Ζούμε στην εποχή της εικόνας και όχι της ουσίας. Η «εικόνα» που δημιουργείται από εκείνους οι οποίοι πολλές φορές είναι αδύναμοι να ακολουθήσουν, παραμορφώνεται. Άρα και τα συμπεράσματα είναι λάθος. Για παράδειγμα εκείνοι που έτρεχαν να πάρουν Χουλτ, Ινσούα, Μπρινιόλι, Γκατσίνοβιτς, ξαφνικά «βλέπουν» πως ο Παναθηναϊκός τους ακολουθεί σε κάτι. Δικαίωμά τους να το πιστεύουν, δικαίωμα των «πράσινων» να αντιλαμβάνονται πως είναι καλύτερο να είσαι στην πλευρά των κερδισμένων, παρά σε εκείνη των παραπονούμενων.
Τα είπαμε απ’ την αρχή για να φύγουν. Επειδή είναι μια κάποια ταλαιπωρία να πρέπει να αναλύει ο καθένας μια μεταγραφή ή μια επιθυμία, σκεπτόμενος το αν θα πουν κάτι οι γύρω-γύρω άλλων ομάδων. Ενώ οι ίδιες οι ομάδες, μάλιστα, δεν δίνουν σημασία σε όλα αυτά.
Λιβάι Γκαρσία για Παναθηναϊκό λοιπόν. Μακάρι να γίνει. Τόσο απλά. Γιατί ποδοσφαιρικά «κουμπώνει» σε όσα ακριβώς χρειάζεται η ομάδα, σε όσα θέλει ο προπονητής, δίνοντας στοιχεία τα οποία ταιριάζουν στη φιλοσοφία του «τριφυλλιού».
Οι πρώτες συζητήσεις για τον 28χρονο, αφορούσαν το αν είναι εξτρέμ ή φορ. Μα αυτό δεν είναι καλό; Ο Παναθηναϊκός και ο Νίστρουπ συγκεκριμένα, προτιμά όπως φαίνεται έναν παίκτη στο «φτερό» που δεν θα είναι γραμμής. Θα κάνει κίνηση προς την περιοχή και θα απειλεί. Θα σκοράρει. Θα μπορεί να γίνει έξτρα απειλή στο κουτί ή κοντά σε αυτό. Τον Λιβάι περιγράφουμε με λίγα λόγια.
Προσθέστε και τα αθλητικά στοιχεία σε όλα αυτά. Ταχύτητα, δύναμη, άλμα. Διαμόρφωναν τα δεδομένα των αγώνων όταν ο παίκτης ήταν στην ΑΕΚ. «Δυναμίτης» σε κλειστά παιχνίδια, γεμίζοντας χώρους ως μόνιμη πηγή κινδύνου. Στο transition δεν χρειάζεται ανάλυση, στο χώρο απλά δεν μπορεί να τον σταματήσει κάποιος.
Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται αθλητικά στοιχεία παντού. Με τη δύναμη του Καμαρά, την ταχύτητα και τις εντάσεις του Κάνγκουα, το… τανκ Τετέι, αλλά και την ταχυδύναμη του Πελίστρι και την ταχύτητα του Αντίνο, η ομάδα κερδίζει στοιχεία. Ο Λιβάι Γκαρσία είναι σα να τα συγκεντρώνει όλα αυτά και να τα κάνει δικά του. Μαζί με ικανότητα στο σκοράρισμα.
Ψάχνοντας κάτι αρνητικό, πάντα θα βρεις. Δεν χρειάζεται υπερβολή όμως. Όπως για τους τραυματισμούς. Αντιμετώπισε κάποια ζητήματα, όμως αν είναι τόσο προβληματικός, γιατί από το 2018-19 έως σήμερα, δεν έχει σεζόν με λιγότερα από 33 ματς;
Ειδικά αν πρόκειται για προσπάθεια συμφωνίας δανεισμού, είναι και το ίδιο το ρίσκο χαμηλό. Όπως και αγωνιστικά ισχύει το ίδιο, καθώς ο παίκτης ξέρει το πρωτάθλημα, την ομάδα, τις απαιτήσεις, τις έδρες, τη σημασία των αγώνων, τα πάντα. Μετά την παρουσία στη Ρωσία, προφανώς έχει έξτρα «δίψα» για να δείξει πράγματα. Να παίξει Ευρώπη με το καλό.
Μην το συζητάμε περισσότερο, να έχεις στο ένα άκρο τα ποιοτικά στοιχεία του Λιβάι Γκαρσία και του Πελίστρι, είναι πολυτέλεια. Αναφέρουμε και τον Ουρουγουανό, επειδή λόγω των γκολ που χάνει, τον έχουμε βγάλει κάτι ανάμεσα σε κουβάλα τις μπάλες και κάτσε εξέδρα. Αμαρτία, γιατί το παιδί έχει στοιχεία που δεν υπάρχουν στην Ελλάδα. Όχι μόνο στον Παναθηναϊκό.
Αν οι Πράσινοι κατορθώσουν να κλείσουν το deal για Λιβάι και φέρουν έναν χαφ από το… πάνω ράφι, τότε θα έχουν δημιουργήσει το ρόστερ που χρειάζεται για την επιστροφή στον τίτλο. Χωρίς να υστερούν σε τίποτα από κανέναν. Μάλλον το αντίθετο θα ισχύει κιόλας… Βάζουμε το μάλλον επειδή τα τελικά συμπεράσματα θα έρθουν όταν τελειώσουν οι μεταγραφές.
Υ.Γ. Ο Κάνγκουα κακός. Ο Βιτάλις κάτι μεταξύ Τσάβι και Ινιέστα. Το «ανοίχτε τα τρελάδικα» της Βιτάλη, θα ήταν ταιριαστό…
Υ.Γ.1: Το να κερδίζει ο Παναθηναϊκός σε μεταγραφικές «μάχες» με ομάδες που κυνηγούν Champions League, άρα και τα εκατομμύρια αυτού, είναι στοιχείο που δίνει ελπίδα.
Υ.Γ.2: Τα πάντα και οι πάντες στο χορτάρι. Το μικρότερο δυνατό ρίσκο σε κάθε μεταγραφή, είναι το καλύτερο σενάριο.
Υ.Γ.3: Και λίγη τύχη ρε παιδιά…
