Το πρωτάθλημα τελείωσε επιτέλους, με τον Ολυμπιακό να το κατακτάει μετά την Ευρωλίγκα, ολοκληρώνοντας μια σούπερ πετυχημένη σεζόν. Αντίθετα ο Παναθηναϊκός, έμεινε με το κύπελλο Ελλάδας που φυσικά δεν μπορεί να καλύψει επ’ ουδενί μια πλήρως αποτυχημένη σεζόν για το τριφύλλι.
Πάντα μετά από τέτοιες άσχημες χρονιές, υπάρχει πολύ μεγάλη απαξίωση στους παίκτες του υπάρχοντος ρόστερ και μια θέληση για ξήλωμα και φτιάξιμο από την αρχή. Ο Παναθηναϊκός, δεν βρίσκεται σε αυτήν την κατάσταση, αφού έχει ένα πραγματικά πολύ ποιοτικό ρόστερ, με υπερπαίκτες μέσα, απλώς θέλει κάποιες προσθαφαιρέσεις για να παίξει το μπάσκετ που μπορεί.
Η φετινή σεζόν, είναι για να διδάσκεται στο τι δεν πρέπει να κάνει μια ομάδα στην στελέχωση της, ειδικά όταν έρχεται από ακόμα μία αποτυχημένη χρονιά πέρσι. Ο Παναθηναϊκός χρειαζόταν πολύ συγκεκριμένα πράγματα στο ρόστερ του, όχι τίποτα τρέλες, αλλά κατάφερε να έχει και φέτος τα ίδια προβλήματα που είχε πέρσι με τις επιλογές του και τελικά να τελειώσει την σεζόν με έναν σέντερ, τον Λεσόρ που ήρθε μετά από 1.5 χρόνο αποχής. Και όλα αυτά όταν μιλάμε ότι είχε αγωνιστικό μπάτζετ, κοντά στο 30 εκατομμύρια, το υψηλότερο της Ευρώπης.
Αρχικά, κάτι που είχε φανεί από πέρσι, είναι ότι ότι οι πράσινοι, είχαν πολύ μεγάλο έλλειμα στην πίεση στην μπάλα. Κάθε καλή ομάδα αυτήν την εποχή του μπάσκετ, βασίζει το αμυντικό της φίλτρο, στην πρώτη γραμμή άμυνας. Ο Παναθηναϊκός, έχοντας τον Σλούκα, τον Ναν, τον Τολιόπουλο και τον Γκραντ, που από πέρσι είχε πτωτική πορεία ως προς τις δυνάμεις του και τις αμυντικές του ικανότητες, διάλεξε να πάρει ένα παιδί, όπως ο Σορτς, που μπορεί να χαμηλώνει και να πιέζει την μπάλα, αλλά έχει τρομερό έλλειμα μεγέθους. Βάζοντας τον σε μια περιφέρεια με Σλούκα και Ναν, ήταν δεδομένο ότι δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει το σχήμα αυτό. Η κακή διαχείριση του, χειροτέρεψε ακόμα περισσότερο την κατάσταση, αφού και αυτά που δεδομένα μπορούσε να δώσει στην ομάδα δεν τα έδινε.
Άρα οι πράσινοι, ήταν ευάλωτοι στην περιφέρεια, δηλαδή στην βάση της άμυνας μιας ομάδας. Πάμε παρακάτω. Στους φόργουορντ, ο Παναθηναϊκός πλαισίωσε τον Όσμαν με τον Ρογκαβόπουλο, ενώ υπήρχε και ο επανακάμψας από τραυματισμό Γκριγκόνις. Φοβεροί παίκτες και οι τρεις, πολλή ποιότητα, κανένας όμως καλός αμυντικός. Άρα με βάση τα παραπάνω που είπαμε για τα γκαρντ, μαζεύονται και άλλα με τους φόργουορντ.
Πάμε μέσα στην ρακέτα. Οι πράσινοι ξεκίνησαν την σεζόν με τον Χολμς των 2.5 εκατομμυρίων τον Γιουρτσέβεν, ενώ στην πορεία προστέθηκε ο Φαρίντ και ο Λεσόρ. Για τον Χολμς ό,τι και να πούμε είναι λίγο, για την συμπεριφορά του στους αγώνες και το πόσο συγκεντρωμένος ήταν. Μια αποτυχημένη επιλογή που δεν βγήκε, αλλά δεν τον βοήθησε και η ομάδα με τον τρόπο που επέλεγε να παίξει άμυνα. Για τον Τούρκο δεν χρειάζεται να πούμε κάτι, ήταν γνωστή η αδυναμία του στο πίσω μέρος του παρκέ, αλλά ακόμα και εκεί, τον να τον βγάζουν στα οκτώ μέτρα απέναντι σε κοντούς και να πρέπει να κάνει άμεσα recover την θέση του, έκανε την κατάσταση ακόμα χειρότερη.
Έμεινε λοιπόν ένας Χουάντσο να προσπαθεί να μαζέψει ό,τι μπορούσε αμυντικά και στην συνέχεια ήρθε και ο Χέις-Ντέιβις, όμως το αμυντικό πλάνο και η λεπτομέρεια, αναζητούνταν. Αργές περιστροφές, έλλειψη επικοινωνίας, μεταξύ των παικτών, διαφορετικές αντιδράσεις της άμυνας σε ίδιες καταστάσεις που έδειχναν περισσότερο αυτοσχεδιασμό, παρά μελετημένη δουλειά.
Με αυτά, ο Παναθηναϊκός ήταν η 10η άμυνα της διοργάνωσης, νούμερο απαγορευτικό για ομάδα που θέλει να πάει Φάιναλ-4, ειδικά όταν είδαμε πως οι τέσσερις που πήγαν, ήταν οι τέσσερις καλύτερες άμυνες.
Ο κόουτς Αταμάν, έχει πολλές ευθύνες, όχι μόνο στην επιλογή των παικτών, αλλά και στον τρόπο διαχείρισης τους. Το να παίρνεις τον Σορτς, έναν παίκτη transition, που έχει κάθετο παιχνίδι και να τον βάζεις να παίζει πέντε εναντίον πέντε, χωρίς να τρέχει αυτός τα πικ εν ρολ, που το ελίτ στοιχείο του παιχνιδιού του και να περιμένει στην γωνία κάνοντας τον σουτέρ αδύνατης πλευράς, σίγουρα δεν βοήθησε. Ο Ρογκαβόπουλος παρόλο που όποτε έπαιζε ήταν θετικός, είχε μια διαχείριση, προβληματική. Ο Τολιόπουλος τα ίδια, ο Χουάντσο από τότε που ήρθε ο Χέις-Ντέιβις, έμεινε πίσω, ο Σλούκας έσκασε από ένα σημείο και μετά. Συνολικά η ομάδα, έκανε ένα από τα μεγαλύτερα underperform με βάση την ποιότητα του ρόστερ.
Αν κάτι είδαμε τα τελευταία δύο χρόνια με τις κατακτήσεις της Ευρωλίγκας πέρσι από την Φενέρ και φέτος από τον Ολυμπιακό, είναι ότι πλέον μετράει πάρα πολύ μια ομάδα να έχει 2-way χαρακτηριστικά. Να έχει παίκτες που είναι ισορροπημένοι σε άμυνα και επίθεση και δεν θα αποτελούν σημάδι στο πίσω μέρος του παρκέ ή θα δεν θα παίζει η ομάδα με τέσσερις στο μπροστά. Αυτοί οι παίκτες δεν χρειάζεται να είναι σταρ, όπως ο Χέις-Ντέιβις, μπορούν να είναι απλά ρολίστες. Το υπάρχον ρόστερ, με 2-3 τέτοια παιδιά στην περιφέρεια και στους σέντερ, μπορεί να παίξει εντελώς άλλο μπάσκετ και να απογειωθεί ως ομάδα. Αν φτιαχτεί η χημεία και η σωστή μίξη χαρακτηριστικών, ο Παναθηναϊκός θα έχει και πάλι ένα σούπερ ρόστερ.
Αρκεί, τα παθήματα των τελευταίων δύο χρόνων, να έγιναν μαθήματα και να μην ψάχνει πάλι τι είναι πιο ακριβό στην αγορά να πάει να το πάρει, αλλά να βρει τα χαρακτηριστικά που του λείπουν.
