MENU

Πριν από μερικές ημέρες βρέθηκα στα Επείγοντα μεγάλου δημόσιου νοσοκομείου, καθώς χρειάστηκε να μεταφερθεί εκεί συγγενικό μου πρόσωπο. Φτάσαμε περίπου στις 19:00, βγάλαμε εισιτήριο και η υπάλληλος στη γραμματεία μας κοίταξε με ύφος που πρόδιδε… οίκτο. «Για το Παθολογικό, ε; Θα χρειαστεί υπομονή, έχει πολύ κόσμο». 

Τι σήμαινε πολύς κόσμος; Η εφημερία ήταν από τις 14:30 και είχε εξυπηρετηθεί ως την ώρα που φτάσαμε εμείς, βάσει του αριθμού προτεραιότητας που δίνεται, το νούμερο 11. Το δικό μας χαρτάκι έγραφε 109, άρα το πιο πιθανό ήταν να μην εξεταστεί ο δικός μας ασθενής ως τις οκτώ το επόμενο πρωί που ολοκληρωνόταν η εφημερία. 

Γνωστές καταστάσεις θα περιγράψω, γνώριμες σε όλους μας. Στην εφημερία του παθολογικού ήταν μια επιμελήτρια και μερικοί εκπαιδευόμενοι, τα ασθενοφόρα έφερναν ασθενείς που είχαν καλέσει το ΕΚΑΒ και αυτοί εξυπηρετούνται κατά προτεραιότητα (σχετικό κι αυτό διότι τους βάζουν μεν στο εξεταστήριο, αλλά κι εκεί πρέπει να περιμένουν τη σειρά τους) καθώς θεωρούνται πιο… επείγοντα περιστατικά από τα επείγοντα. 

Αν θέλεις να πάρεις κάποια στιγμή σειρά παρακάμπτοντας τους αριθμούς προτεραιότητας, διότι ο άνθρωπός σου είναι όντως επείγον περιστατικό και κινδυνεύει να καταρρεύσει στην αναμονή περιμένοντας, ψάχνεις να βρεις ένα φορείο, βάζεις τον ασθενή σου να ξαπλώσει και προσπαθείς να τον… σπρώξεις στο εξεταστήριο. Κάποια στιγμή θα έρθει η σειρά του να εξεταστεί, αλλά λογικά θα χρειαστούν και εξετάσεις. Να κάνει, για παράδειγμα, αξονική. Για να μεταφερθεί εκεί πρέπει να βρεθεί αμαξίδιο. «Πηγαίνετε να βρείτε το αμαξίδιο και φέρτε το για να τον πάτε» είναι η εντολή. 

Για να μην τα πολυλογώ, εμείς καταλήξαμε στις 03:30 να… ξεμπερδέψουμε και να γίνει εισαγωγή, κρεβάτι δεν υπήρχε διαθέσιμο σε θάλαμο ούτε για δείγμα και έτσι μας «προσφέρθηκε» ράντσο καθώς, μάλιστα, ενημερωθήκαμε πως οι υπεύθυνοι του νοσοκομείου έψαχναν να μεταφέρουν ασθενείς αλλού για να αποσυμφορηθεί, αν ήταν δυνατόν, η κατάσταση. 

Λίγες ώρες μετά, με σφιγμένη καρδιά διάβαζα αυτό που συνέβη στα Επείγοντα του «Παπανικολάου» στην Θεσσαλονίκη. Για τον 43χρονο που πήγε εκεί με έντονο πόνο στο πόδι. Τον εξέτασε χειρουργός και του είπε «δεν έχεις τίποτα». Ο ασθενής πονούσε, αρνιόταν να φύγει. Προκλήθηκε ένταση, ανέβηκαν οι τόνοι και κλήθηκαν οι σεκιούριτι να τον απομακρύνουν. Του ζήτησαν να φύγει από το νοσοκομείο, εκείνος επέμενε να αρνείται καθώς δεν ένιωθε καλά και κάθισε σε μια καρέκλα στα επείγοντα. 

Μιάμιση ώρα μετά ήταν νεκρός. Τον εντόπισαν την άλλη μέρα στις 11 το πρωί που άλλαξε η βάρδια του προσωπικού. Ο 43χρονος δεν είχε ταυτότητα και κλήθηκε η αστυνομία. Μετά από αναζήτηση εντοπίστηκαν οι συγγενείς του και ο αδερφός του δήλωσε συντετριμμένος: «Αν του έπαιρναν οξυγόνο ή αν έκαναν έναν έλεγχο με στηθοσκόπιο θα καταλάβαιναν ότι ο άνθρωπος πεθαίνει. Δεν τηρήθηκε τίποτα από το πρωτόκολλο...»

«Από τα ευρήματα της νεκροψίας έχουμε υπό διερεύνηση το σενάριο πνευμονικής εμβολής, δηλαδή θρόμβος ο οποίος ξεκίνησε από τα κάτω άκρα και έφτασε στους πνεύμονες και απέφραξε την αιμάτωσή τους» είπε ο τεχνικός σύμβουλος της οικογένειας.

Ένας άνθρωπος πέθανε αβοήθητος στην καρέκλα των Επειγόντων (αν ήταν τοξικοεξαρτηενός, όπως ισχυρίστηκε ο πρόεδρος του νοσοκομείου, ειλικρινά καθόλου δεν πρέπει να μας αφορά) ενός δημόσιου νοσοκομείου στο οποίο κατέφυγε μόνος του ζητώντας βοήθεια. Τι χειρότερο θα μπορούσε να γίνει; 

Προφανώς και είναι ιατρικό λάθος το να του δώσουν εξιτήριο. Ένας γιατρός έκανε λάθος, όπως φαίνεται, και προφανώς είναι άδικο να κατηγορούνται όλοι. Μα η τρομερή υποστελέχωση, η υπεργεργασία με τις βάρδιες που πάνε η μια μετά την άλλη, η σωματική εξόντωση των γιατρών, η εργασιακή εξουθένωση ίσως έπαιξαν μεγάλο ρόλο σε αυτό. Ένας γιατρός για εκατό και βάλε ασθενείς στην εφημερία, πως να αντέξει; Χάος, λίγοι γιατροί, μεγάλες αναμονές που κοστίζουν ζωές... Πως στηρίζεται το δημόσιο σύστημα υγείας; Εκτός αν κάποιοι, αυτοί δηλαδή που είναι υπεύθυνοι, δεν θέλουν να το στηρίξουν… Και όχι μόνο αυτό, αλλά το… ξεχαρβαλώνουν κι άλλο. 

Διότι δεν είναι μόνο η επιστημονική κατάρτιση ή ανεπάρκεια του γιατρού. Είναι ένα ολόκληρο σύστημα και μια κοινωνία που νοσεί, μια πολιτεία που αδυνατεί ή δεν ενδιαφέρεται να βοηθήσει τους πολίτες της. Αφού έγινε γνωστό το περιστατικό της Θεσσαλονίκης, ο υπουργός Υγείας διέταξε κατεπείγουσα έρευνα για τα αίτια θανάτου του 43χρονου. Μόνο που κατεπείγουσα πρέπει να είναι η περίθαλψη και όχι η ερεύνα κατόπιν ενός θανάτου. 

Είναι γνωστά τα προβλήματα στα νοσοκομεία εδώ και πάρα πάρα πολλά χρόνια (εγκαταστάσεις, προσωπικό, εξοπλισμός), κατά καιρούς έχουν δοθεί πολλά χρήματα στο ΕΣΥ αλλά δεν έπιασαν τόπο. Η αλήθεια είναι κάπου στην μέση. Και χρήματα όσα θα έπρεπε δεν δίνονται και σωστή διαχείριση δεν γίνεται. Οι εμπειρίες των ανθρώπων που βρέθηκαν στην ανάγκη να επισκεφτούν ένα νοσοκομείο ή ένα κέντρο υγείας είναι στην πλειοψηφία τους άσχημες. 

Ζούμε στη χώρα, που αν δεν έχεις ιδιωτική ασφάλεια και αναγκαστείς να περάσεις την πόρτα δημοσίου νοσοκομείου, τότε πρέπει να κάνεις και την προσευχή σου για να γλιτώσεις τα χειρότερα. Οι συνθήκες περίθαλψης σε όλα τα δημόσια νοσοκομεία  είναι άθλιες και προσβάλλουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. 

Όσο κι αν προσπαθούν οι γιατροί και το προσωπικό, όσο κι αν υπερβαίνουν τις δυνάμεις τους οι προσπάθειές τους, ειλικρινά είναι τέτοιες οι συνθήκες που καταλήγεις να νιώθεις ντροπή για ανθρώπους που πληρώνουν φόρους, που δουλεύουν μέχρι μεγάλη ηλικία και καταλήγουν αδύναμοι να περιμένουν ώρες σε μια εφημερία για να καταλήξουν να νοσηλευτούν σε ένα ράντσο. 

Εγώ, τουλάχιστον, αυτό ένιωσα με τις εικόνες που είδα, με αυτό που έζησα, την ώρα βέβαια που κάποιοι «φούσκωναν» από περηφάνια επειδή οι Αμερικανοί χειροκροτούσαν, λέει, στο Κογκρέσο τον Έλληνα πρωθυπουργό. Εγώ θα προτιμήσω να περιμένω και να χειροκροτήσω τον (όποιο) πρωθυπουργό δείξει ότι δεν αντιμετωπίζει τον (όποιο) πολίτη ως σκουπίδι… 
 

Πεθαίνοντας στην εφημερία ενός δημόσιου νοσοκομείου στην Ελλάδα του 2022
EVENTS