Η αποτυχία του Παναθηναϊκού αυτή τη σεζόν, είναι δεδομένη. Οι «πράσινοι» ολοκλήρωσαν καταστροφικά την EuroLeague. Μένοντας εκτός Final Four ενώ είχαν κατορθώσει με μειονέκτημα έδρας να κάνουν δύο νίκες στη Βαλένθια. Κι όμως αποκλείστηκαν.
Το σύνολο της πορείας στην Ευρώπη, ήταν… σκωτσέζικο ντους για τον κόσμο. Κυρίως κρύο, έχοντας και λίγο ζεστό. Μη γελιόμαστε, η κατάκτηση του τροπαίου – όπως ήρθε αυτή – από τον Ολυμπιακό, έκανε ακόμη μεγαλύτερη την αποτυχία του Παναθηναϊκού.
Ήδη, οι περισσότερες συζητήσεις αφορούν την επόμενη μέρα. Ποιος θα είναι ο προπονητής που θα αντικαταστήσει τον Αταμάν. Ποιοι παίκτες θα ανεβάσουν το επίπεδο, για να επανέλθει ο Παναθηναϊκός σε υψηλότατα στάνταρ. Μια ομάδα που παρουσιάζει αντιστρόφως ανάλογη εικόνα με το μπάτζετ το οποίο έχει και τη στήριξη του κόσμου που έλαβε μέσα στη σεζόν.
Τα παιχνίδια με τον ΠΑΟΚ, σε μεγάλο βαθμό δεν φανέρωσαν ένα σύνολο αποφασισμένο να διεκδικήσει τον τελευταίο τίτλο που απέμεινε. Ο οποίος δεν θα σώσει τη σεζόν, αλλά επιβάλλεται να διεκδικηθεί και να κερδηθεί για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις. Χωρίς να τις αλλάζει.
Οι «πράσινοι» περισσότερο έμοιαζαν να έχουν χαλαρότητα. Φανέρωναν μια απογοήτευση που τους μετατρέπει σε ένα ακίνδυνο σύνολο για τον τίτλο. Μιλάμε για παίκτες τεράστιας κλάσης, ποιότητας και πολλοί εξ αυτών έχουν αποδείξει πως είναι πραγματικοί ηγέτες.
Όσο «πληγωμένοι» κι αν αισθάνονται, η σεζόν δεν ολοκληρώθηκε. Ούτε αποτελούν δικαιολογία τα δημοσιεύματα δεξιά κι αριστερά, τα οποία αφορούν την επόμενη μέρα της ομάδας. Αυτό είναι δουλειά της διοίκησης. Οι επαγγελματίες του αγωνιστικού τμήματος, προπονητές και παίκτες, έχουν μπροστά τους έναν τίτλο να διεκδικήσουν. Εκεί όπου τα έχουν πάει χάλια ως τώρα, καθώς πέρα απ’ τις δύο ήττες με τον Ολυμπιακό, «κατάφεραν» να χάσουν από Άρη-Ηρακλή εκτός και Κολοσσό Ρόδου εντός.
Το λιγότερο που οφείλουν να κάνουν, είναι να διεκδικήσουν. Κακά τα ψέματα, έτσι όπως έδειχνε να είναι ο Παναθηναϊκός, φάνταζε να μπαίνει στους τελικούς με τη νοοτροπία του μην πάθουμε καμιά… ζημιά. Λογική ανεπίτρεπτη για το μεγαλύτερο σύλλογο της χώρας και φυσικά για αυτό το ρόστερ με αυτό το μπάτζετ.
Το «ράγισμα» στο γυαλί με τον Εργκίν Αταμάν, είναι σαφώς μια δικαιολογία. Δεν δικαιολογεί κανέναν όμως, προκειμένου να… σηκώνει τα χέρια ψηλά. Παρατώντας μια «μάχη» λίγων ημερών που απέμεινε. Προκειμένου να αποδείξουν οι πάντες πως σέβονται πρωτίστως τους εαυτούς τους και μετά τον κόσμο και την ομάδα. Κάτι που το έχουν δείξει. Δεν είναι ένα γκρουπ που μαζεύτηκε φέτος και απέτυχε. Είναι οι ίδιοι που πήραν EuroLeague και πρωτάθλημα κόντρα σε όλους. Είναι οι ίδιοι που πριν κάποιους μήνες έκαναν… περίπατο στον τελικό Κυπέλλου.
Η παρέμβαση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου, ήταν η τελευταία προσπάθεια για να σωθεί το αγωνιστικό καράβι που έδειχνε να πηγαίνει με φουλ μηχανές στα βράχια. Η ψυχολογία των ομάδων αυτή τη στιγμή, δεν μπορεί να συγκριθεί. Είναι όμως κάτι αποδεκτό, για παίκτες όπως αυτοί που έχει ο Παναθηναϊκός να αποδέχονται τη μοίρα τους;
Είναι αποδεκτό για το ακριβότερο σύνολο της Ευρώπης; Είναι αποδεκτό για την ομάδα που ο κόσμος της έκανε ασταμάτητα sold out και δεν την άφησε ποτέ; Η απάντηση θα δοθεί στους αγώνες.
