Συζητάμε διαρκώς για τα 15 χρόνια που έχει ο Παναθηναϊκός να κατακτήσει πρωτάθλημα. Τεράστιο «βάρος». Καμία συζήτηση για τα 15 χρόνια που δεν έχει γίνει σημαντική ευρωπαϊκή παρουσία. Ναι, υπάρχουν σπουδαίες προκρίσεις όπως της Μαρσέιγ ή της Λανς ή της Σαχτάρ, όμως είναι στα καλοκαιρινά προκριματικά.
Όταν είσαι Παναθηναϊκός, προφανώς και η βαρύτητα των δύο γεγονότων είναι ανάλογη. Ίσως και μεγαλύτερη αυτή της Ευρώπης. Διότι το dna του κλαμπ, είναι ευρωπαϊκό. Το μεγάλο διάστημα απουσίας από κάτι σπουδαίο, δε διαγράφει την ιστορία και τα επιτεύγματα. Ούτε οι νεόκοποι «ευρωπαίοι» άλλαξαν τα δεδομένα, επειδή για χρόνια ολόκληρα μάζευαν το χρήμα της UEFA και έτσι έμαθαν τις εκτός συνόρων «επιτυχίες».
Το Τριφύλλι εκτιμούσε και προσπαθούσε για την ευρωπαϊκή του διάκριση, όταν οι υπόλοιποι ήταν ακόμη στα ποδοσφαιρικά τους δέντρα. Ας έχει ο καθένας τα πιστεύω του, η αλήθεια δε σβήνεται. Το δρόμο τον άνοιξε μια ομάδα. Τότε που την χλεύαζαν επειδή δεν παίρνει τίτλο στο σκοτάδι του ελληνικού πρωταθλήματος, ενώ έφτανε σερί στους «16», στους «8» του Champions League.
Η ύπαρξη του Παναθηναϊκού είναι γεμάτη Ευρώπη. Οπότε μοιάζει το λιγότερο περίεργο να θεωρούμε ίδιας αξίας τα ματς με την Γκόου Αχεντ Ινγκς και τον Ατρόμητο. Από τη μία ένα παιχνίδι που αν το πάρει το Τριφύλλι βάζει γερές βάσεις πρόκρισης στο EuropaLeague, ενώ από την άλλη ένα παιχνίδι 6ης αγωνιστικής στη Super League. Εκεί που πάντα κάποιος Ζαμπαλάς θα βρίσκεται να διαλύει τα πάντα. Πέρα απ’ τα λάθη των Πράσινων φυσικά, γιατί κανείς δεν τα παραγνωρίζει αναζητώντας άλλοθι στα υπόλοιπα.
Ας παίξει η Κ19 κόντρα στον Ατρόμητο, πραγματικά δεν έχει καμία σημασία. Ούτε rotation να σκεφτόμαστε, ούτε διαχείριση, ούτε τίποτα. Η ουσία της εβδομάδας είναι το παιχνίδι με τους Ολλανδούς. Για να πας στους 6 βαθμούς και να έχεις κάνει απ’ τη 2η αγωνιστική ουσιαστικά το μισό δρόμο μέχρι αυτό που απαιτείται πάνω-κάτω, για να είσαι απ’ ευθείας στους «16».
Το πρωτάθλημα προφανώς και έχει τη δική του σημασία, κανείς δεν το υποβαθμίζει. Απλά αν νικήσει με το καλό ο Παναθηναϊκός τον Ατρόμητο, δεν αλλάζει τη ζωή του. Μην μπερδεύουμε τις προτεραιότητες λοιπόν. Δεν γίνεται να μπαίνουν οι συγκεκριμένοι αγώνες στην ίδια συζήτηση. Είναι το ματς του Europa League και μετά όλα τα υπόλοιπα. Εκτός αν θέλουμε πέρα από τα πολλά χρόνια μακριά από τίτλο και διακρίσεις εκτός συνόρων, να αλλοιώσουμε ολοκληρωτικά και το dna του συλλόγου.
Συν τοις άλλοις, για ποιο ακριβώς πρωτάθλημα μιλάμε; Αυτό που ένας τύπος στο VAR ετσιθελικά πήγε να διαμορφώσει αποτέλεσμα; Δεν είναι δική μας διαπίστωση, του Βαλέρι είναι. Ανθρώπου της ΚΕΔ. Στο σχολιασμό των φάσεων, δεν περιμέναμε να μας ενημερώσει αν είναι πέναλτι του Τσέριν. Το ξέραμε πως είναι εφεύρεση. Το θέμα ήταν η εξήγηση του τι δεν έγινε σωστά.
«Άδειασε» τελείως τον Ζαμπαλά. Ανέλυσε τις εξαιρετικές κάμερες που υπάρχουν πλέον και τις διάφορες γωνίες λήψης των φάσεων. Άρα ο VAR που έδειξε στο διαιτητή ένα πλάνο, το μοναδικό που μπερδεύει και φαίνεται χέρι-πέναλτι, είναι ή εντελώς ανίκανος ή κάτι άλλο. Σε κάθε περίπτωση, δεν έχει χώρο στη διαιτησία και είναι καιρός να πάει σπίτι του. Όχι άμεσα. Χθες.
Τέλος πάντων, χαλάμε τη ζαχαρένια μας με τον κάθε Ζαμπαλά. Ενώ μπροστά υπάρχει η ουσία. Η Ευρώπη. Ο Παναθηναϊκός σε ματς εκτός των συνόρων, με τεράστιο βαθμολογικό ενδιαφέρον και μεγάλη ευκαιρία για κάτι καλό. Εκεί εστιάζεται το ενδιαφέρον. Τα άλλα που ακολουθούν παραμορφώνουν το στόχο αυτή τη στιγμή.
Υ.Γ. Η ζωή κάνει κύκλους σε όλα. Αργά ή γρήγορα επανέρχεται αυτό που νομίζεις πως έχασες. Το παν είναι να δείξεις ψυχραιμία και να μην αλλοιωθείς όταν είναι στα κάτω της η κυκλική κίνηση. Για να μη διαταράξεις τις ισορροπίες και το ποιος πραγματικά είσαι.
