Το ποδόσφαιρο είναι το δημοφιλέστερο άθλημα σε όλο τον κόσμο. Χωρίς καμία αμφιβολία. Και στην Ελλάδα ίσως να ισχύει αυτό. Υπάρχει όμως ένας αστερίσκος στη χώρα μας. Το μπάσκετ μας ταιριάζει περισσότερο. Γι’ αυτό και έχουν έρθει τόσο σπουδαίες επιτυχίες στο πέρασμα των ετών.
Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ... αποκούμπι πιθανών αποτυχιών στο ποδόσφαιρο. Όπως ακούγεται έντονα κατά καιρούς. Απλά η δυναμική κάθε δεδομένου που αφορά το μπάσκετ, είναι υψηλότερη. Κάτι αυτονόητο, καθώς σε αυτό το level στο ποδόσφαιρο, δεν μπορεί να φτάσει η Ελλάδα και οι ομάδες της.
Ας μείνουμε όμως στα εντός των συνόρων. Πάντα υπήρχαν σπουδαία δίπολα. Μέχρι αρχές δεκαετίας του '90, ήταν το ΠΑΟΚ-Άρης. Από εκεί και πέρα το Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός. Πλέον, πλησιάζουμε στο να βιώσουμε τα δίπολα σε κοινή κατακόρυφη άνοδο.
Προφανώς η αντιπαλότητα είναι τεράστια και στο ποδόσφαιρο. Όμως εκεί δεν μπορεί να φτάσει στα ίδια επίπεδα γιατί στο Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός μιλάμε για ευρωπαϊκές υπερδυνάμεις, ενώ στο ΠΑΟΚ-Άρης οι «κίτρινοι» δεν έχουν ανάλογη δυναμική στο ποδόσφαιρο. Ακόμη κι αν νικούν κάποια ματς, είναι διαφορετικό το μέγεθος αγωνιστικά και οργανωτικά.
Για αυτούς τους λόγους η αντιπαλότητα στο μπάσκετ μοιάζει ισχυρότερη. Εντονότερη. Τοξικότερη αν θέλετε, επειδή πάντα όπου εμπλέκονται τέτοιες κόντρες, παρατηρείται αυτό το φαινόμενο.
Ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός, θα έχουν και την ερχόμενη σεζόν από τα μεγαλύτερα μπάτζετ στην Ευρώπη (αν όχι τα μεγαλύτερα). Ο ΠΑΟΚ και ο Άρης αυξάνουν κατακόρυφα τους προϋπολογισμούς τους, έχοντας «διψασμένα» κοινά για το άθλημα. Ο Τρινκιέρι στον Δικέφαλο, η πιθανότητα για Σπανούλη στους «κίτρινους», μεγαλώνει ακόμη περισσότερο την προσδοκία.
Για όλους αυτούς τους λόγους, η προσμονή του κόσμου για τις μεταγραφές και συνολικά το «χτίσιμο» των ρόστερ των ομάδων αυτών, είναι στα ύψη. Ακόμη περισσότερο κι από το αγωνιστικό σκέλος των τελικών που αρχίζουν και θα διαρκέσουν περίπου ένα δεκαήμερο.
Αυτό συμβαίνει λόγω και της έλλειψης εμπιστοσύνης σε αυτούς που κάνουν κουμάντο στο άθλημα. Τον Λιόλιο και την... παρέα του. Οι αποκαλύψεις και οι αποδείξεις για τη σχέση του με τον Προμηθέα ενώ ήταν πρόεδρος στην ΕΟΚ, έχουν κάνει τους φιλάθλους να αηδιάσουν με την συνολική κατάσταση. Ακόμη κι εκείνοι που απολαμβάνουν προνόμια από αυτή την κατάσταση, δεν σημαίνει πως την χαίρονται κιόλας. Τη διαφορά την αντιλαμβανόμαστε από το ποδόσφαιρο. Οι ομάδες που κατακτούν τον τίτλο τα τελευταία χρόνια, ακούν πως πήραν το πιο «μάγκικο». Το χαίρονται αναλόγως. Μπορεί να πει κανείς το ίδιο για το περυσινό πρωτάθλημα μπάσκετ; Προκάλεσε ή όχι εκνευρισμό το προπέρσινο πρωτάθλημα, το οποίο με το ζόρι πάλεψαν να καταλήξει εκεί που τελικά δεν κατέληξε;
Υπό αυτές τις συνθήκες, οι φίλαθλοι περιμένουν τοξικότητα και εντάσεις. Γιατί γνωρίζουν -όλες οι πλευρές- πως θα «γεννηθούν» δικαιώματα για αυτού του είδους τις καταστάσεις. Η προσμονή λοιπόν, είναι για το υγιές κομμάτι των μεταγραφών, της ενίσχυσης, των προσθηκών, των αλλαγών που ίσως υπάρξουν. Εκεί ο Λιόλιος δεν μπορεί να παρέμβει, πέρα από τον Προμηθέα.
