MENU

Το ζήτημα ανέκαθεν στον Παναθηναϊκό δεν ήταν το τώρα, ήταν το πριν. Ανέκαθεν το πρόβλημα δεν ξεκινούσε από το πού βρίσκεται αυτή τη στιγμή η ομάδα, αλλά από το πού βρισκόταν και «πού κατάντησε». Οι Γιαννακόπουλοι αρχικά, με τον Ομπράντοβιτς αργότερα, καλόμαθαν τους Παναθηναϊκούς σε τέτοιο σημείο που τίποτα λιγότερο δεν είναι ανεκτό απ’ αυτό που ικανοποιεί τον κόσμο.  

Βλέπετε ο κόσμος του Παναθηναϊκού δεν ζει με την ανάμνηση, δεν περιορίζεται δηλαδή στο «τι ωραία που ήταν τότε…». Συνεχίζει να πιστεύει ότι η εποχή που έζησε θα την ξαναζήσει. Συνεχίζει να πιστεύει ότι το brand Παναθηναϊκός και οι στόχοι λειτουργούν πάντα παράλληλα. Δημιουργεί την ψευδαίσθηση πως αφού λέγεσαι Παναθηναϊκός αυτό και μόνο αρκεί για να είσαι στις τοπ ομάδες της Ευρώπης.  

Δεν είναι κακό να ονειρεύεσαι την ομάδα σου μεγάλη και τρανή. Δεν είναι κακό να χαίρεσαι με τα όσα έχεις ζήσει και να ελπίζεις (όχι να πιστεύεις…) πως σύντομα θα τα ξαναζήσεις. Είναι κακό ωστόσο να πηγαίνεις τα πόδια σου πιο μακριά από εκεί που πάει το πάπλωμα. Είναι κακό να μη σκέφτεσαι ρεαλιστικά, αλλά συναισθηματικά. Να μη βλέπεις αυτό που πραγματικά συμβαίνει, αλλά να φαντασιώνεσαι αυτό που θες να συμβαίνει…  

Δυστυχώς, μια μεγάλη μερίδα Παναθηναϊκών ανήκουν στην τελευταία κατηγορία και φάνηκε για μια ακόμη φορά από τις αντιδράσεις τους μετά την ήττα από τον Προμηθέα. Τι ντροπή ακούσαμε, τι ξεφτίλα διαβάσαμε, απλά και μόνο γιατί αυτή η μερίδα των οπαδών δεν θέλει να δει τα πράγματα με ρεαλισμό, αλλά με συναίσθημα και ανάμνηση…  

Για να μην το κουράζουμε άλλο λοιπόν θα πρέπει επιτέλους να γίνει σαφές το εξής: Ο Παναθηναϊκός που ξέραμε θα πρέπει να τον ξεχάσουμε. Δεν έχει καμία σχέση μ αυτό που ζούσε ο κόσμος επί 15 χρόνια, με αυτό που συμβαίνει τώρα και που πιθανότατα θα συμβαίνει τα επόμενα χρόνια. ΔΕΝ συμβαδίζει το brand Παναθηναϊκός με τους στόχους, ΔΕΝ συμβαδίζει το βάρος της φανέλας με την ποιότητα αρκετών παικτών που διαθέτει αυτή τη στιγμή ο σύλλογος, ΔΕΝ συμβαδίζει η φαντασίωση πολλών με τον ρεαλισμό και την πραγματικότητα. Κι αυτό δεν μπορεί να αλλάξει με τα δεδομένα που υπάρχουν, όσο κι αν θέλει ο κόσμος, όσο κι αν θέλουν αυτοί που τρέχουν πλέον την ομάδα.  

Ο κόσμος του Παναθηναϊκού θα πρέπει να αποδεχτεί την κατάσταση, όσο δεν το κάνει μου θυμίζει τους φιλάθλους του Αρη που επί χρόνια έβλεπαν την ομάδα τους να μπαίνει στο Αλεξάνδρειο και πίστευαν ότι από κάποια γωνιά του γηπέδου θα εμφανιστεί ξαφνικά ο Γκάλης, ο Γιαννάκης και οι υπόλοιποι για να καθαρίσουν την μπουγάδα. Η ανάμνηση δεν είναι κακή, αρκεί να μένει ανάμνηση και να μη γίνεται μόνιμος οδηγός για μια κατάσταση με εντελώς διαφορετικά δεδομένα. Οσο νωρίτερα ο κόσμος το πάρει απόφαση, τόσο καλύτερα θα είναι τα πράγματα γι αυτό που χτίζεται αυτή την περίοδο.  

Με λίγα λόγια ο φετινός Παναθηναϊκός έχει συγκεκριμένα πράγματα που μπορεί να κάνει και καλό θα είναι να τον κρίνουμε για τους στόχους που θέτει κι όχι για τους στόχους που έχει μια μεγάλη μερίδα φιλάθλων του. Μπορεί με… μεγάλο ζόρι να διεκδικήσει μια θέση στα πλέι οφ της Ευρωλίγκας, ξεκινά ως φαβορί για το ελληνικό πρωτάθλημα, γνωρίζοντας ωστόσο πως η ψαλίδα με την ΑΕΚ, ακόμη και με τον Προμηθέα έχει κλείσει πάρα πολύ. Αυτά είναι τα δεδομένα, με αυτά θα ζήσει όλη τη φετινή χρονιά και με αυτά θα κριθεί… Οτιδήποτε περισσότερο είναι μη ρεαλιστικό.  

Υ.Γ.: Μετά το πρώτο φιλικό στη Λιθουανία είχα υποστηρίξει πως ο Σαντ Ρος δεν μπορεί να βοηθήσει στη θέση του πλέι μέικερ. Η εκτίμησή μου ήταν ανεξάρτητη από τον τραυματισμό που είχε. Αφορούσε κυρίως τον τρόπο με τον οποίο προσπαθούσε να «κατεβάσει» τη μπάλα στην απέναντι πλευρά. Πλέι μέικερ που σταματά τη ντρίπλα ή αναγκάζεται να τη σταματήσει στην πίεση του αντιπάλου, σημαίνει πως φοβάται τον εαυτό του, δεν εμπιστεύεται τη ντρίπλα του. Αυτό είναι μεγαλύτερο πρόβλημα για έναν πόιντ γκαρντ απ’ ό,τι η αδυναμία στο σουτ ή η ευκολία με την οποία σουτάρει όταν ο αντίπαλος του δίνει χώρο.  

Το μεγάλο πρόβλημα του Παναθηναϊκού 
EVENTS