«Είναι η τελευταία μου ευκαιρία. Πρέπει να συγκεντρωθώ στο ποδόσφαιρο». Η Μελίσα Ντονγκέλ δεν περίμενε ότι θα ακούσει κάτι τέτοιο, ίσως να μην το είχε ακούσει ξανά. Είναι από τις λιγοστές γυναίκες στην Τουρκία που έχουν σηκώσει ανάστημα κατά της ενδοοικογενειακής βίας και κακοποίησης, είναι μια κοπέλα που σήκωσε επανάσταση απαιτώντας την κηδεμονία της μικρής της αδερφής, ώστε να μην περάσει τα ίδια από τον πατέρα της – υπήρξε μια γυναίκα κίνημα. Όσο μπορούσε να υπάρχει κίνημα στη γειτονική χώρα. Τυγχάνει, επίσης, να είναι ηθοποιός. Τυγχάνει να είναι όμορφη. Η αναφορά στο όνομά της δεν είναι η συνηθισμένη. Η ίδια είναι αυτόφωτη. Ο σύντροφός της είναι αυτόφωτος. Κι όμως, αυτή η μικρή στιγμή ετεροφωτισμού αρκεί για να δώσει στην ιστορία προοπτική. Τι σημαίνει για τον Σαμέτ Ακαϊντίν το ποδόσφαιρο;
Το παιδί της Τραπεζούντας!
Εξ ορισμού είναι γεμάτος αντιφάσεις. «Δε μου αρέσει το ψάρι», θα σου πει για να πιάσεις κατευθείαν το νόημα. «Ξέρω, ξέρω, κανείς δεν το πιστεύει όταν του το λέω, αλλά δεν μου αρέσει». Τρέφεται με κοτόπουλο. Έτσι, για την οικονομία της συζήτησης. Καμιά φορά θα φάει και κεμπάπ, αλλά θα το μετανιώνει για μια εβδομάδα. Παίζει κεντρικός αμυντικός. Δεν έπαιζε πάντα. «Θα μου άρεσε να παίζω επιθετικός, αλλά είναι πιο δύσκολο να παίζεις στην άμυνα». Δεν περιαυτολογεί. Θαυμάζει τον Σέρχιο Ράμος, όμως γνωρίζει ότι δεν του μοιάζει αγωνιστικά. Άργησε να κάνει καριέρα. Η Boluspor τον έδιωξε – όπως και όλους όσοι ήταν γεννημένοι το 1994 – όταν ολοκληρώθηκε η πορεία τους στην U21. «Πηγαίνετε να βρείτε ομάδα!». Έτσι, απλά. Τι να κάνει; Πήγε…
Αργότερα, τον ρωτούσαν αν ήθελε να επιστρέψει στο σύλλογο της πόλης του! «Σέβομαι την ομάδα, αλλά δεν ήταν ποτέ το όνειρό μου να παίξω στην Τραμπζονσπόρ». Ήταν του πατέρα του. Ήταν της μητέρας του, ίσως της αδερφής του, μπορεί να ήταν και του αδερφού του, αν δεν είχε φύγει τόσο πρόωρα από τη ζωή. Εκείνος δεν έκανε πολλά όνειρα στο ποδόσφαιρο, κυρίως επειδή είχε δει πόσο εύκολα καταστρέφονται. «Μερικές φορές μιλάμε με φίλους μας και αναρωτιόμαστε πού να βρίσκονται κάποιοι άλλοι. Κάποιοι εκπληκτικά ταλαντούχοι, που λες πώς γίνεται να μην έπαιξε αυτός; Γίνεται, όμως και δεν είναι πάντα θέμα δουλειάς. Είναι και θέμα τύχης».
Η δική του τύχη ήταν σε πρώτη φάση να περάσει την παιδική του ηλικία. Ακούγεται απλό, αλλά δεν είναι. «Τι να πω; Ότι δε με χτύπησε αυτοκίνητο; Ή ότι δεν έπεφτα από διάφορα μέρη του σπιτιού στο πάτωμα». Δεν το είπε! Διότι ήταν τόσο άτακτο παιδί που μερικές φορές χρειαζόταν κατ’ οίκον περιορισμός για να είναι σίγουροι οι γονείς του ότι δε θα βρει τρόπο να χτυπήσει. «Έπρεπε να είναι κάποιος μαζί μου συνέχεια, διαφορετικά κάποιο ατύχημα θα μου συνέβαινε. Ήμουν αεικίνητος».
Η ενέργεια έβγαινε στο σπίτι, έβγαινε στο σχολείο και ευτυχώς (για όλους) κάποια στιγμή βγήκε και στο γήπεδο. Ο δάσκαλός του στο δημοτικό ήταν το πρώτος που τον πλησίασε. Εκείνος τον συμβούλεψε και τον πήγε στις ακαδημίες της Trabzon İdmanocağı – όχι της γνωστής, της άλλης. Στην αρχή έπαιζε επιθετικός. Ήταν ο ψηλότερος της ηλικίας του και ήταν ο πιο δυνατός. Σταδιακά, πήγε προς τα πίσω. Πρώτα στο κέντρο και αργότερα κεντρικός αμυντικός, θέση στην οποία τον έβαλε ο Καμίλ Αϊντίν. Η περιπλάνηση μέσα στον αγωνιστικό χώρο θα ήταν όμοια με εκείνη της καριέρας του. Δεν πρόκειται για ένα ποδοσφαιρικό παραμύθι, αλλά για μια αληθινή ποδοσφαιρική ιστορία.
Έπαιξε στη Γ’ Εθνική. Έπαιξε στη Β’ Εθνική. Έπαιζε στη δεύτερη κατηγορία μέχρι το 2020! Είχε φτάσει τα 26 και ακόμα δεν τον γνώριζε σχεδόν κανείς. Ήταν ένας από εκείνους τους εργάτες του ποδοσφαίρου, που όταν πέφτουν για ύπνο το βράδυ αναρωτιούνται γιατί δεν επέλεξαν έναν διαφορετικό δρόμο. Εξάλλου, ήταν έτοιμος να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο και το έκανε στην άκρη για το αγαπημένο του άθλημα. Είχε δει τόσους και τόσους να μην τα καταφέρνουν για μια λάθος απόφαση ή ένα κακό γύρισμα της τύχης. Γιατί πίστευε ότι εκείνος θα ήταν διαφορετικός;
Το κάλεσμα!
«Πιστεύω είναι το πείσμα μου. Έτσι δεν λένε για όσους είναι από την Τραπεζούντα;». Το ένιωσε όταν υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Και μετά όταν σταδιακά έβλεπε την βελτίωσε, έπαιρνε τις ευκαιρίες και τις αξιοποιούσε. Τον Ιανουάριο του 2021 πήγε στην Ντερμπισπόρ στα Άδανα. Η πρώτη φορά που μια ομάδα ξόδευε λεφτά για να τον αποκτήσει. Κι αυτά σκάρτα 500 χιλιάρικα. Έπαιξε μερικούς μήνες, πανηγύρισε την άνοδο στη μεγάλη κατηγορία και, ναι, θα έφτανε 27 ετών για να κάνει ντεμπούτο με τους κορυφαίους. Η παρθενική του σεζόν; Έπαιξε σε 33 ματς, ψηφίστηκε καλύτερος δεξιός στόπερ της κατηγορίας (σ.σ. σε μια ενδεκάδα που είχε Μπακασέτα στο «10»), σκόραρε τρεις φορές. Τι άλλο να ζητήσει κανείς; Ίσως μόνο να μετρούσε το ένα από τα τρία γκολ.
«Δε γίνεται να ρωτάς ποιο ματς δε θα ξεχάσω ποτέ και να μην γνωρίζεις την απάντηση! Με τη Μπεσίκτας φυσικά! «Αν μετρούσε το γκολ θα ήταν μια ιστορία για να τη λέει στα εγγόνια του», είπε ο σκίπερ. Μα, εγώ θα τη λέω στα εγγόνια μου έτσι κι αλλιώς. Γιατί τόσο εγώ όσο και όλοι στην ομάδα θεωρούμε ότι το γκολ μέτρησε. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ για ένα μήνα. Ποτέ δε θα ξεχάσω αυτή τη στιγμή στη ζωή μου».
Θα ήταν μία από τις πολλές που θα ακολουθούσαν. Ο Βιντσέντζο Μοντέλα, τον οποίο αποκαλεί πατέρα του, πήγε το παιχνίδι του Ακαϊντίν σε άλλο επίπεδο, του έλεγε διαρκώς ότι πρέπει να βάζει όρια στον εαυτό του και σύντομα όρια δεν υπήρχαν! Ο Χόρχε Χεσούς όταν τον είδε ως αντίπαλο ζήτησε την απόκτησή του και όταν η Φενερμπαχτσέ τον προσέγγισε, δεν υπήρχε πλέον άλλη σκέψη στο μυαλό του. «Με ρώτησαν πού θέλω να πάω. Απάντησα στην Φενέρ και δεν το είπα για πλάκα. Είμαι ένας άνθρωπος που λειτουργεί με το συναίσθημα».
Το συναίσθημα ή ορθότερα η αδυναμία του να το τιθασεύσει τόν έχει βάλει αρκετές φορές σε μπελάδες. Στη Φενέρ κατηγορήθηκε για αντιαθλητική συμπεριφορά πάνω στον Μαχμούτ Τρεζεγκέ και παρότι αθωώθηκε, η στάμπα έμεινε. Στην Κωνσταντινούπολη τα πράγματα δεν του πήγαιναν ακριβώς όπως ήθελε… Οι συμμετοχές του λιγοστές, η θέση του στην Εθνική Τουρκίας, όπου ο «μπαμπάς» Μοντέλα τον είχε καλέσει επισφαλής και το Euro να περιμένει στη γωνία. Εκεί ήταν που κατάλαβε ότι τα περιθώρια στενεύουν. 30 ετών με μοναδικό του στόχο και σκοπό να πετύχει στο ποδόσφαιρο. Γι’ αυτό τα κάνει όλα, άλλωστε: Τον προσωπικό διατροφολόγο, τον προσωπικό γυμναστή, την ξεκούραση, τις έξτρα προπονήσεις – ο τύπος μέχρι και το κινητό του κλείνει παραμονή αγώνων και δε μιλάει σε ψυχή.
«Αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία που θα έχω. Λυπάμαι, αλλά πρέπει να συγκεντρωθώ στο ποδόσφαιρο».
Θα μπορούσε να είναι κι ένα υπέροχο τουρκικό σίριαλ…
