Ο Νίκολιτς το είπε στο φινάλε της αναμέτρησης. Αυτός ο τελικός του Σούπερ καπ, ήταν ένα ματς που χτύπησε καμπανάκια για την ΑΕΚ. Χάθηκε ένα τρόπαιο. Χάθηκε μια μάχη, αλλά τα μηνύματα είναι ανησυχητικά και πρέπει να απασχολήσουν έντονα την ΑΕΚ εν όψει των «πολέμων» που ξεκινούν σε Ελλάδα και Ευρώπη. Γιατί είναι δεδομένο – φρόντισε να μας το επιβεβαιώσει και ο κ. Παπαπέτρου – πως όποιος περιμένει την επόμενη σεζόν περίπατο και να τον ραίνουν με λουλούδια, θα βρεθεί άσχημα μπλεγμένος και θα τρέχει και δεν θα φτάνει.
Αναμφίβολα, το πρώτο ματς της σεζόν δεν θα μπορούσε να έχει ποδόσφαιρο υψηλών απαιτήσεων. Ειδικά από την στιγμή μάλιστα που η ΑΕΚ εγκλωβίστηκε σε αυτόν τον παράλογο κανονισμό της υποχρεωτικής χρησιμοποίησης δύο νεαρών Ελλήνων, που μπορώ να πιστεύω πως έγινε «φωτογραφικά» για τους «κιτρινόμαυρους», αφού είναι γνωστή η αδυναμία της. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό που προβλημάτισε. Για το χαμηλό επίπεδο ετοιμότητας των μικρών το ξέραμε και τις προηγούμενες ημέρες και φάνηκε από την επιλογή του Νίκολιτς να βάλει τον Μπαλαμώτη, πως ήθελε να βάλει όσο το δυνατόν περισσότερους από τους παίκτες που πιστεύει μέσα στο γήπεδο.
Εγινε φανερό πως η ΑΕΚ εκεί υστερούσε, ειδικά εάν συγκριθεί με το αντίστοιχο δίδυμο του ΟΦΗ (Κωστούλας, Αποστολάκης) που ήταν εξαιρετικά χρήσιμοι για την ομάδα τους. Ωστόσο, δεν θα ρίξω την απώλεια του κυπέλλου από την ΑΕΚ στον Καλοσκάμη (έστω κι αν απογοήτευσε και δεν εκμεταλλεύθηκε την ευκαιρία) και πολύ περισσότερο στον Μπαλαμώτη, που ήταν και θετικός στο μεγαλύτερο διάστημα που αγωνίστηκε. Το ζήτημα για την ΑΕΚ είναι πιο σύνθετο και απαιτεί άμεσες και ξεκάθαρες αποφάσεις, τώρα που είναι νωρίς και δεν χάθηκε κάτι κομβικό.
Προβληματική λειτουργία
Ο τρόπος με τον οποίο η ΑΕΚ αντιμετώπισε το ματς ήταν προβληματικός. Είχε πάρα πολλά ζητήματα στην αμυντική λειτουργία και μονίμως οι παίκτες της έβγαιναν με αριθμητικό μειονέκτημα απέναντι στους αντίστοιχους του ΟΦΗ. Γιατί συνέβαινε αυτό; Κατά την εκτίμηση μου, το μέγιστο ζήτημα ξεκινούσε από την κοινή παρουσία των Γιόβιτς και Βάργκα στην επίθεση. Είναι ένα ζητούμενο από πέρυσι. Η ΑΕΚ κερδίζει σε κλάση και εκτελεστική δεινότητα, αλλά χάνει σε τρεξίματα και αμυντική συνέπεια.
Αλλά ίσως ακόμα μεγαλύτερο ήταν το ζήτημα που υπήρχε στον δημιουργικό τομέα. Εκεί δηλαδή που η ΑΕΚ είχε μεγάλη κλάση, αλλά έκανε λίγα πράγματα. Γιατί; Γιατί δεν υπήρχε σχεδόν καθόλου κίνηση στον χώρο και εκμετάλλευση του πλάτους μέσα στο γήπεδο. Στον άξονα ο Βάργκα, στα ίδια μέτρα ο Γιόβιτς, εκεί και ο Κοϊτά, εκεί και ο Καλοσκάμης. Θυμηθείτε, πως όλες οι καλές στιγμές της ΑΕΚ συνέβησαν σε μακρινές μεταβιβάσεις του Κάιρινεν στην κίνηση του Πήλιου από αριστερά (έκανε σπουδαίο ματς συνολικά) και βέβαια σε ένα από τα λίγα κλεψίματα που χάρη στην καλή κυκλοφορία, οδήγησε σε εξαιρετική αντεπίθεση.
Είναι φανερό πλέον, πως ο Κόντης έχει βρει τρόπο να «διαβάζει» τον Νίκολιτς και αυτό το σχήμα με τριάδα στην άμυνα είναι προβληματικό για την ΑΕΚ. Το είχαμε δει και πέρυσι, αλλά τρεις ήττες σε τέσσερα ματς είναι ζήτημα. Ακόμα μεγαλύτερο ζήτημα είναι πως ενώ η ΑΕΚ βρήκε γκολ με το υπέροχο τέρμα του Γιόβιτς, έπειτα ήταν εξαιρετικά ακίνδυνη. Με εξαίρεση την φάση του Μάγερ, δεν υπήρξε καμία άλλη έστω προϋπόθεση ευκαιρίας για να τρομάξει ο ΟΦΗ και να μην τολμήσει να ξεμυτίσει.
Για τον Ζίνι
Δεν θέλω να μπω σε κρίσεις μετά την ανατροπή, γιατί μετά ήταν φανερό πως το ματς έγινε ροντέο και τέτοιου είδους ματς ευνοούν πάντα τον πιο αδύναμο. Η είσοδος του Ζίνι προσέφερε στην ΑΕΚ τρεξίματα, εκρηκτικότητα. Δεν είναι η στιγμή, αλλά στην ΑΕΚ πρέπει να σκεφτούν γρήγορα και με το βάρος μιας απώλειας πλέον, κάποιες κομβικές επιλογές. Εκτιμώ πως ο Ζίνι δεν μπορεί να μην είναι στην 11άδα, έτοιμος να ξεχειλίσει σε κάθε παιχνίδι. Δεν είναι άχρηστος κανείς, μην χάσουμε το μυαλό μας, αλλά το ποδόσφαιρο είναι ταιριάσματα, ομάδα, χημεία.
Ο Ζίνι θα μπορούσε να κάνει παπάδες στην κορυφή της επίθεσης και να ζορίσει την άμυνα του ΟΦΗ. Το έκανε καλά και από δεξιά, έστω κι αν η ΑΕΚ ήταν φανερό πως πλέον έπαιζε μονόπαντα από εκεί. Θα πρέπει να γίνει κατανοητό, πως απέναντι σε μικρές ομάδες το να παίζεις με 15 άτομα στον άξονα, είναι βούτυρο στο ψωμί της αντίπαλης ομάδας. Το ίδιο ισχύει και για αντιπάλους μεγαλύτερης δυναμικότητας, αλλά εκεί υστερείς σε ένταση. Δεν μπορεί απ’ όλη την ΑΕΚ, τα ρήγματα να γίνονται μόνο από τον Πήλιο και τον Ζίνι όταν μπήκε.
Προφανώς περίμενα (και ο Νίκολιτς φαντάζομαι) περισσότερα πράγματα από τους παίκτες με μεγάλη προσωπικότητα. Από τον Μάγερ, που έπαιξε τελικώς και σε έναν ρόλο που λέει πως του αρέσει, αλλά δεν είμαι διόλου βέβαιος πως με αυτές τις εντάσεις μπορεί να σταθεί. Και βέβαια, ναι, περιμένεις από μια τέτοια μεταγραφή να σου τελειώσει την φάση και το ματς. Περιμένεις περισσότερα από τον Βάργκα, όχι για το χαμένο πέναλτι, αλλά από την δυνατότητα να συμμετέχει περισσότερο στο παιχνίδι της ομάδας. Και αν δεν μπορεί να καλύψει τις απαιτήσεις, ας κάτσει και στον πάγκο.
Κλείνω με τον Παπαπέτρου. Δεν θα σταθώ στις καθυστερήσεις, στα περίεργα που έλεγε ο Κόντης μετά το τέλος της κανονικής διάρκειας πως δεν βγήκε η μπάλα κόρνερ, δεν θα μπω στο πως χρεώθηκε ο Μάριν κάρτα για το πρώτο μαρκάρισμα και δεν υπήρχαν οι αντίστοιχες σε ανάλογες καταστάσεις. Αλλά δεν μπορεί να βλέπεις ξανά και ξανά την φάση του Σιέλη και να μην καταλαβαίνεις, πως μπορεί να μην έχει επαφή με την μπάλα, αλλά με την κίνηση και όλο αυτό που κάνει, συμμετέχει κανονικά. Αλλά είναι κι αυτό, ένα στοιχείο από τα προσεχώς. Καλά θα πάει κι αυτό.
