), είχε καλύτερο τρίποντο με 13/31 απέναντι στο 7/28 των ερυθρολεύκων, είχε λιγότερα λάθη, είχε λόγο να πιστεύει ότι μπορεί να γυρίσει μια βραδιά που έμοιαζε χαμένη.
Αυτό είναι το καμπανάκι για τον Ολυμπιακό. Όχι επειδή δεν μπορεί. Ακριβώς επειδή μπορεί. Αυτή η ομάδα έχει αποδείξει στο πιο υψηλό επίπεδο ότι όταν παίζει με πείνα, συγκέντρωση και καθαρό μυαλό, δεν χρειάζεται καμία γκρίζα ζώνη γύρω από το αποτέλεσμα. Δεν χρειάζεται φάσεις που θα παίζουν ξανά και ξανά στα social media. Δεν χρειάζεται να μπαίνει η Τσαρούχα, ο κάθε διαιτητής, το κάθε replay και η κάθε λήψη πάνω από τον Βεζένκοφ, τον Φουρνιέ, τον Μιλουτίνοφ, τον Γουόκαπ, τον Παπανικολάου.
Χθες, καλώς ή κακώς, η διαιτησία... πήρε τον τελικό στο φινάλε. Όχι επειδή εξαφάνισε όσα έγιναν πριν, αλλά επειδή ο Ολυμπιακός δεν φρόντισε να τα κάνει τόσο καθαρά, τόσο δυνατά και τόσο αδιαπραγμάτευτα ώστε να μη μένει χώρος για καμία άλλη κουβέντα.
Το 1-0 έγινε, η σειρά άνοιξε και τώρα ο Παναθηναϊκός πάει στο Game 2 με θυμό, με παράπονο, με την αίσθηση ότι κάτι του πήραν.
Ο Ολυμπιακός πάει με νίκη, αλλά και με μια προειδοποίηση κολλημένη στο παρμπρίζ: όταν έχεις ομάδα να το πάρεις με τα... τσαρούχια, πρέπει να το παίρνεις με το μπάσκετ σου. Χωρίς να αφήνεις τον τελικό στα χέρια κανενός σφυρίγματος.
