Τους χωρίζει ένας ολόκληρος Ατλαντικός!
Και παρότι το Σάντο Ντομίνγκο με το Ρουφίσκ, το μικρό προάστιο του Ντακάρ, είναι μία ευθεία δρόμος, κάτι σαν 3.500 ναυτικά μίλια δεν υπάρχει καμία ακτοπλοϊκή ή αεροπορική σύνδεση.
Και γιατί να υπάρχει δηλαδή; Τι κοινό μπορεί να υπάρχει ανάμεσα σε ένα νησί της Καραϊβικής, όπως η Δομινικανή Δημοκρατία και της Σενεγάλης;
Απολύτως τίποτα!
Εκτός από μία μπάλα, που έχει έναν μαγικό τρόπο να εκμηδενίζει αποστάσεις και να ενώνει ανθρώπους που δεν υπήρχε καμία περίπτωση να συναντηθούν αλλιώς.
Παρότι έχει ένα σωρό ονόματα Ελ Χατζί, Ομάρ, Μπράνκου, Μπάντιο θα γυρίσει δεδομένα μόνο αν τον φωνάξεις “Πάπι”.
Μόνο τότε ξέρει ότι απευθύνεσαι σε αυτόν.
Ήταν ο βενιαμίν μιας οικογένειας με άλλα επτά αδέρφια και η μητέρα του, τον βάφτισε άτυπα έτσι, γιατί της θύμιζε τον πατέρα της, δηλαδή τον παππού του.
Το Ρουφίσκ, μία παραθαλάσσια πόλη περίπου 200.000 κατοίκων, η γενέτειρα του Πάπα Μπούμπα Ντιόπ, του ξυπνά μόνο ευχάριστες παιδικές αναμνήσεις: “είναι ένα μέρος γεμάτο γήπεδα ποδοσφαίρου, μπάσκετ, παραλίες και πολλή ζέστη”.
Έχασε τον πατέρα του σε ηλικία 8 ετών, όταν ακόμα δεν μπορούσε να νοηματοδοτήσει τα πράγματα σε βάθος.
Γι’ αυτό και δεν σταμάτησε να τρέχει, να παίζει, να λερώνεται όπως κάθε παιδί της ηλικίας του.
Δοκίμασε αρχικά με το ποδόσφαιρο, όπως όλοι. Ήταν γρήγορος. Πολύ γρήγορος.
Ωστόσο, κόλλησε το μικρόβιο του μπάσκετ από την αδερφή του Μαριετού, την αγαπημένη από τις αδερφές του.
Εκείνη έπαιζε στην τοπική ομάδα (Saltigué) και ο καλύτερος τρόπος να βελτιωθεί ήταν ατελείωτες ώρες προπονήσεις με τον μικρό της οικογένειας. Υπήρχε μόνο ένα πρόβλημα.
Ο Μπράνκου ήταν κοντός, εξαιρετικά κοντός για να ασχοληθεί με ένα τέτοιο άθλημα.
Το μπάσκετ ήταν αυτό που τον βοήθησε να ψηλώσει, το σώμα του σε μυϊκό επίπεδο ήταν ανδρικό από πολύ μικρή ηλικία.
Ο ενδιάμεσος σταθμός που γεφύρωσε το χάσμα ανάμεσα τους ήταν τα Κανάρια Νησιά.
Ο Μπάντιο ήταν 14 ετών, όταν ο Ρομπ Ορεγιάνα ο διευθυντής της ακαδημίας Canarias Basketball Academy ταξίδεψε στην Σενεγάλη για να δει ένα ατόφιο ταλέντο και επιστρέφοντας γύρισε μαζί με ένα πιτσιρικά που δεν ήξερε ούτε αγγλικά, ούτε ισπανικά, αλλά μέσα του είχε μία τεράστια φλόγα για να μάθει, να πετύχει.
Στις αρχές δεν μπορούσε να βγάλει καν την προπόνηση. Αγνοούσε ακόμα και τα βασικά.
Μόλις μετά από ένα χρόνο ταχύρρυθμα μαθήματα βρέθηκε στην δεύτερη ομάδα της Μπαρτσελόνα και υπό τις οδηγίες του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους.
Ο Ζαν Μοντέρο έφτασε στην Γκραν Κανάρια στα 16 του. Ήταν ήδη σταρ στα μέρη του.
Παίζοντας απέναντι σε παίκτες των ΗΠΑ που αργότερα έγιναν σταρ στο ΝΒΑ ήταν πρώτος σκόρερ στο Fiba U16 τουρνουά της Αμερικής με 30,3 πόντους, κλήθηκε στην προετοιμασία της Εθνικής για το Mundobasket του 2019 και ήταν ήδη πατέρας πριν ενηλικιωθεί.
Είχε ήδη το παρατσούκλι “el problema”, ήταν πρόβλημα για τις αντίπαλες άμυνας, αλλά και συχνά για τον εαυτό του.
Στην Γκραν Κανάρια ουσιαστικά δεν έπαιξε ποτέ, το διαζύγιο μεταξύ τους το καλοκαίρι του 2023 ήταν θορυβώδες, με εξώδικα και απειλές.
Ο Μοντέρο προσπαθούσε να αποδείξει την αξία του φωνάζοντας. Στους δανεισμούς του σε Μπέτις και Ανδόρρα μετέτρεπε τους αγώνες σε one man show, θέλοντας να αποδείξει ποιος είναι.
Αντιθέτως, ο Μπάντιο προσπαθούσε να αποδείξει την αξία του, σιωπηλά. Η άμυνα του ήταν διαβατήριο για να παίξει στους Skyliners της Φρανκφούρτης και μετέπειτα στην Μανρέσα.
Αν ο Μοντέρο ήταν ένα… πολυβόλο, ο Μπάντιο ήταν ένας sniper.
Ένας φονικός συνδυασμός που έμελλε να συναντηθεί για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 2024 στη Βαλένθια, υπό τις οδηγίες του Πέδρο Μαρτίνεθ.
Πολύ γρήγορα κόλλησαν μαζί. Όχι μόνο γιατί αποδείχθηκαν στο παρκέ ένα από τα πιο ταιριαστά backcourt των ευρωπαϊκών γηπέδων, αλλά γιατί έδεσαν και έξω από το γήπεδο.
Βρήκαν κοινό κώδικα επικοινωνίας όταν τους κάλεσε το… καθήκον. Η κοινή τους αγάπη για το Call of Duty τους έκανε να παίζουν ατελείωτες ώρες μαζί, απογειώνοντας τους κώδικες επικοινωνίας μεταξύ τους.
Ακόμα κι εκεί ήταν το ίδιο.
Ο Μοντέρο ήταν ο πιο ηγετικός, ο πιο παρορμητικός, ο leader.
Ο Μπάντιο ήταν ο πιο εγκεφαλικός, ο πιο οργανωτικός, αυτός που έβλεπε καλύτερα την μεγάλη εικόνα.
Μέσω του Call of Duty έπαιξαν ως συμπαίκτες σε πολλές αποστολές, βρέθηκαν σε αμέτρητα πεδία εικονικής μάχης.
Σε τέτοιο βαθμό, που δεν χρειάζονται οι λέξεις για να καταλαβαίνει ο ένας τον άλλον.
Μαζί έφτιαξαν ένα συμπληρωματικό, απολαυστικό, συναρπαστικό, ανίκητο δίδυμο στη Βαλένθια.
Ο ένας έδινε ισορροπία στον άλλον, η ακραία επιθετικότητα του Μοντέρο έδενε αρμονικά με το αμυντικό φίλτρο του Μπάντιο.
Με την δαιμονιώδη τους ταχύτητα έκαναν την Βαλένθια μία φονική μηχανή στις επιθέσεις κάτω των 8 δευτερολέπτων που ήταν βγαλμένες από καταδρομικές επιδρομές του Call of Duty.
Μόνο που στην επόμενη version του πασίγνωστου video game θα πρέπει να είναι αντίπαλοι.
Για πρώτη φορά, ο ένας θα πρέπει να εξολοθρεύσει τον άλλον.
Ο Παναθηναϊκός πιθανώς και να σκέφτηκε ότι το πιο κατάλληλο αντίδοτο στην αχαλίνωτη επιθετικότητα του Μοντέρο είναι κάποιος που τον ξέρει σαν κάλπικη δεκάρα.
Κάποιος που ξέρει πως κινείται, πως σκέφτεται, πως δρα και πως αντιδρά.
Το επόμενο Call of Duty θα λέγεται: “η μάχη των αιωνίων” και θα έχει για πρωταγωνιστές δύο τύπους που μέχρι πρότινος αποτελούσαν ένα αχώριστο φονικό δίδυμο, μα τώρα θα βρίσκονται απέναντι.
Absolute cinema…
