Σε κάθε πρόσληψη προπονητή, μια μεγάλη συζήτηση στον Παναθηναϊκό αφορά το επικοινωνιακό κομμάτι. Λόγω της ευαισθησίας που έχει ο οργανισμός, ως προς το πώς θα αντιμετωπίσει ο κόσμος τις αποφάσεις. Γιατί υπάρχει η απογοήτευση χρόνων, η οποία και είναι λογικό να γεννά διαρκώς μεγαλύτερες απαιτήσεις για άμεσα αποτελέσματα.
Πάντα λοιπόν, όποιος κι αν είναι ο προπονητής που έρχεται, υπάρχουν αναφορές για «υπομονή», χρονικό διάστημα που απαιτείται προκειμένου το πλάνο και η φιλοσοφία του κάθε τεχνικού να «βγει» στο χορτάρι. Έτσι, οδηγήθηκαν οι Πράσινοι σε λάθος αποφάσεις.
Ο Τερίμ λόγω προσωπικότητας θα έλυνε το πρόβλημα. Ο Αλόνσο θα ήταν προπονηταράς, γιατί ο Παπαδημητρίου είχε βρει τον Λουτσέσκου και τον Αλμέιδα. Ο Βιτόρια κάποτε είχε πάει καλά στην Μπενφίκα. Ο Μπενίτεθ κουβαλούσε το τεράστιο όνομα και σπουδαίο βιογραφικό. Πάντα οι επιλογές είχαν βάση τους το πώς θα τις «δει» ο κόσμος. Όχι την ποδοσφαιρική ουσία.
Ο Νίστρουπ μοιάζει να ξεφεύγει απ’ αυτή τη λογική. Επειδή «πατά» ως επιλογή, σε ένα πλάνο που θέλει να εφαρμόσει ο Παναθηναϊκός. Το αν θα βγει ή όχι, θα το δούμε στην πορεία. Είναι δεδομένο πως στο άκουσμα του ονόματα, επικοινωνιακά δεν περίμενε κανείς πως θα ενθουσιάσει, θα ηρεμήσει τον κόσμο, θα φέρει την τεράστια ελπίδα που θα αφεθεί στα χέρια του τεχνικού για να «χτίσει» τον πρωταθλητή Παναθηναϊκό.
Πάντα μα πάντα, όμως, ξεχνάμε όλοι μας κάτι σημαντικό. Όπως είναι η εποχή των έντονων και μαζικών αντιδράσεων λόγω social media κυρίως, είμαστε και στην εποχή της γνώσης. Ο φίλαθλος δεν περιμένει την εφημερίδα να του πει ποιος είναι ο καθένας και να το εμπιστευτεί τυφλά. Έχει εξοικειωθεί και γνωρίζει πολλά για το διεθνές ποδόσφαιρο. Ξέρει πως να βρει πληροφορίες, χωρίς να αισθάνεται πως θα του πουλήσει κάποιος καθρεφτάκια. Αντιμετωπίζοντάς τον σαν ιθαγενή.
Είναι το λιγότερο ενθαρρυντικό σε αυτό το πλαίσιο, το πώς έχει αντιμετωπιστεί ως τώρα η επιλογή του Νίστρουπ. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, οι Παναθηναϊκοί αντιμετωπίζουν θετικά τον Δανό. Όχι γιατί είναι ο προπονητής της ομάδας τους, άρα τυφλά θα τον εμπιστευτούν. Απλά κρίνουν πως το «πακέτο» που κουβαλά, έχει μια σωστή λογική. Η οποία πρέπει να δοκιμαστεί στην ομάδα τους, η οποία έχει τραβήξει τόσα πολλά.
Νέος άνθρωπος, καταρτισμένος, με συγκεκριμένη φιλοσοφία η οποία ταιριάζει στα θέλω του κόσμου. Έχει κάνει πρωταθλητισμό σε ομάδα που έχει πίεση στη χώρα του. Έχει το πρέπει για τίτλους κάθε χρόνο. Συν τη δεδομένη φιλοδοξία. Αντιλαμβάνεται καλά ο κόσμος, πως όσο «καίγεται» εκείνος για να πετύχει ο Νίστρουπ, άλλο τόσο και περισσότερο «καίγεται» ο 38χρονος για να τα πάει εξαιρετικά. Κι απ’ όποια πλευρά να το δει κανείς, η φιλοδοξία μετρά όταν το δέλεαρ ενός τεχνικού είναι να επαναφέρει μετά από τόσα χρόνια, τον Παναθηναϊκό στην κορυφή.
Είμαστε στη θεωρία βέβαια. Η πράξη κρίνει τα πάντα και τους πάντες. Απλά αυτή η πρώτη… ψήφος εμπιστοσύνης ενός – δικαιολογημένα – αυστηρού και απαιτητικού κοινού, δείχνει και την ελπίδα που αισθάνεται ο κόσμος. Εκείνη που περιμένει να μεγαλώσει με τις μεταγραφές και με όσα θα του παρουσιάσουν στο χορτάρι.
Υ.Γ. Ο ενθουσιασμός του Αντίνο στο πρόσφατο μήνυμά του για τους πρώτους του μήνες στον Παναθηναϊκό, εξέπληξε ευχάριστα. Η σιγουριά του για το γεγονός πως όλα θα πάνε καλά τη νέα σεζόν, ίσως να κρύβει γνώση καταστάσεων.
