Ολοκληρώθηκε μια περίοδος ενός μήνα με έξι αγώνες. Διάστημα που κάνει κάθε Παναθηναϊκό να αισθάνεται δέκα χρόνια μεγαλύτερος. Αυτό το «τι άλλο θα αντέξουμε;», δυστυχώς έβρισκε απάντηση στον αμέσως επόμενο αγώνα. Το Τριφύλλι, όμως, έμεινε όρθιο και τελικά πέτυχε το στόχο του. Να είναι στη League Phase.
Κέρδισε ηρεμία. Μια ατάκα κλισέ που την ακούσατε πολλές φορές απ’ το βράδυ της Πέμπτης. Πρέπει όμως. Για τον απλούστατο λόγο πως κάθε φάση, κάθε λάθος, κάθε κακή εμφάνιση, ήταν… θηλιά στο λαιμό. Κρινόταν ένας στόχος της ομάδας. Η Ευρώπη η ίδια. Είναι σαφές πως ο Παναθηναϊκός θέλει χρόνο. Τώρα όμως, δεν έχει πιστόλι στον κρόταφο. Αν του «κάτσει» αναποδιά, έχει χρόνο και παιχνίδια να το διορθώσει.
Η κατάρρευση στα τελευταία λεπτά που είδαμε και σε αυτό το ματς, είναι σαφώς θέμα προετοιμασίας. Παρά τα… κανονάκια που δεν είχε ο Παναθηναϊκός, επιλέχτηκε να «πέσει» το βάρος στο σύνολο της σεζόν. Οπότε είναι φυσιολογική αυτή η έλλειψη ενέργειας και φρεσκάδας. Ο άλλος δρόμος θα ήταν να αφεθεί πιο χαλαρά τώρα, να τρέχουν καλύτερα οι πάντες, αλλά σε κάνα μήνα να βγει η αλήθεια. Η οποία – ίσως – θα φανεί για άλλες ομάδες. Στον συγκεκριμένο τομέα πάντα.
Συνολικά βλέποντας τα προκριματικά, είναι η αποθέωση της «τρέλας». Την Πάκσι έπρεπε να την έχει περάσει απ’ το πρώτο ματς, την έκανε ντέρμπι στη ρεβάνς. Την ΤΣΣΚΑ 1948 έπρεπε να την έχει «τελειώσει» στη Βουλγαρία με άνεση, ισοφαρίστηκε στο τέλος και πήγε παράταση. Η Χράντετς αν τα ματς έληγαν στο 90’, θα είχε αποκλειστεί με συνολικό σκορ 3-1. Χωρίς άγχος ουσιαστικά.
Κάθε κόντρα ήταν εναντίον του. Κάθε σπόντα κατέληγε σε αντίπαλο. Κάθε… απίθανος, ντυνόταν από σκόρερ μέχρι δημιουργός επιπέδου Ντεμπελέ. Λάθος του Παναθηναϊκού ήταν όλα αυτά, αυτοκριτική πρέπει να κάνει μόλις ηρεμήσει απ’ την εμπειρία αυτή. Όμως, η τύχη δεν του έδωσε ούτε 1% δικαίωμα να ξεφύγει από μια απροσεξία του. Σε μια περίοδο όπου δεδομένα θα υπάρχουν τέτοιες.
Ακόμη και με τους τραυματίες, ο Καλάμπρια ήταν εκτός μέχρι το τελευταίο ματς, ο Παντελίδης τραυματίστηκε σοβαρά μετά το παιχνίδι με τους Ούγγρους, ο Τσάπραςαπουσίασε και με ποινή καρτών και με θλάση, ο Ντέσερςεπανήλθε στο εκτός με την ΤΣΣΚΑ 1948, ο Τσιριβέγιατραυματίας στην Τσεχία, πρόβλημα και ο αντικαταστάτης του. Δύο χαφ, ενώ ο Τσέριν έφυγε και δεν υπήρχε άλλη διαθέσιμη λύση. Ο Τετέι στο νοσοκομείο, χάνοντας προπονήσεις και ματς.
Μόνο οι ουρανοί δεν άνοιξαν για να γραφτεί στα σύννεφα «Παναθηναϊκέ αποκλείσου να τελειώνουμε». Άντεξε. Δεν αποκλείστηκε. Χωρίς σε καμία περίπτωση να παίξει καλό ποδόσφαιρο. Ειδικά στην Τσεχία, ο ηρωισμός οδήγησε περισσότερο, παρά οι τακτικές και η ποιότητα.
Μαζί με το πείσμα φυσικά. Σαφώς για τον Παναθηναϊκό θα θεωρηθεί ευκαιρία για προβληματισμό, ενώ μιλάμε για ένα νέο σύνολο, νέα πρόσωπα, μεταγραφές να γίνονται, άλλες να μην τις έχουμε δει καν. Αν τα χρώματα δεν ήταν Πράσινα και Άσπρα, τότε θα διαβάζαμε για… refuse to lose νοοτροπίες.
Ας ηρεμήσει τώρα η ομάδα, για να δουλέψει. Ξέρουν οι πάντες πως πρέπει να βελτιώσουν πολλά. Δεν χρειάζονται εμάς να το αναφέρουμε, είναι περιττό. Για τώρα ας ολοκληρωθεί όπως πρέπει η ενίσχυση και τα υπόλοιπα στην ώρα τους. Χωρίς θηλιές στο λαιμό και κινδύνους καταστροφικών συμπερασμάτων, πριν μπει ο Σεπτέμβρης.
Αντί επιλόγου τώρα, λίγη… γκρίνια για τη διαιτησία θα μας την επιτρέψετε. Η ευκολία με την οποία έβγαζε κάρτες σε παίκτες του Παναθηναϊκού ο Γερμανός, ήταν απίστευτη. Το ακόμη πιο απίστευτο όμως, είναι μετά το πέναλτι. Η παράβαση έγινε στο 119:36. Η εκτέλεση ήταν στο 124:31. Οπότε δεν μιλάμε για καθυστέρηση σε αυτό το διάστημα, είναι ήδη «νεκρός» χρόνος. Η λήξη σφυρίχτηκε στο 130:36. Που μπορεί να βρέθηκαν 6 λεπτά καθυστερήσεων, πριν το 119:36; Είναι αδιανόητο το ότι δεν σφύριξε λήξη με τη σέντρα της Χράντετς Κράλοβε. Αφήνοντας δύο στατικές φάσεις στους Τσέχους.
Υ.Γ. Να τελειώσει του Λούζα, να έρθει ο επόμενος χαφ – ο θεωρητικά καλύτερος όλων – να ολοκληρωθεί ο σχεδιασμός ίσως με στόπερ, ίσως με εξτρέμ, ίσως γενικά… Μία σκέψη μόνο: Πιθανότητα μία στο εκατομμύριο για Ουναΐ; Την κυνηγάς μέχρι να κάνει την πρώτη εμφάνιση στην επόμενη ομάδα του, όχι απλά να υπογράψει. Κάποιοι παίκτες δεν μπαίνουν σε σχεδιασμούς, όταν η ζωή σου δώσει τη δυνατότητα να βρεις μια χαραμάδα για το… μπας και. Δεν υπάρχει λογική στο «θέλουμε άλλο στυλ παίκτη». Δεν υπάρχουν στυλ παίκτη, μπροστά σε τέτοια ποιότητα και τέτοια «δίψα» στον κόσμο. Καμιά φορά η «τρέλα» κάνει τη διαφορά και σου λύνει τα προβλήματα. Όχι η λογική.
