Μετά από δύο περίπου χρόνια αποχής από τα social media, ο Γιάννης Κωνσταντέλιας ενεργοποίησε αίφνης το instagram, για να επικοινωνήσει την απόφασή του να μείνει προσωρινά εκτός Εθνικής. «Κεραυνός εν αιθρία», «σοκ», ήταν μερικές από τις λέξεις που συνόδευαν την «είδηση», κάνοντας ξαφνικά τον Κωνσταντέλια... talk of the Greece. Μία απόφαση που είχε συζητήσει, ζυγίσει και λάβει σε συνεννόηση με τους κοντινούς του ανθρώπους αλλά παρ΄όλα αυτά ελάχιστοι γνώριζαν...
Μια απόφαση απόλυτα προσωπική. Μια απόφαση που πηγάζει από εκεί όπου όλα αποκτούν πραγματικό νόημα, την οικογένεια. «Με ένα μικρό παιδί στο σπίτι και ένα δεύτερο να έρχεται σύντομα στην οικογένειά μας, αισθάνομαι ότι αυτή είναι η σωστή απόφαση για εμένα και τους δικούς μου ανθρώπους αυτή τη στιγμή». Και μέσα σε λίγες λέξεις αποτύπωσε αυτό που πολλές φορές ξεχνάμε. Ότι πίσω από τον ποδοσφαιριστή, πίσω από το ταλέντο, πίσω από τον διεθνή αθλητή, υπάρχει ένας άνθρωπος, ένας σύζυγος, ένας πατέρας.
Καλή; Κακή απόφαση; Ο καθένας μπορεί να έχει την άποψή του, σε μία ουτοπική συζήτηση θα ήταν ευχής έργο να απολαμβάνουμε τον Κωνσταντέλια non stop. Ανθρωπίνως αδύνατο, αλλά είναι τόσο χαρισματικό αυτό το πλάσμα που είναι το μοναδικό που ίσως μπορεί να μπει σε μία βάση συζήτησης. Μέχρι εκεί.
Το λιγότερο που οφείλουμε είναι να σεβαστούμε αυτή την απόφαση. Όχι απλώς να την αποδεχτούμε, αλλά να την αντιμετωπίσουμε με την κατανόηση που αξίζει σε ένα παιδί που δεν προκάλεσε ποτέ. Σε ένα παιδί που κέρδισε τον σεβασμό όχι μόνο με το ταλέντο του, αλλά και με το χαμόγελό του, τη σεμνότητά του και το ήθος του. Σε ένα παιδί που έχει δει ακόμη και αντιπάλους να υποκλίνονται στο ποδόσφαιρό του και εξέδρες να τον χειροκροτούν ανεξαρτήτως χρώματος φανέλας.
Και ίσως αυτή η ιστορία να είναι μια αφορμή για κάτι μεγαλύτερο. Να κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά πίσω από τις φανέλες, τους τίτλους και τις προσδοκίες. Να θυμηθούμε πως οι άνθρωποι που μας καθηλώνουν κάθε εβδομάδα δεν ανήκουν σε κανέναν μας. Δεν μας χρωστούν τις αποφάσεις τους, ούτε τις προτεραιότητές τους. Γιατί στο τέλος της ημέρας, όσο κι αν αγαπάμε το ποδόσφαιρο, όσο κι αν θα θέλαμε να βλέπουμε τον Κωνσταντέλια παντού και πάντα, υπάρχει κάτι που βρίσκεται πάνω από κάθε γήπεδο, κάθε διάκριση και κάθε καριέρα και είναι το δικαίωμα ενός ανθρώπου να επιλέγει ο ίδιος τον δρόμο του. Και αυτό είναι κάτι που δεν χρειάζεται ούτε έγκριση ούτε απολογία. Μόνο σεβασμό.
Πρόσφατα, ο Ζερεμί Ντοκού βρέθηκε στο επίκεντρο επικρίσεων καθώς αποφάσισε να βρεθεί στο πλευρό της συζύγου του για τη γέννηση του πρώτου τους παιδιού (!). Κοινώς, αποφάσισε να αφήσει προσωρινά την Εθνική του ομάδα και το Μουντιάλ για να επιστρέψει στην πατρίδα του και να ζήσει από κοντά μία από τις σημαντικότερες στιγμές της προσωπικής του ζωής. Η είδηση συνοδεύτηκε από σχόλια - ντροπής, που θα πρέπει χωρίς δεύτερη σκέψη να θέτουν όσους με ευκολία τις υιοθετούν στην άκρη. Χωρίς «ναι μεν, αλλά».
Από εχθές (24/6) που έγινε γνωστή η απόφαση του Κωνσταντέλια, ακούγονται πολύ δυνατά αυτοί που τον κρίνουν, τον προσβάλλουν και του κάνουν μαθήματα ζωής και καριέρας. Ξεχνώντας πως πρωτίστως εκείνος το προσέγγισε και το επικοινώνησε με τεράστιο σεβασμό απέναντι σε όλους, ζητώντας στο φινάλε λίγο χρόνο για εκείνον και την οικογένειά του, χωρίς να κλείσει οριστικά και τελεσίδικα καμία πόρτα πίσω του.
«Τις τελευταίες ώρες διάβασα και άκουσα πολλά για την απόφαση του Γιάννη Κωνσταντέλια. Ορισμένα σχόλια και τοποθετήσεις, είτε επώνυμα είτε ανώνυμα, ξεπέρασαν τα όρια του σχολιασμού και έφτασαν στη στοχοποίηση ενός παιδιού 23 ετών».
Η τοποθέτηση του προέδρου της ΕΠΟ, Μάκη Γκάγκάτση, για την υπόθεση Κωνσταντέλια, ήταν το πιο δυνατό και επίσημο «κάπου ώπα»...
«Με προβληματίζει ιδιαίτερα το γεγονός ότι άνθρωποι που δεν έχουν βρεθεί ποτέ δίπλα στην Εθνική Ομάδα, που δεν γνωρίζουν τον Γιάννη, το περιβάλλον του και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες πήρε αυτή την απόφαση, έσπευσαν να διατυπώσουν συμπεράσματα και να αποδώσουν κίνητρα.
Αντί να σεβαστούμε μια προσωπική επιλογή που σχετίζεται αποκλειστικά με την οικογένειά του, επιλέχθηκε από ορισμένους να στηθεί μια συζήτηση πάνω σε υποθέσεις, σενάρια και εικασίες που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.
Το τι πιστεύει ή δεν πιστεύει ένας άνθρωπος, οι προσωπικές του επιλογές και η οικογενειακή του ζωή δεν αποτελούν αντικείμενο ποδοσφαιρικής ανάλυσης. Ούτε μπορούν να χρησιμοποιούνται για να εξυπηρετούνται αφηγήματα και εντυπώσεις.
Κάποιες φορές αναρωτιέμαι αν τελικά, εκτός από ξένους διαιτητές, χρειαζόμαστε και ξένους δημοσιογράφους για να μάθουμε να προσεγγίζουμε τέτοια ζητήματα με περισσότερη ψυχραιμία και λιγότερη διάθεση για εντυπώσεις, αφού κάποιοι, λίγοι ευτυχώς, στοχοποίησαν τον Γιάννη.
Η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, ο προπονητής της Εθνικής Ομάδας, οι Τεχνικοί Διευθυντές και οι συμπαίκτες του στέκονται δίπλα στον Γιάννη με απόλυτο σεβασμό στην απόφασή του.
Θέλω να είμαι ξεκάθαρος. Οι πόρτες της Εθνικής ήταν, είναι και θα παραμείνουν ανοιχτές γι' αυτόν.
Ο Γιάννης ήταν, είναι και θα είναι ποδοσφαιριστής της Εθνικής Ελλάδας και είμαι βέβαιος ότι σύντομα θα τον δούμε ξανά κοντά μας.
Μέχρι τότε, το λιγότερο που οφείλουμε όλοι να κάνουμε είναι να σεβαστούμε την επιλογή του».
