Τα τελευταία χρόνια είναι ξεκάθαρο πως το οικονομικό δεν είναι πρόβλημα για τον Παναθηναϊκό. Αυτό όμως δεν φέρνει και την ευτυχία. Κάτι που αποδείχτηκε στην πράξη, αφού η ομάδα συνεχίζει να είναι μακριά απ’ τον τίτλο. Οι σωστοί άνθρωποι, το σωστό πλάνο και οι κατάλληλες κινήσεις ήταν αυτές που έλειπαν.
Ακόμη δεν έχει τελειώσει ο Ιούνιος. Το λιγότερο αφελές να μπούμε στη διαδικασία να κρίνουμε ως επιτυχημένα ή αποτυχημένα τα όσα συμβαίνουν στον Παναθηναϊκό. Όμως δεν μπορεί κανείς να παραγνωρίσει μια αλλαγή στη φιλοσοφία. Μια διαφορετική θετικότητα, μια ξεχωριστή ενέργεια που βγάζει η ομάδα. Μια φρεσκάδα αν προτιμάτε.
Την είχε ανάγκη το Τριφύλλι. Γιατί με τις αποτυχίες πολλών ετών, συνήθισε να «βαλτώνει» εύκολα. Η Νίστρουπ ήρθε… με φόρα. Τα ρεπορτάζ που μεταφέρουν οι απεσταλμένοι από την προετοιμασία, είναι εντυπωσιακά. Σε επίπεδο νοοτροπίας και φιλοσοφίας που περνιέται στην ομάδα. Αποτελώντας την αφετηρία μιας προσπάθειας για να σε βάλει στο δρόμο προς τον τίτλο.
Ο κόσμος έχει «αγκαλιάσει» τον Δανό προπονητή κι αυτό μόνο τυχαίο δεν είναι. Προφανώς οι Παναθηναϊκοί έχουν την ανάγκη να αισθανθούν ξανά την ελπίδα, όμως ψυχολογικά είναι πιο δύσκολοι. Γιατί έχουν τραβήξει πολλά τόσα χρόνια. Αυτή η αυθόρμητη αισιοδοξία με έναν νεαρό, γεμάτο ενέργεια και ενθουσιασμό τεχνικό, είναι κινητήριος δύναμη για τον οργανισμό συνολικά. Έχουμε αναφέρει ξανά πως για τον Παναθηναϊκό ο προπονητής ποτέ δεν είναι μόνο τακτική, προετοιμασία, κοουτσάρισμα. Είναι περισσότερα. Ο Νίστρουπ τα φέρνει αυτά και μάλιστα χωρίς να το προσπαθεί καν. Ακόμη σπουδαιότερο.
Υπάρχει όμως και ο Στέφανος Κοτσόλης. Αν τον έλεγαν… Ριμπάλτα, ή Μοντεστό, ή Καρεμπέ, αν ήταν σε άλλη ομάδα και όχι στον Παναθηναϊκό, καθημερινά θα διαβάζατε καμιά δεκαριά αφιερώματα. Και δικαίως. Στον Παναθηναϊκό υπάρχει πάντα επιφυλακτικότητα, δισταγμός και ταυτόχρονα «φόβος» πως αν αναφερθεί κάτι θα κρύβει σκοπό από πίσω.
Καμία σημασία όλα τα παραπάνω. Ο Κοτσόλης είναι φτιαγμένος για τον Παναθηναϊκό. Πέρα απ’ το γεγονός πως είναι Παναθηναϊκός όπως γνωρίζουν οι πάντες. Ειδικά σε αυτή την κρίσιμη στιγμή για το κλαμπ, η σοβαρότητά του και η εργατικότητά του, «κουμπώνουν» ιδανικά. Εξισορροπώντας ιδανικά με τον προπονητή. Σαν τις μπαταρίες που για να δώσουν ενέργεια θες και το «θετικό» και το «αρνητικό». Εδώ δεν παίζει αρνητικό φυσικά, υπάρχει το πιο ενεργητικό, το πιο ενθουσιώδες, με το πιο χαμηλών τόνων, σοβαρό. Κοινός παρονομαστής η εργατικότητα και η φιλοδοξία.
Στην πράξη τι έχει πετύχει ο Κοτσόλης πριν τελειώσει ο Ιούνιος; Έφερε τερματοφύλακα τον Πένια, 27 ετών με 45 παιχνίδια στην πρώτη ομάδα της Μπαρτσελόνα. Όχι απλά κάποιον που κάποτε βγήκε από τη «Μασία» και από τότε έπαιζε στη Β’ κατηγορία.
Έπεισε τον Καμαρά να φορέσει τη φανέλα του Παναθηναϊκού, παρά τα όσα είχαν γίνει τον Γενάρη και προφανώς δεν πέρασαν καλή εικόνα στον παίκτη. Ακόμη και τον Τσάβες τον κράτησε δανεικό. Ένα παιδί που για μισή σεζόν δανεισμού δεν έπαιξε καθόλου. Ο Παναθηναϊκός πήγε και του είπε ξέρεις δεν σε αγοράζουμε, θέλουμε να μείνεις δανεικός και όχι βασική λύση. Δεν το λες και κατάσταση… πετάω τη σκούφια μου. Πείστηκε όμως, οπότε το πιστώνεται αυτός που το πέτυχε.
Ο Τσάπρας οικονομικά προφανώς ήταν θέμα διοικήσεων, όμως ποδοσφαιρικά να επιλέξει ο παίκτης τον Παναθηναϊκό, ήταν θέμα τεχνικού διευθυντή και προπονητή. Έχουμε δει πολλές φορές μεταγραφές να «σκαλώνουν» επειδή οι παίκτες επιλέγουν διαφορετική διαδρομή απ’ αυτή που θέλουν οι διοικήσεις να ακολουθήσουν. Ο Τσάπρας ήθελε Παναθηναϊκό, πέρα απ’ το οικονομικό σκέλος της συμφωνίας των ομάδων.
Περιμένουμε να «κλείσει» και τυπικά το θέμα Ντε Φράι. Ποδοσφαιριστής τέτοιου επιπέδου, μένει ελεύθερος ουσιαστικά και μπορεί να περιμένει, μπορεί να ψαχτεί, μπορεί απλά να κάνει διακοπές μέχρι μέσα Αυγούστου και τότε να πάει σε ομάδα. Τον πείθει για Παναθηναϊκό πριν τελειώσει ο Ιούνιος. Τη σπουδαιότητα και της μεταγραφής και του deal, μάλλον δεν τα έχουμε καταλάβει ακόμη.
Τελειώνει και το θέμα του Ράστοντερ. Βασικός φορ στην πρωταθλήτρια Ελβετίας. Σε αυτή την ηλικία και με αυτά τα χαρακτηριστικά. Τα οποία «κουμπώνουν» εξαιρετικά στους δύο φορ που έχει η ομάδα. Ο Σκοπιανός είναι ψηλός και τεχνίτης. Ο Τετέι είναι «δυναμίτης», ενώ ο Ντέσερς μηχανή των γκολ. Κοιτώντας την τριάδα που μπορεί να δημιουργηθεί, υπάρχουν όλα τα στοιχεία σε εξαιρετικό επίπεδο.
Τόσες κινήσεις και πάνω από δύο μήνες πριν τελειώσει η μεταγραφική περίοδος. Με την ομάδα να πηγαίνει «γεμάτη» σε σημαντικό βαθμό, από τον πρώτο κιόλας επίσημο αγώνα. Και περιμένοντας με μεγαλύτερη ηρεμία τη συνέχεια της ενίσχυσης, με βασική κίνηση πλέον τον κεντρικό χαφ.
Τελικά ούτε να έρθει το τέλος Αυγούστου χρειάζεται για να πέσουν οι τιμές και να προκύψουν ευκαιρίες, ούτε οι παίκτες δεν έρχονται με τίποτα στην Ελλάδα. Αρκεί να χειρίζεσαι σωστά τις υποθέσεις που επιλέγεις.
Το αν θα βγουν οι μεταγραφές, ή έστω οι περισσότερες από αυτές, κανείς δεν το γνωρίζει. Σε κάθε περίπτωση όμως, η ποιότητα της δουλειάς που γίνεται στο σχεδιασμό, η σοβαρότητα στην προσέγγιση του πρότζεκτ και φυσικά η αποτελεσματικότητα χωρίς φαμφάρες και πανηγυρισμούς, δίνουν τον τόνο αισιοδοξίας που χρειάζεται ο Παναθηναϊκός και ο κόσμος του.
Υ.Γ. Χτυπάμε ξύλο, όλα τα παραπάνω θα ισχύουν ακόμη κι αν ο Παναθηναϊκός αποτύχει φέτος. Έτσι θα πρέπει να δουλεύει το κλαμπ.
Υ.Γ.1: Όσα έχουμε δει μέσα στον Ιούνιο, κάνουν ακόμη ισχυρότερο το… τράβηγμα μαλλιών για όσα συνέβησαν προηγούμενα χρόνια στην ομάδα.
