Λούζερς. Μία ολόκληρη γενιά μεγάλωσε με αυτήν την ετικέτα για τους Ισπανούς. Αλήθεια, από που κι ως που; Αν είναι έτσι οι λούζερς, οι γουίνερς από τι είναι φτιαγμένοι;
Το απόγευμα της Κυριακής ο Κάρλος Αλκάραθ σήκωσε στον ουρανό του Λονδίνου το τρόπαιο του Γουίμπλεντον, έχει κατακτήσει φέτος δύο από τα τρία γκραν-σλαμ. Πριν καν αποσυρθεί ο Ράφα Ναδάλ, οι Ίβηρες έχουν βρει τον διάδοχο του.
Πριν από μερικές ημέρες, τα αδέρφια Μαρκ και Άλεξ Μαρκέθ έκαναν το 1-2 στο γκραν-πρι του Moto GP.
Στην F1 οι τύποι πανηγύριζαν επί σειρά ετών τις νίκες, τους τίτλους του Φερνάντο Αλόνσο, τώρα έχουν στην Ferrari τον Κάρλος Σάινθ Τζούνιορ, ο πατέρας του οποίου έγραψε ιστορία, με 26 νίκες στο WRC!
Οι Ισπανοί, αυτοί οι λούζερς ντε, είναι εν ενεργεία πρωταθλητές Ευρώπης στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ, αλλά και στο πόλο, αν βάλουμε μέσα και το συλλογικό ή την ατομική συνεισφορά των ισπανικών μυαλών -όπως του Πεπ- στην εξέλιξη του ποδοσφαίρου θα μας πιάσουν τα κλάματα!
Είναι φανερό ότι πίσω από όλο αυτό κρύβεται κάτι. Όχι κάποιο φυσικό πλεονέκτημα, τα βιομετρικά χαρακτηριστικά των Ισπανών δεν διαφέρουν από αυτά των υπόλοιπων Μεσόγειων. Κρύβεται κάποια συνταγή. Κάποιο πλάνο. Κάποια στόχευση. Μία φόρμουλα.
Ακόμα και τώρα, που είναι πρωταθλητής Ευρώπης κανείς δεν είναι απολύτως σίγουρος αν τον προπονητή της ρόχα τον λένε Μιγκέλ, Ροντρίγκο ή Ινιάκι. Τον λένε Λουίς Ντε Λα Φουέντε και η πληροφορία αυτή είναι σίγουρο πως δεν θα εντυπωθεί σε κανένα μυαλό.
Διότι, ο 61χρονος τεχνικός έχει εργαστεί ως πρώτος προπονητής συλλόγου όλα κι όλα 11 παιχνίδια στην καριέρα του, όταν η Αλαβές βρισκόταν στην τρίτη κατηγορία!
Κι όμως, πίσω από τον αυτόν τον low profile τύπο με τα στρογγυλά γυαλάκια κρύβεται όλη η τεχνογνωσία της ισπανικής ποδοσφαιρικής σχολής. Ο τύπος σήκωσε ευρωπαϊκό με την Κ19 της Ισπανίας. Το έκανε και με την Κ21. Πήρε μετάλλιο με την Ολυμπιακή της ομάδα.
Όταν τέθηκε το ερώτημα ποιος θα διαδεχθεί τον Λουίς Ενρίκε, πήρε το χρίσμα παρότι ήταν το απόλυτο αουτσάιντερ και μέσα σε 12 μήνες πρώτα σήκωσε το Nations League και τώρα το Euro. Όχι, όμως με το ποδόσφαιρο που παρέλαβε, αλλά με την δική του φιλοσοφία, την δική του συνταγή.
Το μυστικό με τον ομαδικό αθλητισμό είναι η εξέλιξη. Η διαρκής αναζήτηση. Η προσαρμογή στα νέα δεδομένα. Όλοι θέλουν να παίξουν σαν τις ομάδες του Πεπ, αλλά δεν έχουν τους παίκτες του Πεπ. Επομένως, δεν γίνεται.
Το καλούπι του tiki-taka με το οποία ο Ισπανία του Αραγονές και του Ντελ Μπόσκε έσπασε στην άθλια εικόνα στο Μουντιάλ του Κατάρ, όπου οι Ίβηρες ήταν σαν φάρμακο για τις αϋπνίες.
Ο Ντε Λα Φουέντε θέλησε να αλλάξει τα πάντα. Να δείξει ότι υπάρχει και άλλος δρόμος. Ανηφορικός, δύσκολος, δύσβατος, αλλά υπάρχει.
Ένα ποδόσφαιρο πιο direct, με λιγότερη, μα ουσιαστικότερη κατοχή. Ένα ποδόσφαιρο που οι παίκτες τρέχουν την μπάλα μπροστά με 100 χιλιόμετρα την ώρα, δεν την σπάνε μόνο παράλληλα.
Ένα ποδόσφαιρο που ενθαρρύνει / επιβάλλει την ατομική ενέργεια, την πρωτοβουλία, το ένας εναντίον ενός, χωρίς να πετάει στα σκουπίδια τις πατροπαράδοτες αξίες της σχολής, τους Ρόδρι, τους Όλμο, τους Πέδρι και τους Ρουίθ αυτού του ξεχωριστού ποδοσφαιρικού πλανήτη.
Κι όμως, τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί αν είχε πατηθεί το panic button. Λίγο μετά από ένα σοκαριστικό 2-0 από την Σκωτία στα τέλη του Μαρτίου του ’23, τα ισπανικά Μέσα ζήτησαν την κεφαλή του Ντε Λα Φουέντε επί πίνακι.
Η θέση στο Euro δεν ήταν εξασφαλισμένη. Η νέα φιλοσοφία δεν είχε περάσει ακόμα στο γκρουπ. Ακολούθησε ένα εκκωφαντικό 1-7 στην Γεωργία, στο ντεμπούτο του Λαμίν Γιαμάλ με την ρόχα και από εκεί και μετά όλα πήραν τον δρόμο τους.
Η Σκωτία ήταν η πιο αποκρουστική ομάδα του Euro. Η Ισπανία, η πιο συναρπαστική. Έκανε 7 νίκες σε 7 ματς. Έκανε ρεκόρ τερμάτων (16). Πέρασε από πάνω από όλους. Ξεκλείδωσε όλους τους κακούς, τους διέλυσε τον έναν μετά τον άλλον: Κροατία, Ιταλία, Γερμανία, Γαλλία, Αγγλία. Μόνο την μεικτή κόσμου δεν χρειάστηκε για να φτάσει στην κατάκτηση του Euro. Α, μικρή υποσημείωση. Κανείς δεν έχει κατακτήσει περισσότερα Euro, από αυτούς τους… λούζερ που έχουν ήδη τέσσερα.
Η Ισπανία δεν ανέβηκε απλώς στην κορυφή της Ευρώπης. Πήγε το ποδόσφαιρο -τουλάχιστον σε επίπεδο εθνικών ομάδων - ένα βηματάκι παρακάτω.
Πίσω από αυτή την ρόχα υπάρχει μία ποδοσφαιρική πρόταση, ένα διαφορετικό μοντέλο, κάτι πιο σύγχρονο και σίγουρα λιγότερο στείρο.
Μπορεί η UEFA να απένειμε μάλλον διπλωματικά το βραβείο του MVP στον Ρόδρι (που για τα κυβικά του έκανε μέτριο Euro), αλλά αυτό ήταν το Euro των Ισπανών blues brothers του Νίκο και του Γιαμάλ.
Το δικό τους αποτύπωμα μπορεί να σηματοδοτήσει την επιστροφή των εξτρέμ, της ντρίμπλας, της έκρηξης, της αλεγρίας, του one on one.
Ενός πιο συναρπαστικού, πιο σπιντάτου, πιο διασκεδαστικού, πιο ξεσηκωτικού ποδοσφαίρου που έχουμε ανάγκη όλοι μας…
