Τη μέρα που ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα που είχε με μηχανή, είχε ως αποτέλεσμα να χάσει το πόδι του. Τότε αποφάσισε όχι μόνο να σταθεί ξανά όρθιος, αλλά και να δώσει ελπίδα και στήριξη σε ανθρώπους που αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην καθημερινότητά τους, αφού μέσα από την ομάδα του «Συμβαδί-ζω», μαζί με τους συνεργάτες του, προωθούν δράσεις ευαισθητοποίησης για την προσβασιμότητα, την ισότητα και την ενσυναίσθηση, στέλνοντας το μήνυμα πως κανείς δεν πρέπει να μένει πίσω.
Η ανάρτηση του Αναστασίου Τσίου:
«Η ζωή που δεν διάλεξα, αλλά θα διάλεγα ξανά.
3 Ιουνίου 1998 – Μια ημερομηνία που άλλαξε τη ζωή μου για πάντα.
Σήμερα συμπληρώνονται 28 χρόνια από την ημέρα που ένα τροχαίο ατύχημα με μηχανή μου στέρησε το δεξί μου πόδι και με έφερε αντιμέτωπο με μια νέα πραγματικότητα. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, όλα όσα θεωρούσα δεδομένα ανατράπηκαν και ξεκίνησε ένας δύσκολος αγώνας γεμάτος πόνο, αβεβαιότητα, φόβο και αμέτρητες προκλήσεις.
Υπήρξαν στιγμές που όλα έμοιαζαν αδύνατα. Στιγμές που χρειάστηκε να παλέψω όχι μόνο με τις σωματικές δυσκολίες, αλλά και με τις σκέψεις, τις αμφιβολίες και τις ανασφάλειες που γεννά μια τόσο μεγάλη ανατροπή. Όμως αποφάσισα ότι δεν θα άφηνα την αναπηρία να καθορίσει τη ζωή μου, τα όνειρά μου και το μέλλον μου.
Σε αυτή τη διαδρομή, ο σημαντικότερος σύμμαχός μου ήταν η οικογένεια. Η οικογένεια που στάθηκε δίπλα μου από την πρώτη στιγμή, στις δύσκολες ημέρες, στα χειρουργεία, στην αποκατάσταση και σε κάθε βήμα της νέας ζωής που έπρεπε να χτίσω. Αργότερα, η δική μου οικογένεια έγινε η μεγαλύτερη πηγή δύναμης, αγάπης και έμπνευσης. Γιατί όσο σημαντικές κι αν είναι οι διακρίσεις και τα μετάλλια, τίποτα δεν συγκρίνεται με τους ανθρώπους που σε αγαπούν, σε στηρίζουν και σου δίνουν έναν λόγο να συνεχίζεις να παλεύεις κάθε μέρα.
Εκείνη την περίοδο, το Κέντρο Αποκατάστασης έγινε το δεύτερο σπίτι μου. Μέρες, ώρες, και χρόνος προσπαθώντας να ξαναχτίσω τη ζωή μου από την αρχή.Κάθε μικρό βήμα ήταν μια νίκη. Πίσω από κάθε πρόοδο κρύβονταν ώρες προσπάθειας, επιμονής και υπομονής. Υπήρξαν ημέρες που ήθελα να τα παρατήσω, όμως εκεί έμαθα ότι η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στο να μη λυγίζεις ποτέ, αλλά στο να βρίσκεις το κουράγιο να σηκώνεσαι κάθε φορά που πέφτεις.
Μαζί με την οικογένεια, στήριγμά μου έγινε και η πίστη μου στον Θεό. Δεν ήταν λίγες οι φορές που στις πιο δύσκολες στιγμές αναζήτησα δύναμη μέσα από την προσευχή και την πίστη. Δεν είχα πάντα όλες τις απαντήσεις, αλλά είχα την αίσθηση ότι δεν περπατούσα μόνος σε αυτή τη διαδρομή. Η πίστη μού χάρισε υπομονή, ελπίδα και τη δύναμη να συνεχίζω όταν όλα έμοιαζαν πιο δύσκολα απ’ όσο μπορούσα να αντέξω.
Ο αθλητισμός έγινε το μέσο για να ξαναβρώ τον εαυτό μου. Μέσα από τον αθλητισμό των ατόμων με αναπηρία ανακάλυψα δυνάμεις που δεν γνώριζα ότι είχα, ξεπέρασα τα όριά μου και κατάφερα να φτάσω μέχρι την κορυφή, κατακτώντας τον τίτλο του Παραολυμπιονίκη. Μια διάκριση που για μένα δεν συμβολίζει μόνο μια αθλητική επιτυχία, αλλά την απόδειξη ότι η θέληση, η επιμονή και η πίστη μπορούν να μετατρέψουν μια τραγωδία σε μια νέα αρχή.
Σήμερα δεν κοιτάζω πίσω με πικρία. Κοιτάζω με ευγνωμοσύνη για όλα όσα έμαθα, για τους ανθρώπους που
