Οι πανηγυρισμοί κρύβουν πάντα κωδικοποιημένα μηνύματα. Άλλοι, είναι δουλεμένοι στην προπόνηση, όπως οι στατικές φάσεις.
Κρύβουν δουλειά, προετοιμασία, αντανακλαστικά, ενασχόληση.
Το μπλουζάκι με την ταχεία ανάρρωση στον Γιάννη Κωνσταντέλια που υψώθηκε στον ουρανό του Περιστερίου μετά το 1-1 μοιάζει… αυτονόητο, αλλά το μόνο αυτονόητο στην ζωή είναι ότι δεν υπάρχει τίποτα αυτονόητο.
Κάποιος το σκέφτηκε, κάποιος το υλοποίησε, κάποιος το έτρεξε και κάποιος το εφάρμοσε.
Όλο αυτό δείχνει μία ενσυναίσθηση, μία εγρήγορση για τα εντός, εκτός και επί τα αυτά του κλαμπ.
Δείχνει δέσιμο. Σύνδεση.
Το τελετουργικό που στήθηκε μετά το 1-2 ήταν κάπως πιο αυθόρμητο. Ένας αυτοσχεδιασμός της στιγμής. Ο πιο παλιός, ο Πέλκας έφυγε στο κάγκελο για να συνδεθεί με τον κόσμο στο πέταλο.
Ξοπίσω του ακολούθησαν αυτοί που αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα να υπάρξει ξανά αυτή η σύνδεση. Ο Μιχαηλίδης. Ο Ζαφείρης.
Αυτοί που διαισθάνονται καλύτερα την δύσκολη και πιεστική καθημερινότητα, αυτοί είχαν την μεγαλύτερη ανάγκη από όλους να χαρούν, να ξεσπάσουν, να χαρούν κάτι με θετική χροιά.
Ένα γκολ. Μία σωστή εμφάνιση. Μια σκληρή νίκη.
Δίχως αυτή τη σύνδεση, τίποτα δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε μέσα, αλλά ούτε κι έξω από το χορτάρι.
Δεν έμοιαζε, τόσο με μία συγγνώμη για τον ευρωπαϊκό αποκλεισμό, όσο ένα άτυπο συμβόλαιο πως ο ένας είναι δίπλα στον άλλον.
Στα στραβά, στα καλά, στα δύσκολα, στις ανηφόρες, στις παράξενες και στις πολύπλοκες εποχές.
Πίσω από τις διαφωνίες, τις έριδες, τις εντάσεις, τις συνιστώσες, υπάρχει κάτι που τα συνδέει όλα αυτά και αποτελείται από τέσσερα γράμματα.
Αυτός ο αυθόρμητος πανηγυρισμός στο κάγκελο, μύρισε κανονικό ΠΑΟΚ, ήταν σαν ηλεκτροσόκ ανάνηψης σε έναν οργανισμό που έψαχνε σφυγμό.
Στο ποδόσφαιρο, ο υποθετικός λόγος είναι για τους ονειροπόλους και τους σεναριογράφους, μα δεν μπορεί να μην πέρασε από το μυαλό όλων.
Τι θα γινόταν αν ο ώμος του Τάχα Άλι δεν έφευγε από την θέση του στο πρώτο μαρκάρισμα του πρώτου του αγώνα με την φανέλα του ΠΑΟΚ;
Τι θα γινόταν αν ο Δικέφαλος είχε αυτή την ακραία ταχύτητα, αυτή την ικανότητα να παίρνει το τίποτα και να δημιουργεί κάτι στα παιχνίδια απέναντι στην Άντερλεχτ και την Μπραν που στράβωσαν από νωρίς.
Είναι κάτι που δεν θα απαντηθεί ποτέ.
Το μόνο για το οποίο υπάρχει ρεαλιστική απάντηση είναι πως ο φτεροπόδαρος Σουηδός εξτρέμ ώρες ώρες έμοιαζε με έναν σπρίντερ, που περνούσε τους πάντες σαν σταματημένους.
Σαν το θρυλικό κογιότ στον κόσμο των καρτούν, τον road runner, που περνούσε σαν σίφουνας, κι άφηνε πίσω του μόνο το χαρακτηριστικό μπιπ-μπιπ.
Η εικόνα του Τάχα Άλι, η αρχηγική παρουσία του Πέλκα, η ηγετική μορφή του Μιχαηλίδη, ο αεικίνητος Ζαφείρης, ο ουσιαστικός Ζίβκοβιτς είναι κάποια γρανάζια που μπορούν να βοηθήσουν την μηχανή να αρχίσει να στροφάρει ξανά, να βρει τα γράδα του.
Η εμφάνιση στο Περιστέρι -ίσως η πιο μεστή, η πιο ολοκληρωμένη της σεζόν- σε μία δύσκολη χρονικά στιγμή, είναι από μόνη της μία δήλωση, μία τοποθέτηση. Και πιθανώς, μια υπόσχεση.
Ο ΠΑΟΚ έχει ανάγκη -ίσως περισσότερη από ποτέ- από αποτελέσματα. Από βαθμούς. Από μικρές και μεγάλες καθημερινές νίκες, που θα λειτουργήσουν ξανά σαν κόλλα.
Η ενσωμάτωση του Ούγκρεσιτς και του Ντιέγκο Κόστα δημιουργεί μία επιπλέον προσδοκία, ένα εξτρά ενδιαφέρον, μία ανυπομονησία.
Η ιστορία έδειξε ότι ο Δικέφαλος λειτουργεί καλύτερα όταν όλοι τον θεωρούν ξεγραμμένο. Αυτός ο πανηγυρισμός στο κάγκελο έδειξε ότι σφυγμός υπάρχει…
