Ετσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα με την πανδημία του Covid-19, την καραντίνα, τις παρατάσεις και γενικώς την πρωτόγνωρη κατάσταση που βιώνουμε άπαντες και κατ’ επέκταση οι ομάδες, κανένας σύλλογος δεν πρόκειται να είναι έτοιμος στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος.
Θα ήταν εκ των πραγμάτων, άλλωστε, αδύνατον.
Ο Παναθηναϊκός δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση.
Ο βαθμός ετοιμότητας ωστόσο, διαφέρει από ομάδα σε ομάδα και σχετίζεται άμεσα με το προπονητικό επιτελείο, τη χημεία και τη στελέχωση του έμψυχου δυναμικού, το μεταγραφικό σχεδιασμό και την προετοιμασία του καθενός.
Ο Παναθηναϊκός πραγματοποίησε τέσσερα φιλικά ματς. Σημειολογικά, μια και τα αποτελέσματα στα φιλικά παίζουν ελάχιστο ρόλο, τα δύο πρώτα ήταν νικηφόρα (3-0 τη Μαρκό, 1-0 τον ΟΦΗ) και στα δύο τελευταία προέκυψε ήττα με το ίδιο σκορ (0-1 με τη Λαμία, 0-1 με τον ΠΑΟΚ).
Ο σχηματισμός ήταν ίδιος και απαράλλαχτος (4-3-3), με το νέο προπονητή της ομάδας Ντάνι Πογιάτος να καταθέτει στο χορτάρι τους βασικούς άξονες της φιλοσοφίας του.
Α)Πρέσινγκ ψηλά, στο αμυντικό τρίτο του αντιπάλου, με ταυτόχρονο ανέβασμα όλων των γραμμών προκειμένου να υπάρχει συνοχή και την αμυντική τετράδα στο ύψος της μεσαίας γραμμής. Β)Προσπάθεια για άμεση ανάκτηση της μπάλας, στα πρώτα 3-4 δευτερόλεπτα, όταν αυτή χάνεται.
Γ)Συμμετοχή των στόπερ στο χτίσιμο του παιχνιδιού με διαγώνιες μπαλιές και κυκλοφορία της μπάλας από τα άκρα και τον άξονα, με συνδυαστικό ποδόσφαιρο αλλά δίχως πολλές αλλαγές παιχνιδιού για καταστάσεις «απομόνωσης» στην αδύνατη πλευρά.
Δ)Σωστές αποστάσεις για άμεσες επιστροφές στο αμυντικό τρανζίσιον, χρησιμοποίηση του οφ σάιντ όταν το απαιτούν οι περιστάσεις, αλλά ελάχιστα δείγματα στο επιθετικό τρανζίσιον.
Ο βαθμός ετοιμότητας της ομάδας δεν είναι ασφαλώς ο ιδανικός.
Φάνηκε πάντως στο τελευταίο φιλικό με τον ΠΑΟΚ ότι υπάρχει σαφή βελτίωση στα τρεξίματα, στην ενέργεια και τη φρεσκάδα των πράσινων σε σχέση με τα προηγούμενα φιλικά, καθώς και περισσότεροι αυτοματισμοί στο δημιουργικό σκέλος.
Οπως επίσης φάνηκε με σαφήνεια, πρόβλημα στην παραγωγικότητα, στο γκολ, που είναι και η ουσία, η πεμπτουσία αν προτιμάτε, του ποδοσφαίρου (με ΟΦΗ, Λαμία και ΠΑΟΚ συνολικά ένα τέρμα).
Η συνύπαρξη του Μακέντα με τον Καρλίτος προδιαθέτει για πολύ καλύτερες επιδόσεις στον συγκεκριμένο τομέα, ασχέτως εάν σηκώνει πολλή συζήτηση η μεθοδολογία εκμετάλλευσής τους.
Και δη σε σχέση με το σχηματισμό που έχει δουλέψει ο Πογιάτος σε όλη την προετοιμασία (4-3-3) που προϋποθέτει ένα φουνταριστό επιθετικό περιοχής (9άρι).
Πριν φτάσουμε εκεί, είναι χρήσιμο να ανατρέξουμε στο πρόσφατο παρελθόν. Ο Καρλίτος δεν αποκτήθηκε πριν από έξι μήνες από τον Τσάβι Ρόκα για να αντικαταστήσει τον Φεντερίκο Μακέντα. Πιο σωστά, δεν ήταν αυτό το κυρίαρχο πλάνο.
Αποκτήθηκε κατ’ αρχάς επειδή είναι ένας πολύ καλός επιθετικός και το τάιμινγκ της ελευθερίας του πρόσφερε μία πρώτης τάξεως ευκαιρία ενίσχυσης, ασχέτως εάν δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής μέχρι το τέλος της περασμένης σεζόν και έκανε μόνο προπονήσεις στο Κορωπί για κάμποσους μήνες.
Αλλά και για δύο ακόμη «στρατηγικούς» λόγους: πρώτον, για να δοθεί μήνυμα στον Ιταλό επιθετικό ενόψει της λήξης του συμβολαίου του και των απαιτήσεών του.
Και, δεύτερον, για να υπάρχει έτοιμη, «ενδεκαδάτη», λύση στη θέση «9» σε περίπτωση αδιεξόδου και πώλησης του Μακέντα.
Οσο περνούσαν οι μήνες και φτάσαμε στο καλοκαίρι, το ενδεχόμενο παραμονής του Μακέντα στην ομάδα απομακρύνονταν.
Ο μεταγραφικός σχεδιασμός από τους Τσάβι Ρόκα και Ντάνι Πογιάτος έγινε εξ αρχής με βάση το 4-3-3 που εμπεριείχε την αναγκαιότητα ενίσχυσης με πλάγιους επιθετικούς στα «φτερά», εξ ου και η απόκτηση των Αϊτόρ και Σαβιέρ.
Οι συγκεκριμένες μεταγραφές έγιναν εγκαίρως, ο Μακέντα έμεινε τελικά στο σύλλογο και ο Καρλίτος τοποθετείται στο αριστερό άκρο με εντολή να κλείνει προς τα μέσα ως «inside forward».
Στο δεύτερο ημίχρονο του φιλικού με τον ΠΑΟΚ είδαμε ότι η επιθετική τριπλέτα άλλαζε διαρκώς θέσεις. Ο Μακέντα δεν ήταν μόνιμα στη θέση «9», ο Καρλίτος βρισκόταν ακόμη και δεξιά και στην κορυφή είδαμε ακόμα και τον Σαβιέρ.
Αυτή η συνθήκη φάνηκε να δουλεύει καλύτερα, αλλά ακόμη είναι πολύ νωρίς για να ισχυριστεί κανείς με σαφήνεια ποια τακτική επιλογή θα αποδώσει το μάξιμουμ στη χημεία της ομάδας και της συνύπαρξης όλων των παικτών-ατού που διαθέτει στο ρόστερ της.
Αλλωστε ακόμα δεν έχουμε δει επί της ουσίας ούτε τον Αϊτόρ, ούτε φυσικά τον Βιγιαφάνιες.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι το μάξιμουμ της δυναμικής του Καρλίτος είναι μέσα στην περιοχή.
Αλλες επιλογές στο σχηματισμό είναι το 3-5-2, το 4-3-1-2 (ρόμβος), που όμως δεν εμπεριέχουν εξτρέμ.
Και το 4-4-2 στην ευθεία, το 4-2-3-1 (ή 4-4-1-1) όπου όμως θα «κόβεται» ένας κεντρικός μέσος.
Στα πάντα στη ζωή, κάτι (θα) κερδίζεις και κάτι (θα) χάνεις.
