Είναι οικογενειακή παράδοση. Τίποτα ή σχεδόν τίποτα δεν μπορεί να την αλλάξει. Δύο μέρες μετά το Πάσχα όλη η οικογένεια μαζεύεται στην Πάτρα. Το μικρό εκκλησάκι του Αγίου Ραφαήλ, χτισμένο μέσα στον κήπο της γιαγιάς, υπάρχει για να θυμίζει πώς ξεκίνησε η ιστορία. Δύσκολα. Με αγωνία. Με ανασφάλεια. Με τη Βάσω να έχει μια δύσκολη εγκυμοσύνη και τον Νίκο να είναι στο πλευρό τους. Με τον φόβο μήπως το πρώτο τους παιδί δεν έρθει ποτέ στη ζωή. «Η μητέρα μου είχε δύσκολη εγκυμοσύνη, με επιπλοκές. Μέχρι το τέλος υπήρχε η πιθανότητα να με χάσουν και γι’ αυτό με έταξαν στον Άγιο Ραφαήλ». Για τον βίο του Αγίου δεν έχουν γίνει πολλές λεπτομέρειες γνωστές ̇μαρτύρησε μετά την πτώση την Κωνσταντινούπολης. Πέθανε σε ηλικία 53 ετών. Καταγόταν από την Ιθάκη. Το όνομά του ήταν Γιώργος.
Ο Γιώργος Ραφαήλ γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου του 1998. Οι πρώτοι που… μαρτύρησαν ήταν οι γονείς του. Έστω κι αν το δικό τους μαρτύριο θα έβρισκε εύκολα τη λύση του. «Από δύο χρονών κλωτσούσα μικρά λαστιχένια μπαλάκια. Ο πατέρας μου δεν μπορούσε άλλο να ακούει τις μπάλες να χτυπούν στον τοίχο του σπιτιού και αποφάσισε να με πάει στην ακαδημία τού Πατραϊκού». Ηλικία; Τριών ετών! Τόσο άντεξε ο Νίκος Μουστακόπουλος την ενέργεια και το πάθος του πρωτότοκου με το ποδόσφαιρο. Φυσικά, και δε θα γλίτωνε τόσο εύκολα. Φυσικά, και με η ακαδημία ποδοσφαίρου δε θα ήταν απλά ένας τρόπος να ξεπεράσει την εμμονή του, αλλά θα ήταν τρόπος να την κυνηγήσει ακόμα περισσότερο.
Σε ηλικία έντεκα ετών ήρθε η πρώτη «μεταγραφή». Από τον Πατραϊκό στην Νίκη Προαστείου, όπου κάποτε έπαιζε και ο θείος του. Ο Γιώργος χάραζε τη δική του διαδρομή στο ποδόσφαιρο, σε μια εποχή που ο ξάδερφός του ήταν αρκετά δυνατό όνομα στο ποδόσφαιρο και προφανώς ονειρευόταν να ακολουθήσει τα βήματά του. Έχουμε, όμως, καιρό για αυτό. Ο μικρός ονειρευόταν ποδόσφαιρο. Οι γονείς του ονειρεύονταν σπουδές.
Μπααααα. Σε κάθε τους παραίνεση να διαβάσει, εκείνος μάλλον θεωρούσε ότι εννοούσαν παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Έβλεπε Αγγλία, που είναι το απωθημένο του, έβλεπε Ισπανία, Μπαρτσελόνα, Αντρές Ινιέστα. Σχολικά μαθήματα, πάντως, δεν έβλεπε. Αν μη τι άλλο είχε καλή εξήγηση: «Μια μέρα τους λέω «ακούστε. Κάποια στιγμή θα γίνω επαγγελματίας και θα πληρώνετε να με βλέπετε». Κάτσε, γιατί είναι και ακριβά στην Opap Arena.
Οι δάσκαλοι στην Πάτρα!
Η αλήθεια είναι ότι τα πρώτα εισιτήρια που χρειάστηκαν να πληρώσουν η Βάσω και ο Νίκος δεν ήταν για την ΑΕΚ. Το διαρκείας ήταν οικογενειακό, αφού στην πορεία προστέθηκε και η Θεοδώρα, και ήταν στην Παναχαϊκή. Ο Γιώργος, άλλοτε μέσος, άλλοτε μπακ, κάποτε τερματοφύλακας και, όπως λέει, «έχω παίξει παντού, εκτός από σέντερ φορ», πήρε την καλή την μεταγραφή το 2017. Στις 20 Ιουλίου ανακοινώθηκε η απόκτησή του από την ομάδα της Πάτρας, όπου έμελλε να πραγματοποιήσει τα περισσότερα όνειρά του. Τουλάχιστον, εκείνα που είχε ως παιδί.
Το πρώτο ήταν να παίξει με τα κόκκινα και τα μαύρα. Το δεύτερο να παίξει μαζί με τον ξάδερφό του. Ο Γιώργος Φωτάκης, Στα 36 του χρόνια τότε, στη δύση της καριέρας του, κι αφού στο παρελθόν είχε ζήσει για να διηγηθεί σπουδαίες στιγμές, τον καλωσόρισε στο πρώτο του δίτερμα στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο. «Έτυχε να ξεκινήσω δίπλα του στο πρώτο διπλό και στο πρώτο φιλικό. Είναι τιμή μου να τον έχω συμπαίκτη. Το ίδιο αισθάνομαι για τον Κώστα Χαλκιά και τους άλλους έμπειρους της ομάδας». Ήταν μια από τις περιπτώσεις που δε χρειάζεται να προσέχεις τι εύχεσαι… «Παρακολουθούσα την περασμένη σεζόν την Παναχαϊκή στη Γ’ Εθνική και σκεφτόμουν «μακάρι να έπαιζα και εγώ στην ομάδα». Ήξερε πόσο το ήθελα αυτό ο ξάδερφός μου ο Γιώργος και το ευχήθηκε στα γενέθλια του. Η ευχή του πάντως έγινε πραγματικότητα!».
Δίπλα στη λίστα των ευχών που μπορούν να πραγματοποιηθούν ήρθαν μερικές ακόμα. Κάποιες ίσως και να μην μπορούσε να τις φανταστεί καν. Να έχει κοντά του, για παράδειγμα, τον Κώστα Κατσουράνη. Να πετύχει το πρώτο του γκολ. Να παίξει σε παραδοσιακές ποδοσφαιρικές έδρες. Να κληθεί στην εθνική ελπίδων. Να πανηγυρίσει νίκη στο Ηράκλειο. Να αντιμετωπίσει τον Παναθηναϊκό. Να παίζει μπροστά σε χιλιάδες κόσμου. «Έπαιζα στο α’ και στο β’ τοπικό με πέντε άτομα στην κερκίδα, τα οποία συνήθως σε βρίζουν. Με την Παναχαϊκή παίξαμε και με 8.000 κόσμο. Και μάλιστα οι φίλαθλοι σε εμψυχώνουν. Δεν έχω καταφέρει ακόμη κάτι. Έκανα απλώς ένα βήμα στην καριέρα μου. Πρέπει να αρπάξω την ευκαιρία και να συνεχίσω τη σκληρή δουλειά με την προσδοκία να έρθει η ανταμοιβή των κόπων».
Και οι ευχές συνεχίζονταν να πραγματοποιούνται: Να πάρει μεταγραφή στην ΑΕΚ και, μάλιστα, ως επιλογή του Σωκράτη Οφρυδόπουλου που τον είχε παίκτη και στην Παναχαϊκή. Να κάνει ντεμπούτο με την ΑΕΚ στο κύπελλο (με την Κηφισιά 23/12/2021) και αργότερα να πάρει χρόνο συμμετοχής και στα πλέι οφ (σ.σ. απέναντι στον Ολυμπιακό στις 17/5/22). «Ήταν κάτι πρωτόγνωρο και για μένα. Είμαι χαρούμενος. Συνεχίζω με κάτω το κεφάλι και δουλειά». Και συνεχίζονται: Να παίξει στην Αγία Σοφία. Να σκοράρει. Να ακούσει το αγαπημένο του σύνθημα…
«Για να τ’ ακούσουν εκεί ψηλά, αυτοί που παίξαν στην Αγυιά και σου αφήσανε βαριά κληρονομιά…». Ναι, αυτό χρειάζεται μια μικρή διόρθωση, αλλά χρόνο υπάρχει. Ο Γιώργος Μουστακόπουλος έχει τον τρόπο να πραγματοποιεί όσα εύχεται. Το μόνο που χρειάζεται είναι να βρει καινούργιο αγαπημένο σύνθημα.
