Ο Παναθηναϊκός έκανε άλλη μια μεγάλη μεταγραφή, ολοκληρώνοντας έτσι με τον καλύτερο τρόπο το κενό που είχε στον άσσο. Ο Γάλλος, μαζί με τον Μοντέρο, ίσως ήταν τα πιο hot ονόματα αυτό το καλοκαίρι στην αγορά και εκεί που φαινόταν ότι είχε κλείσει στην Ασβέλ, με τους κατάλληλους χειρισμούς, βρέθηκε στους πράσινους. Ένας παίκτης με τρομερή ποιότητα επιθετικά, με ένα πλήρες επιθετικό πακέτο, μπαίνει σε ένα ρόστερ ήδη πολύ ποιοτικό, με τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς, να έχει την δύσκολη αποστολή, να κάνει πολλούς καλούς παίκτες, μια ισορροπημένη και σοβαρή ομάδα.
Χρονιά εκτόξευσης
Η χρονιά που μας πέρασε, ήταν η καλύτερη της καριέρας του Φρανσίσκο. Ήταν ο ηγέτης της Ζάλγκιρις και ο παίκτης που την έπαιρνε στις πλάτες του στα δύσκολα. Είναι χαρακτηριστικό, ότι ο Γάλλος, ήταν ο πρώτος σε πόντους (94) στην Ευρωλίγκα, στις τελευταίες περιόδους των αγώνων, όταν τα ματς βρίσκονταν σε απόσταση +/- 5 πόντους για την ομάδα του και δεύτερος σε μέσο όρο, πίσω μόνο από τον Κέντρικ Ναν. Καταλαβαίνει δηλαδή κανείς, ότι ο Παναθηναϊκός έχει στην σύνθεση του πλέον, τους δύο παίκτες που έκαναν την διαφορά στο φινάλε για την ομάδα τους πέρσι.
Ο Γάλλος, είναι ένα παιδί που ανέβηκε τα σκαλιά της καταξίωσης ένα, ένα, με σταθερότητα, υπομονή. Πέρα από τα όποια αγωνιστικά στοιχεία του θα αναλύσουμε παρακάτω, αυτό που ίσως έχει την μεγαλύτερη σημασία από όλα, είναι ότι κάθε χρόνο εμφανίζεται πιο βελτιωμένος από τον προηγούμενο. Από το Περιστέρι, στην Μπάγερν, μετά στην Ζάλγκιρις και πλέον στον Παναθηναϊκό. Μια πορεία που άρχισε από χαμηλά, όμως η βελτίωση κάθε χρόνο, τον οδήγησε στους πράσινους ως ο καλύτερος γκαρντ της περασμένης σεζόν και υποψήφιος για το MVP.
Η εξαιρετική σεζόν του πέρσι στην Ζάλγκιρις, έχει εξήγηση, καθώς βρέθηκε σε ένα εξαιρετικό μπασκετικό περιβάλλον, διαχειρίστηκε τις περισσότερες κατοχές από οποιονδήποτε άλλο συμπαίκτη του, παίζοντας με usage % κοντά στο 28% και από ένα σημείο και μετά, είχε τέτοια αυτοπεποίθηση που απλά πετούσε δεν πατούσε στο παρκέ. Πλέον έχει φτάσει στην υψηλότερη πίστα που θα μπορούσε και θα κληθεί να προσαρμοστεί σε ένα νέο πολύ πιο απαιτητικό περιβάλλον. Πάμε να δούμε λοιπόν τι είναι αυτά που κάνει καλά και που θα πρέπει να αλλάξει το παιχνίδι του.
Επιθετική ποιότητα υψηλού επιπέδου
Ο Φρανσίσκο ήταν από τους κορυφαίους σε πολλές κατηγορίες πέρσι, κυρίως στο επιθετικό κομμάτι. Πρέπει να πούμε ότι ο Γάλλος, έχει ένα σπάνιο πακέτο. Μπορεί να σουτάρει μετά από ντρίπλα, δημιουργώντας το δικό του σουτ. Την περασμένη σεζόν από τα 12 σουτ ανά αγώνα που έπαιρνε, τα μισά ήταν μετά από ντρίπλα. Μπορεί να εκτελέσει σε καταστάσεις spot-up, που άλλος του έχει δημιουργήσει το σουτ, όπου εκεί φαίνεται και η τρομακτική ικανότητα του στο σκοράρισμα. Η μηχανική του είναι τέτοια που σηκώνεται ψηλά και δεν τον επηρεάζει τόσο αν έχει άμυνα μπροστά του. Τα περσινά του νούμερα κάνουν πάταγο. 51.4% ποσοστό στα τρίποντα που είχε αμυντικό μπροστά του, 47.7% στα εντελώς ελεύθερα. Νούμερα που παραπέμπουν σε sniper όχι απλά σε έναν καλό σκόρερ.
Από εκεί και πέρα, ο Γάλλος, είναι εξαιρετικά ικανός να τρέχει πικ εν ρολ καταστάσεις, με καλή αποτελεσματικότητα (0.958ppp). Την περασμένη σεζόν, έτρεχε 6.9 ανά αγώνα, όντας τέταρτος στην Ευρωλίγκα, πίσω από Χίφι, Ρόμπινσον και Μίσιτς. Αυτό σημαίνει ότι ο Παναθηναϊκός έχει πλέον ακόμα έναν γκαρντ μετά τον Σλούκα, που μπορεί να εκμεταλλευτεί τα σκριν στην μπάλα και είτε να εκτελέσει ο ίδιος, είτε να δημιουργήσει για τους άλλους. Στην Ζάλγκιρις, όταν ήταν στο παρκέ, ανά 10 επιθέσεις, έδινε 3.7 ασίστ της ομάδας του, νούμερο αρκετά υψηλό, αν σκεφτούμε και το πόσο πολύ σκόραρε. Συνολικά ο Φρανσίσκο ήταν πρώτος σε όλη την Ευρωλίγκα σε δημιουργία πόντων, με 31.6, με τον Μάικ Τζέιμς να ακολουθεί, οι μόνοι δύο πάνω από τους 30 ανά αγώνα.
Ένα από τα δυνατά του σημεία, είναι και το λεγόμενο blow by του αμυντικού, δηλαδή σε καταστάσεις ένας εναντίον ενός, μπορεί πολύ εύκολα με τις υδραυλικές κινήσεις του, να περάσει τον αμυντικό και να πάει μέχρι το στεφάνι. Ανά αγώνα, πήγαινε συνολικά τρεις φορές τόσο βαθιά στην ρακέτα, παίρνοντας τις επαφές και έχοντας ένα εξαιρετικό ποσοστό της τάξεως του 61.4%, που για γκαρντ είναι αξιοσημείωτο. Άρα λοιπόν, ο Παναθηναϊκός, πήρε έναν παίκτη, που μπορεί να σουτάρει από στάση, μετά από ντρίπλα, να δημιουργήσει το δικό του σουτ, να περάσει τον προσωπικό του αντίπαλο και να πάει μέχρι το καλάθι. Ένα πλήρες επιθετικό πακέτο, που συνδυάζεται και με ένστικτα δημιουργίας, σε μια ομάδα που έχει πάρα πολλούς παίκτες ικανούς να βάλουν την μπάλα στα καλάθι.
Αδυναμία στην άμυνα
Πάμε και στο πίσω μέρος του γηπέδου, όπου είναι και το αδύνατο σημείο του Φρανσίσκο. Γενικά δεν είναι καλός στην άμυνα, μπορεί να βοηθήσει στην πίεση πάνω στην μπάλα, όμως το δεδομένο είναι ότι δεν του αρέσει να βάζει το σώμα του στην φωτιά. Μακριά από την μπάλα, ήταν από τους χειρότερους αμυντικούς της περασμένης χρονιάς, πράγμα που σίγουρα θα αλλάξει φέτος, καθώς με τον Ομπράντοβιτς, δεν νομίζω να έχει και πολλές επιλογές ή να πιάνεται χωρίς συγκέντρωση. Σίγουρα έχει πρόβλημα όταν τον εμπλέκουν σε σκριν, καθώς δεν μπορεί να σπάσει εύκολα, όμως στην ατομική τουλάχιστον άμυνα, είναι τίμιος.
Η διαφορά του Παναθηναϊκού φέτος, είναι ότι ο Ομπράντοβιτς, με τις πρώτες κινήσεις που έκανε, έδειξε από την πρώτη στιγμή την διάθεση του να θωρακίσει αμυντικά την ομάδα του, με παίκτες όπως ο Μπόνγκ, ο Μπάντιο, ο Φάλ που αν προσθέσουμε τους Χέιζ-Ντέιβις, Γκραντ και Χουάντσο, δημιουργούν ένα αμυντικό τοίχος, που ακόμα και αδύναμους αμυντικούς όπως ο Φρανσίσκο, ο Ναν και ο Σλούκας μπορούν να τους κρύψουν, υπό προϋποθέσεις. Δεν θα χρειάζεται δηλαδή ο Γκραντ, να αφήσει τα κόκκαλα του στο παρκέ για να υπάρχει μια στοιχειώδης αμυντική ικανότητα στην περιφέρεια.
Το στοίχημα
Η θέση του άσσου στον Παναθηναϊκό τα τελευταία τρία χρόνια μοιάζει κάπως στοιχειωμένη, αφού κατά σειρά Βιλντόζα, Μπράουν και Σορτς, δεν κατάφεραν να ανταποκριθούν, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, που δεν είναι της παρούσης. Ο Φρανσίσκο, θα έχει να αντιμετωπίσει και αυτός την ίδια πρόκληση με τους προηγούμενους. Πως θα γίνει να είναι λειτουργικός χωρίς την μπάλα στα χέρια και πως θα βρεθεί η φόρμουλα να πάρει αυτός την μπάλα από τον Ναν. Σίγουρα, το μπάσκετ που είχε συνηθίσει να παίζει ο Παναθηναϊκός τα προηγούμενα χρόνια, θα αλλάξει και θα είναι κάπως πιο ομαδικό, με καλύτερη κυκλοφορία της μπάλας, αλλά και πάλι, θα πρέπει να βρεθεί η χρυσή τομή και για αυτό υπάρχει ο Ομπράντοβιτς.
Συνοψίζοντας λοιπόν, ο προπονητής του Παναθηναϊκού, έχει ένα υπερπλήρες ρόστερ που μπορεί να παίξει τα πάντα. Μπορεί να φτιάξει πολλά και διαφορετικά σχήματα, που να έχουν ισορροπία μεταξύ άμυνας και επίθεσης, με παίκτες που μπορούν να παίξουν σε παραπάνω από μία θέση και να εκτελέσουν με διαφορετικούς τρόπους. Όλοι αυτοί όμως θα πρέπει να γίνουν ομάδα, με χημεία, με ρόλους, γιατί όπως μας έχει δείξει η ιστορία δεν κερδίζουν οι καλοί παίκτες, αλλά οι καλές ομάδες.
