Ένας τίτλος. Μια επιτυχία. Μερικές μεγάλες νίκες. Κάποιες εντυπωσιακές μεταγραφές. Αυτά μπορούν να γίνουν. Απ’ όλους. Είναι ανάλογα την εποχή. Αν βρεθεί ένας επενδυτής που θέλει για κάποιο καιρό να… σπρώξει χρήμα, θα επιτευχθεί. Τώρα το τι θα συμβεί στο μέλλον, κανέναν δεν απασχολεί. Εκεί ακριβώς είναι η μεγάλη μαγκιά του Παναθηναϊκού.
Είδε το μέλλον και άνοιξε μονοπάτι προς αυτό, για να το αντιληφθεί όλη η Euroleague. Κι όσοι δεν το πίστεψαν αρχικά, η ίδια η πράξη τους αποδεικνύει πόσο δίκιο είχαν οι «πράσινοι». Φυσικά, στα λόγια όλα είναι απλά. Το δύσκολο είναι η εφαρμογή και η επιτυχία.
Η ΚΑΕ Παναθηναϊκός τα τελευταία χρόνια, «τρέχει» το σχέδιο του Δημήτρη Γιαννακόπουλου. Το οποίο φάνταζε ξένο για τα ελληνικά και ευρωπαϊκά δεδομένα. Αυτό αφορούσε την σωστή οργάνωση, για να έρθει η αυτάρκεια. Προφανώς για να το εφαρμόσει κάποιος όλο αυτό, πρέπει να τον ενδιαφέρει το μέλλον.
Στον Παναθηναϊκό η ιδιοκτησία και συνολικά η διοίκηση, «πονάει» το σωματείο. Άρα νοιάζεται για το αύριο. Προκειμένου αυτό να είναι εξασφαλισμένο, όποια συνθήκη κι αν προκύψει. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί στα μέσα προς τα τέλη της δεκαετίας των 00’s, πως λίγο καιρό μετά θα έχουμε οικονομική κρίση. Κανείς δεν σκεφτόταν πως θα κλείσουν τα γήπεδα λόγω πανδημίας. Έγινε όμως. Ποτέ και για κανένα λόγο δεν μπορεί μια ομάδα να πορεύεται με τη σιγουριά πως κάποιος «τρελός» βάζει λεφτά σε βαρέλι χωρίς πάτο. Πρέπει να υπάρχει η εξασφάλιση μέσω της οργάνωσης. Εκεί ακριβώς το «τριφύλλι» είπε στην Ευρώπη «κοίτα να μαθαίνεις».
Επένδυσε στο γήπεδο. Δούλεψε τις εμπορικές του συμφωνίες, εκτοξεύοντας τις χορηγίες. Μετέτρεψε τους αγώνες σε μια ξεχωριστή εμπειρία διασκέδασης, διατηρώντας παράλληλα και τα τεράστια επίπεδα συσπείρωσης με τους φιλάθλους. Κάπως έτσι τα έσοδα εκτοξεύτηκαν, η πληρότητα στο γήπεδο είναι η υψηλότερη στην ιστορία της ομάδας. Αυτή την στιγμή ο Παναθηναϊκός αν βγάζει 5 ευρώ, ο Γιαννακόπουλος γυρίζει στην ομάδα 10. Γι’ αυτό και έχει φτάσει σε αυτά τα επίπεδα… ζαλάδας το μπάτζετ.
Όμως, ακόμη κι αν ο ιδιοκτήτης δεν έβαζε καθόλου χρήματα, θα είχε κατορθώσει να έχει το «τριφύλλι» σε επίπεδα ομάδων που διεκδικούν το Final Four και τον τίτλο. Δεν πρόκειται απλά για πρότυπο οργάνωσης, αλλά για σεμινάριο διοίκησης στο σύγχρονο μπάσκετ. Σε μια αγορά όπως η Ελλάδα μάλιστα.
Κάτι που αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να συναγωνιστεί κανείς στην Ευρώπη. Τι θα γίνει αν Ρεάλ και Μπαρτσελόνα δεν παίρνουν πολλά χρήματα από το ποδόσφαιρο; Τι θα γίνει αν φύγει ο Γιανάι από τη Χάποελ; Τι θα γίνει αν ξαφνικά αποφασίσουν στο Ντουμπάι BC πως δεν θέλουν να πληρώνουν για το μπάσκετ; Τι θα γινόταν αν το κράτος δεν έδινε 25 εκατομμύρια για το γήπεδο στον Ολυμπιακό; Μόνο η Ζαλγκίρις Κάουνας είναι μια… μικρογραφία του Παναθηναϊκού, όμως με σαφώς λιγότερα έσοδα και χωρίς δυναμική ενός ιδιοκτήτη όπως ο Γιαννακόπουλος. Συν το μέγεθος των ομάδων που από μόνο του διαφοροποιεί την προοπτική.
Ζούμε στην εποχή όπου τα χρήματα μοιάζουν και είναι υπερβολικά πολλά στο μπάσκετ. Στην Euroleague, όμως, οι «φούσκες» δεν είναι λίγες. Η Μονακό μπήκε στη διοργάνωση, της έκαναν τα… στραβά μάτια να παίζει σε ένα γήπεδο μικρό κι όλοι έλεγαν πως θα χτίσει γηπεδάρα.
Ώσπου ήρθε ο πόλεμος στην Ουκρανία και έφτασε πλέον στον αφανισμό. Η Βιλερμπάν υποτίθεται θα… σάρωνε την Ευρώπη. Μάζεψε εξαιρετικούς παίκτες τάζοντας «αέρα». Ήθελε να πάρει και τον Γιαμπουσέλε για να κάνει γαλλική υπερδύναμη.
Είχε «κλείσει» τον Φρανσίσκο με 15 εκατομμύρια. Στα λόγια. Στην πράξη… λεφτά αγνοούνται. Και αρχές Αυγούστου σπουδαίοι παίκτες βρέθηκαν να αναζητούν την τύχη τους για δεύτερη φορά σε αυτή την offseason. Το να μπουν πολλά λεφτά για μικρό διάστημα, είναι το εύκολο για τέτοιου επιπέδου ομάδες και αγορές. Το να διασφαλιστεί το μέλλον μέσω σωστής διοίκησης και στοχευμένης επένδυσης, οργάνωσης κάθε νευραλγικού τομέα, είναι το δύσκολο. Ίσως ανέφικτο για κάποιους.
Αυτό κατάφερε ο Παναθηναϊκός. Για να μην μπορεί τίποτα και κανείς να τον βγάλει από τις ράγες.
