Η ζωή και ο αθλητισμός έχουν και πάνω και κάτω. Κανένας δεν έχει υπογράψει συμβόλαιο με την επιτυχία. Αν οι χαρές είναι περισσότερες από τις λύπες, τότε οφείλεις να είσαι ικανοποιημένος.
Τα αποτελέσματα, καθώς διανύουμε τα prime χρόνια του Γιάννη και την τελευταία σπουδαία γενιά των Σλούκα, Καλάθη, Παπανικολάου, απαντούν αν ήταν περισσότερες οι επιτυχίες ή όχι:
EuroBasket 2022: 5η θέση.
Παγκόσμιο Κύπελλο 2023: Αποκλεισμός στη φάση των 16. Η Ελλάδα ηττήθηκε 92-67 από τη Λιθουανία
Ολυμπιακοί Αγώνες Παρίσι 2024: 8η θέση
EuroBasket 2025: Χάλκινο μετάλλιο με 92-89 επί της Φινλανδίας.
Προκριματικά Μουντομπάσκετ 2027: Αυτή τη στιγμή είναι 6η σε όμιλο 6 ομάδων.
Σε επίπεδο Γυναικών, Νέων, Εφήβων, Παίδων ας μην το αναλύσουμε καλύτερα.
Οι Εθνικές ομάδες της Ελλάδος σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες παίζουν για να παίζουν, προπονούνται από φίλους και γνωστούς, δεν συζητάμε για διακρίσεις.
Πιθανότατα όμως δεν είναι καν το κύριο πρόβλημα αν έρχονται επιτυχίες.
Είναι ότι η Εθνική Ομάδα οφείλει να ενώνει. Αποτελούσε πάντα τον συνδετικό κρίκο πράσινων, κόκκινων, κίτρινων και μπλε.
Ο κόσμος παρακολουθούσε με αγωνία, με κομμένη την ανάσα. Και τώρα;
Τώρα η Εθνική Ελλάδος προκαλεί αδιαφορία.
Οι παίκτες δεν θέλουν να πάνε.
Οι φίλαθλοι δεν ενδιαφέρονται να τη δουν.
Ο Σπανούλης μιλάει για πανστρατιά και ψάχνει στην αναφορά γιατί του λείπουν οι στρατιώτες.
Ο Γιάννης δήλωσε ότι θα πάει στο επόμενο παράθυρο αν κληθεί αλλά τα 500Κ της ασφάλειας αγνοούνται.
Άλλοι γελάνε με την κατάντια, άλλοι απλά έχουν γυρίσει την πλάτη.
Η Εθνική Ομάδα είναι το τελικό αποτέλεσμα του παραμάγαζου εξυπηρετήσεων που έχει στηθεί στην ΕΟΚ. Λίγοι να τρώνε, ελάχιστοι να χαίρονται, οι πολλοί να στέκονται απέναντι παρακολουθώντας τον Λιόλιο να ψυχορραγεί.
Η διοίκηση της ΕΟΚ κατάφερε το ακατόρθωτο. Να μην είναι όλοι οι Έλληνες έτοιμοι να τρέξουν για την Εθνική. Να τη θεωρούν αγγαρεία. Να προσπαθούν να ξεφύγουν από το πώς θα τη δουν ή πως θα παίξουν, από το πώς θα τη βοηθήσουν με οποιονδήποτε τρόπο.
Αν θέλετε να δείτε ένα άλλο παράδειγμα, δείτε την Εθνική ποδοσφαίρου. Με τι λαχτάρα όλοι περιμένουν να τη δουν, τι ταλέντα έχει, πώς από ένα άθλημα γεμάτο παθογένειες στην Ελλάδα, η ισονομία και η έλλειψη σκανδάλων έχει φέρει μπροστά μας και μια Εθνική Ομάδα γεμάτη διαμάντια που όλοι θέλουν να παίξουν για αυτή και ακόμα περισσότερο όλοι αδημονούν για να τη δουν. Σύμπτωση; Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε…
Ο Λιόλιος πίστεψε πως είναι ένας σύγχρονος Λουδοβίκος. Αγνοώντας τους πάντες, θεώρησε πως αυτός είναι το κράτος. Κυβερνούσε με τη λογική της απόλυτης μοναρχίας, δηλαδή ότι η εξουσία του βασιλιά προέρχεται απευθείας από τον Θεό και δεν υπόκειται σε κανέναν περιορισμό από κοινοβούλια, ευγενείς ή θεσμούς. Δεν είχε αντίβαρα, δεν άκουγε κανέναν.
Ποιο ήταν το φινάλε του; Τα τεράστια χρέη, οι συνεχείς πόλεμοι και ο ξεσηκωμός του λαού οδήγησε στη «Γαλλική Επανάσταση».
Ο Λιόλιος πλησιάζει στο τέλος του. Όμως οι πληγές που αφήνει θα χρειαστούν χρόνο για να επουλωθούν.
Αφήνει ένα «σύστημα» που σύντομα θα έχει ξεδοντιαστεί και μια Εθνική που θα κάνει χρόνια να συνέλθει από έναν πιθανό αποκλεισμό. Η συστηματική εύνοια υπέρ ενός, οι ελληνοποιήσεις, το πάρε-δώσε εκατομμυρίων για να λειτουργεί ο Προμηθέας, η εξόντωση όσων είχαν αντίθετη γνώμη, η στοχοποίηση και το δικαστικό κυνήγι όσων τόλμησαν να μην ενταχθούν στην οργάνωση, προκάλεσε το αναμενόμενο αποτέλεσμα: Διχόνοια.
Κάθε ευνοιοκρατία από τα χρόνια της αρχαιότητας μέχρι σήμερα προκαλούσε πάντα: Καταρράκωση του ηθικού και της παραγωγικότητας των υπολοίπων. Έλλειψη διαφάνειας και διαρροή ταλέντου και ικανότητας γιατί οι καλύτεροι φεύγουν όταν αντιλαμβάνονται πως η αξία τους δεν αποτιμάται σωστά.
Τώρα κοιτάξτε γύρω σας, ποιοι πάνε και ποιοι δεν πάνε.
Η στρέβλωση αποτελεσμάτων επέφερε οργή, η διαφθορά έφτασε μεδούλι, τα ταμεία είναι άδεια γιατί τα χρήματα αντί να δίνονται για την ασφάλεια του Γιάννη πήγαιναν σε άγνωστους προορισμούς και άγνωστους σκοπούς.
Και τι μας έμεινε; Μια Ομοσπονδία που χρωστάει παντού, αφήνει τους εργαζόμενους στις Ενώσεις να λιμοκτονούν, φτάνοντας στο σημείο να κόβει τις μπάλες που έδινε κάθε χρόνο στις ομάδες για να εξοικονομήσει από όπου μπορεί.
Ίσως αν βοηθήσουν οι πωλήσεις του Προμηθέα να αναπνεύσει το ταμείο του Λιόλιου. Ίσως η Ομοσπονδία να γλιτώσει την κανονική χρεοκοπία.
Η ηθική χρεοκοπία όμως είναι γεγονός. Κι όσο πιο γρήγορα επέμβουν οι πολιτικοί προϊστάμενοι, οι αρμόδιες Επιτροπές, οι δικαστικοί λειτουργοί, τόσο πιο γρήγορα θα αναπνεύσει και η Εθνική ομάδα από αυτούς που έχοντας ιδιοτελείς σκοπούς μπήκαν, διέλυσαν τα πάντα και θα φύγουν με μια στάμπα να τους ακολουθεί στην υπόλοιπη ζωή τους για όσα έκαναν.
Ο Λιόλιος έτσι κι αλλιώς τελειώνει. Στο καλύτερο σενάριο για αυτόν θα είναι επίσημα εκτός Ομοσπονδίας.
Για τα υπόλοιπα, η υπομονή είναι αρετή… Και καλό Σεπτέμβρη!
