Είναι ιδιαίτερα στενάχωρο να βλέπεις μια ακόμη αποτυχία Εθνικής ομάδας. Ενός κλιμακίου μάλιστα, παιδιά έως 19 ετών. Οι Έφηβοι του ελληνικού μπάσκετ, τα ταλέντα μας, το αύριο του αθλήματος. Αυτό που «πλάστηκε» στα… χέρια της διοίκησης του Βαγγέλη Λιόλιου.
Σε όλα η προπαγανδιστική γραμμή υπεράσπισης των συμφερόντων Λιόλιου, προσπαθούν να ρίξουν τις ευθύνες στο χθες ή να στρουθοκαμηλίσουν. Στην προκειμένου περίπτωση, δεν υπάρχει χθες. Η Εθνική U19 που απέτυχε να διακριθεί, αλλά και να είναι έστω στο Παγκόσμιο (μέσω της 5ης θέσης) αποτελείται από παιδιά 19 χρόνων ή μικρότερα. Κατά συνέπεια τα ταλέντα αυτά ήταν 14 ή μικρότερα, όταν «αγκάλιασε» την καρέκλα ο Βαγγέλης Λιόλιος.
Η ανάπτυξη του μπάσκετ, ήταν στις υποτιθέμενες προτεραιότητες του Λιόλιου και του συνόλου της διοίκησής του. Στα κλιμάκια των Εθνικών, όμως, φαίνεται η απόλυτη ανικανότητα, η έλλειψη διάθεσης για να βρεθούν λύσεις και η ξεκάθαρα γύμνια του ελληνικού μπάσκετ. Το οποίο σε Εθνικό επίπεδο με απόλυτη και δεδομένη ευθύνη της Ομοσπονδίας, έχει κατρακυλήσει στον κατήφορο, χωρίς κανείς να μπορεί να το σταματήσει.
Δεν υπάρχει και το άλλοθι των… κακών ομάδων που δεν βάζουν Έλληνες παίκτες. Αυτό το πρόβλημα που θα λυνόταν με το 6 ξένοι 6 Έλληνες στη 12άδα. Κανείς δεν θα περίμενε από τις ομάδες να αναπτύξουν παιδιά κάτω των 19 ετών. Το ζήτημα είναι ξεκάθαρα δουλειάς στα κλιμάκια, πλάνου ανάδειξης και εν συνεχεία ανάπτυξης των ταλέντων. Άρα καταρτισμένοι άνθρωποι, ικανοί να ξεχωρίσουν και να δουλέψουν σωστά με αυτά τα παιδιά.
Άγνωστες έννοιες για το βασίλειο του συμφέροντος, όπου το μόνο που απασχολεί είναι να έχουν διαβατήρια αυτοί που πρέπει για τους συλλόγους «φίλους», να σφυρίζουν εκείνοι που… βλέπουν τα σωστά φάουλ.
Τα παιδιά αυτών των ηλικιών άλλωστε, είναι εκείνα που έπαιξαν στο σχολικό πρωτάθλημα. Η ΕΟΚ του Λιόλιου, «ανέπτυξε» τα ταλέντα τέτοιων ηλικιών, κρίνοντας μέσω της διαιτησίας, το ποιο σχολείο θα πανηγυρίσει τον τίτλο. Μην ψάχνετε, σχολείο της Πάτρας τα κατάφερε. Εκεί όπου οι μαθητές ήταν κυρίως παιδιά από τις ακαδημίες του Προμηθέα. Ο πρώην προπονητής του οποίου, ήταν προπονητής στην U19 της Ελλάδας.
Για πολλοστή φορά να συγχαρούμε και τον Δήμο Ντικούδη. Υπεύθυνο Εθνικών ομάδων και με τεράστια καριέρα στο μπάσκετ, όπως διαρκώς υπενθυμίζει σε όλους. Μάλλον δεν θυμάται και πολλά για το πώς αναπτύχθηκε το ταλέντο του για να φτάσει σε αυτή την καριέρα.
Αν ήταν η καφετέρια τους, θα μπορούσαν να τη διοικούν όπως θέλουν. Εδώ, όμως, μιλάμε για το ελληνικό μπάσκετ. Το οποίο μαραζώνει και καταστρέφεται στα χέρια τους. Έχουν κατορθώσει μέσα σε 5 χρόνια να ναρκοθετήσουν το σήμερα και να εξαλείψουν το αύριο.
Τα παιδιά προφανώς και δεν φταίνε τίποτα. Έμειναν να παλεύουν μόνα τους. Και στο τέλος να κλαίνε. Γιατί επί Λιόλιου, όλα τα παιδιά κλαίνε…
