Όταν μου το είπαν, το πρώτο πράγμα που ρώτησα είναι πως; Τελικά είχε καταφέρει να μείνει ελεύθερος κάτι ώρες πριν κλείσει το παράθυρο στις 31 Αυγούστου και ήρθε στην ΑΕΚ. Χωρίς προετοιμασία, χωρίς τίποτα και με τον Μιλόγιεβτς να μην τον βλέπει μπήκε στα Σπάτα με ένα όνειρο. Τελικά μάλλον η πραγματικότητα ξεπέρασε το όνειρο. Πόσο περισσότερο αν γυρίσουμε ακόμη πιο πίσω και σκεφτούμε πως ο Ρότα έφυγε από την Κ19 του Ηρακλή επειδή η ομάδα διαλύθηκε μετά τον υποβιβασμό στα Ερασιτεχνικά και πήγε για δοκιμή σε ομάδα… Β' Σλοβακίας. Άλλος θα είχε πάει στο μεροκάματο. Αυτός πήγε σε ένα χωριό χωρίς να γνωρίζει ούτε μια λέξη από την γλώσσα που μιλάνε και ξεκίνησε το ταξίδι. Τον επόμενο χρόνο Α' Σλοβακίας. Μετά από ένα ενάμιση χρόνο κι άλλη μεταγραφή στην Ολλανδία. Μετά στην Εθνική. Και λίγο μετά την… τελευταία στιγμή των μεταγραφών του 2021 ήρθε για τρίτος δεξιός μπακ στην ΑΕΚ πίσω από τον Μισελέν - που είχε έρθει με μεταγραφή από το Σαμπιονά - και τον Μπακάκη…
Ο Μιλόγιεβτς που δεν τον είχε πάρει ούτε αποστολή έφυγε, ήρθε ο Γιαννίκης και ξαφνικά στον πρώτο αγώνα του νέου προπονητή από την εξέδρα βρέθηκε στην αρχική ενδεκάδα. ΑΕΚ - Ατρόμητος 3-0. Κι από εκείνη τη μέρα μέχρι την προηγούμενη Κυριακή ελάχιστες ήταν οι φορές που οι 4 προπονητές που πέρασαν από τότε και έμειναν για λίγο ή πολύ άφησαν εκτός βασικής ενδεκάδας. Θυμάμαι μετά το ματς εκείνο όταν είχα ρωτήσει πως εμφανίστηκε ξαφνικά μου απάντησαν πως δεν ήταν ξαφνικό. Ήταν αναμενόμενο για αυτούς που ήξεραν. Ο Ρότα ήταν ο παίκτης που δούλευε περισσότερο από όλους. Με την ομάδα αλλά και μόνος του. Και έτσι συνέχισε και σίγουρα θα συνεχίσει. Απλά τώρα θα πληρώνεται ως μεγάλος και σημαντικός παίκτης. Και οι απαιτήσεις θα είναι ακόμη μεγαλύτερες.
Η πιο δύσκολη στιγμή που πέρασε ο Ρότα δεν ήταν αγωνιστική. Δεν είναι ο τέλειος ποδοσφαιριστής, είναι λίγο γκαφαδόρος, καμιά φορά κολλάει το μυαλό του κυρίως στην επίθεση και όσο πλησιάζει το αντίπαλο τέρμα αλλά αυτά είναι νορμάλ. Υπάρχουν και θα υπάρξουν κι άλλες κακές μέρες στη δουλειά. Το ανώμαλο ήταν αυτό το παραλήρημα κάποιων κομπλεξικών ηλίθιων όταν μετά τον αγώνα στο Καραϊσκάκη που ήταν τραγικός χωρίς να είναι ο μόνος βέβαια ξεκίνησαν να διαδίδουν φήμες. Γελοίες σαν τους ίδιους που όμως έκαναν ζημιά.
Χαίρομαι που πήρα θέση τότε που η μπάλα έκαιγε και έγραψα τα ίδια που γράφω και σήμερα. Ήταν μεγάλη ντροπή. Ο Λάζαρος το άντεξε κι αυτό παρότι τον σόκαρε. Το τραγικό φινάλε της σεζόν επηρέασε τους πάντες. Και μάλλον δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή για συζητήσεις ανανέωσης. Όμως από την πρώτη μέρα της νέας σεζόν ο Λάζαρος έκανε αυτό που έκανε πάντα. Δουλειά και βελτίωση. Ο Νίκολιτς ακολούθησε τον δρόμο των υπόλοιπων προπονητών σε ΑΕΚ και Εθνική. Όλων αυτών που δεν ξέρουν βέβαια όσα ξέρουν κάποιοι αμετανόητοι προπονητές του ίντερνετ αλλά αυτοί παίζουν το κεφάλι τους κάθε Κυριακή. Και διαλέγουν με ποιους θα το κάνουν…
Φέτος παίζει σχεδόν μόνος του. Λίγο… λιγότερο βασικός από τον Στρακόσια. Πότε δεν λείπει αν είναι υγιής, που σχεδόν πάντα είναι, κι αν δεν έχει φορτωθεί με κάρτες. Το καλοκαίρι του 26 θα έμενε ελεύθερος, σε άριστη ηλικία, serial… βασικός στην ΑΕΚ και εδώ και χρόνια στην αποστολή της Εθνικής με πολλές συμμετοχές. Θα μπορούσε να παίξει μπάλα ως ελεύθερος με Ευρωπαϊκές ομάδες όπου ο ρυθμός με τον οποίο παίζει είναι το πρώτο ζητούμενο αλλά και στην Ελλάδα. Κι όμως δεν διαβάσαμε ρεπορτάζ για μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες που ήρθαν να τον δουν ούτε φήμες πως από 1η Γενάρη θα υπογράψει σε άλλη Ελληνική ομάδα. Σεβασμός.
Ο Μάριος Ηλιόπουλος ανέλαβε προσωπικά μια καθόλου εύκολη αποστολή, έδωσε αυτά που έπρεπε να δώσει και ίσως λίγο περισσότερα και ο Λάζαρος δεν ασχολήθηκε με τίποτα άλλο. Αυτή η ανανέωση ήταν σαν μια μεγάλη μεταγραφή. Για τον παίκτη κανονικά θα ήταν η κορύφωση μια πορείας που ξεκίνησε λίγο κάτω από το μηδέν. Για τον Λάζαρο ήταν ένα ακόμη βήμα γιατί στο μυαλό του έχει ακόμη πολλά. Όταν δήλωσε πως έχει νοοτροπία νικητή δεν εννοεί πως νικάει σε κάθε αγώνα. Κανείς δεν μπορεί και βέβαια, στο ποδόσφαιρο παίζουν 11. Είναι νικητής γιατί νικάει κάθε μέρα. Και συνεχίζει…
