Μια ακόμη μπασκετική σεζόν, φτάνει στο τέλος της. Μας χωρίζει από την ολοκλήρωσή της, η κορύφωση των εγχώριων «μαχών». Οι τελικοί του πρωταθλήματος. Μέσα στις επόμενες μάξιμουμ δύο εβδομάδες, θα γνωρίζουμε τον πρωταθλητή Ελλάδας.
Υπάρχει ξεκάθαρο φαβορί, ξεκάθαρο αουτσάιντερ. Λόγω πλεονεκτήματος έδρας, αγωνιστικής κατάστασης, ψυχολογίας και κεκτημένης ταχύτητας. Ο Ολυμπιακός ως πρωταθλητής Ευρώπης έχει… φτερά, ο Παναθηναϊκός της παταγώδους αποτυχίας στην Euroleague κουβαλά βάρος στις πλάτες. Η μπασκετική τους εικόνα διαφέρει. Μέχρι εκεί είναι οι αποδεκτές συνθήκες που μπορούν να κρίνουν τη «μάχη» του τίτλου, ή να μας εκπλήξουν στην πορεία.
Το θέμα είναι τι θα συμβεί με όλα τα υπόλοιπα. Δυστυχώς την προηγούμενη διετία, το ελληνικό μπάσκετ βίωσε μια βάναυση αλλοίωση συνθηκών στους τελικούς. Ακόμη κι αν οι τίτλοι μοιράστηκαν, οι κανόνες, οι νόμοι, τα… στραγάλια, μόνο μοιρασμένα δεν ήταν. Έτσι φτάσαμε να βλέπουμε ντροπιαστικές εικόνες.
Η ΕΟΚ του Λιόλιου έχει δώσει… εξετάσεις αναξιοπιστίας πολλές φορές. Φέτος, είναι πλέον και στη διάθεση των αρμόδιων. Με τις καταγγελίες και τις αποδείξεις που προσκόμισε η ΚΑΕ Μαρούσι, να είναι σε διαδικασία αξιολόγησης από τους αρμόδιους. Όσο για τους φιλάθλους, η «ετυμηγορία» έχει ήδη βγει. Υπό αυτές τις συνθήκες, αντιλαμβάνεται ο καθένας την εμπιστοσύνη που μπορεί να αισθάνεται ο απλός φίλαθλος, για την συμπεριφορά του Λιόλιου, της ΕΟΚ, των διαιτητών.
Δεν σταματά εκεί όμως. Την περασμένη σεζόν έγιναν επαφές εν μέσω τελικών, ανάμεσα σε κυβερνητικά στελέχη και ιδιοκτήτες των δύο ΚΑΕ. Το αποτέλεσμα το έχει δει όλη η Ελλάδα. Η λέξη «φιάσκο» δεν περιγράφει το μέγεθος της αποτυχίας εφαρμογής όσων υποτίθεται πως θα έκανε το κράτος για να μην υπάρχουν προβλήματα στο μπάσκετ.
Μάλιστα, η εμπλοκή της πολιτικής στο ίδιο το άθλημα, ήταν ακόμη μεγαλύτερη αυτή τη σεζόν. Προς τη μία πλευρά πάντα και με τρόπο ξεκάθαρο. Η απόφαση για αναβολή αγώνα λόγω βροχής προκειμένου να εξυπηρετηθεί η ΚΑΕ Ολυμπιακός. Τα 25.000.000 ευρώ που δίνονται από τα κρατικά ταμεία στην ΚΑΕ ιδιοκτησίας Αγγελόπουλων, για να φτιάξουν το ΣΕΦ όπως θέλουν και φυσικά το έξοδο να μην τους επιβαρύνει. Μέχρι την ίδια την επίσκεψη στο Μαξίμου για συνάντηση με τον πρωθυπουργό μετά την κατάκτηση της Euroleague, κάτι που δύο χρόνια πριν δεν είχε συμβεί με τον τότε κάτοχο της διοργάνωσης. Ο οποίος τυγχάνει να είναι ελληνική ομάδα, να έχει εκατομμύρια φιλάθλους-ψηφοφόρους στην ίδια χώρα όπου κυβερνούν τα ίδια πρόσωπα.
Το θέατρο του παραλόγου που παίχτηκε τα δύο προηγούμενα χρόνια, η αηδία η οποία «βαφτίστηκε» ισονομία, αλλά κυρίως τα όσα έχουν συμβεί μέσα στη σεζόν, είναι οι λεκέδες στο μπάσκετ. Αυτοί πρέπει να κρυφτούν και να μη δημιουργούν νέοι στους τελικούς.
Με τα δεδομένα αυτά, αισιόδοξος κανείς δεν μπορεί να είναι. Ένα άθλημα με τεράστιο ενδιαφέρον κόσμου, βυθίζεται στην απόλυτη αναξιοπιστία. Εν μέσω σκανδάλων, ανήθικων πρακτικών -ακόμη κι αν είναι νόμιμες- αλλά και της σιγουριάς της κοινής γνώμης πως αν χρειαστεί βοήθεια η μία πλευρά, θα την έχει απλόχερα.
