Το καλοκαίρι του 1992 οι Δανοί διεθνείς απολάμβαναν τις διακοπές τους, μέχρι που ένα τηλεφώνημα άλλαξε τα πάντα. Επέστρεψαν εσπευσμένα για να παίξουν στο Euro και λίγες μέρες αργότερα ανέβαιναν στην κορυφή της Ευρώπης, σε μια από τις πιο απίθανες ιστορίες που έχει γράψει το ποδόσφαιρο. Η είδηση ότι ο Σιλβέν Φρανσίσκο άφησε τη... Μύκονο μόλις έκλεισε η συμφωνία με τον Παναθηναϊκό, μού θύμισε εκείνο το καλοκαίρι. Δεν συγκρίνω, βεβαίως, τις δύο ιστορίες. Στέκομαι μόνο στη δύναμη που μπορεί να έχει ένα τηλεφώνημα όταν στην άλλη άκρη βρίσκεται ένας σύλλογος που όλοι θέλουν να παίξουν.
Πριν από λίγο καιρό έγραφα ότι ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος κινείται σαν να έχει ήδη διαβάσει το επόμενο κεφάλαιο του ευρωπαϊκού μπάσκετ, καθώς η υπόθεση Γιαμπουσέλε έδειχνε ότι ο Παναθηναϊκός αναζητά πρωταγωνιστές, προσωπικότητες και ονόματα που αλλάζουν τις ισορροπίες. Ο Φρανσίσκο, λοιπόν, ήρθε να επιβεβαιώσει ότι στο T-Center εκτελείται ένα σχέδιο με ξεκάθαρη αρχή, μέση και κυρίως στόχο. Ένα σχέδιο που έχει σκοπό να ξανακάνει τον Παναθηναϊκό τον απόλυτο προορισμό του ευρωπαϊκού μπάσκετ.
Θυμήθηκα επίσης μια ατάκα ενός πασίγνωστου μάνατζερ: «Ο Παναθηναϊκός είναι σαν τη Ρεάλ Μαδρίτης στο ποδόσφαιρο. Όλοι έχουν όνειρο να παίξουν εκεί. Όταν σε καλέσει, πας». Τη θυμήθηκα στον Γιαμπουσέλε, στους Μπόνγκα και Μπάντιο, τη θυμήθηκα και τώρα στον Φρανσίσκο. Δεν ξέρω αν την επόμενη φορά θα αφορά κάποιο άλλο μεγάλο όνομα, ξέρω , όμως, ότι η συγκεκριμένη κουβέντα ακούγεται ξανά πειστική.
Και τώρα, ώρα για... SHOWTIME: Σλούκας, Ναν, Φρανσίσκο, Γκραντ, Μπάντιο, Μπόνγκα, Χέις Ντέιβις, Ερνανγκόμεθ, Γιαμπουσέλε, Λεσόρ, Φαλ. Και στον πάγκο, ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς.
Σταμάτα για λίγα δευτερόλεπτα και διάβασέ τα ξανά, όχι βιαστικά, αλλά... ένα ένα τα ονόματα. Είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που ένα ρόστερ δημιουργεί προσμονή πριν καν παίξει το πρώτο επίσημο παιχνίδι του. Σου δίνει την (ψευδ)αίσθηση πως ακόμη και με τέσσερις να μπαίνει στο γήπεδο, θα σε φοβίζει.
Προσωπικά, κοιτάζοντας αυτό το ρόστερ, ο νους μου 17 χρόνια πίσω, στον Παναθηναϊκό του 2008-09, στον Παναθηναϊκό του Triple Crown. Θυμηθείτε: Διαμαντίδης, Σπανούλης, Γιασικεβίτσιους, Ντρου Νίκολας, Μπατίστ, Πέκοβιτς, Φώτσης, Περπέρογλου, Αλβέρτης, Τσαρτσαρής, Χατζηβρέττας, Κέτσμαν.
Δεν γνωρίζω αν ο φετινός Παναθηναϊκός θα φτάσει σε εκείνο το επίπεδο. Το γήπεδο αποφασίζει πάντα. Ξέρω, όμως, ότι έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που οι φίλοι του Παναθηναϊκού κοιτούσαν ένα ρόστερ και ένιωθαν αυτή την ανυπομονησία μέσα στον Ιούλιο και αυτή η αίσθηση δεν αγοράζεται εύκολα. Χτίζεται.
Το θέμα με τον Φρανσίσκο είναι πως έρχεται στην Αθήνα από την κορυφαία σεζόν της καριέρας του. Μέτρησε 16,5 πόντους, 6,5 ασίστ, σχεδόν τρία ριμπάουντ και βρέθηκε στην κορυφαία πεντάδα της Euroleague Το παιχνίδι του ξεκινά από το κεντρικό pick and roll, ψάχνει συνεχώς τον άξονα, απειλεί με γρήγορο και ξαφνικό σουτ, φτάνει μέχρι το καλάθι ή βρίσκει την έξτρα πάσα, ενώ το 59,6% των προσπαθειών του προέρχεται από το κέντρο της επίθεσης.
Όλα αυτά τα σχολιάζεις και με ένα αμερικάνικο «ουάου», αλλά επειδή ποτέ δεν είναι όλα ρόδινα ποτέ και πουθενά, με τον Κέντρικ Ναν και τον Κώστα Σλούκα ήδη στο ρόστερ, απαιτείται ξεκάθαρη ιεραρχία ρόλων. Τρεις δημιουργοί αυτού του επιπέδου είναι πρόκληση σε όλα τα επίπεδα να συνυπάρξουν. Και ναι, αν υπάρχει κάτι που περιμένω, πλέον, αυτό είναι η διαχείριση του «μάγου» Ζοτς.
Φυσικά, οι αντίπαλοι δεν θα σταθούν στα χαρίσματά του. Θα ψάξουν το ύψος του, θα δοκιμάσουν να τον απομονώσουν, θα επιτεθούν στις αδυναμίες του. Έτσι λειτουργεί το μπάσκετ αυτού του επιπέδου, κάθε προπονητής ψάχνει το πιο αδύναμο ' σημείο του αντιπάλου. Γι' αυτό και ο αντίλογος έχει ήδη ξεκινήσει. «Ο Παναθηναϊκός έδωσε 3,5 εκατομμύρια για τον 28χρονο Φρανσίσκο, ενώ ο Ολυμπιακός 2,5 για τον 23χρονο Μοντέρο». Η συζήτηση είναι απολύτως λογική και θα κρατήσει μέχρι να αρχίσουν οι επίσημοι αγώνες, αφού η θεωρία παραδίδει τη θέση της στην πράξη. Κι εκεί, θα συγκρουστούν δύο από τα μεγαλύτερα μπασκετικά IQ που βρίσκονται σήμερα στους πάγκους της Ευρώπης, Ομπράντοβιτς και ο Μπαρτζώκας.
Μέχρι αυτή τη στιγμή, πάντως, ο Παναθηναϊκός μοιάζει να έχει αναβαθμίσει σχεδόν κάθε κομμάτι του ρόστερ του. Ο Μπάντιο αντί του Σορτς. Ο Μπόνγκα αντί του Όσμαν. Ο Γιαμπουσέλε αντί του Φαρίντ. Ο Φαλ αντί του Χολμς. Ο Ζοτς στη θέση του Αταμάν. Και στο τέλος ο Φρανσίσκο. Αν δει κανείς τις κινήσεις μία μία, θα πει ότι πρόκειται για ένα πολύ δυνατό μεταγραφικό καλοκαίρι. Αν τις δει όλες μαζί, θα καταλάβει ότι πρόκειται για ολική αναβάθμιση.
Παρόλα αυτά, ας μη λέμε μεγάλες κουβέντες, διότι είναι νωρίς να γίνει... απονομή. Από την άλλη, ο πήχης των προσδοκιών έχει ανέβει τόσο ψηλά που ούτε ο Ντουπλάντις τον περνάει. Από εδώ και πέρα, σειρά έχει μόνο το γήπεδο.
Και κλείνω με μία σκέψη που, τουλάχιστον για μένα, περιγράφει καλύτερα από κάθε στατιστικό το κλίμα που έχει δημιουργηθεί. Αν η ΚΑΕ Παναθηναϊκός ανακοίνωνε αύριο διαρκείας για τη σεζόν 2027-28, έχω την αίσθηση ότι ο κόσμος θα τα εξαφάνιζε, διότι κακά τα ψέματα, βλέπεις αυτό το ρόστερ και στο μυαλό έρχεται μόνο μία λέξη: SHOWTIME!!!
