MENU

Η ελληνική γλώσσα. Ένα κείμενο. Ο γραπτός λόγος. Μπορεί να αποτυπώσει πολλά. Μπορεί να προκαλέσει συναισθήματα, να δημιουργήσει εικόνες, να γεννήσει χαμόγελα, να ξυπνήσει αναμνήσεις, να παραγάγει δάκρυα. Τι δε μπορεί να κάνει; Δε μπορεί να αποτυπώσει τη ζωή στην πιο απλή και ταυτόχρονα απόκοσμη μορφή της. Ένας ήχος είναι. Μια καρδιά. Ο χτύπος μιας καρδιάς. Το «τικ-τακ» είναι κυνικά γελοίο μπροστά στον υπόκωφο ήχο που πραγματικά ακούγεται σε έναν υπέρηχο καρδιάς. Το δέος της ζωής. Το σοκ όταν το βλέμμα του γιατρού παγώνει και αποφεύγει την επαφή στα μάτια με τον ασθενή του.

Εκείνο το απόγευμα, ο Γιασίμ ήταν 16 ετών. Ο έλεγχος λογιζόταν ως διαδικαστικός, ένας από τους χιλιάδες που περνάνε οι επαγγελματίες ποδοσφαιριστές στη ζωή τους. Δεν ήταν, βέβαια, καν επαγγελματίας ακόμα. Είχε σταματήσει το σχολείο ένα χρόνο νωρίτερα για να αφοσιωθεί στο ποδόσφαιρο και δεν είχε ποτέ στο μυαλό του κάτι διαφορετικό. «Α, ίσως να σπούδαζα Χαντίθ στο πανεπιστήμιο της Μεντίνα και να έπαιζα στη Σαουδική Αραβία», θα πει, όμως πόσο συνδέονται τέτοιες σπουδές με ένα παιδί που άφησε το σχολείο στο γυμνάσιο;

Στον πρώτο ήχο της καρδιάς, ο Αγιούμπ είναι το πιτσιρίκι στο Μαρόκο. Ένα από τα εφτά παιδιά που μεγάλωναν μόνο με τη μητέρα τους καθότι ο πατέρας τους είχε, ήδη, μεταναστεύσει στην Ολλανδία. Ήταν ο μικρός που τον έβαζαν τέρμα οι μεγαλύτεροι και επέστρεφε σπίτι του με ρημαγμένα να παντελόνια και τα παπούτσια του. Η μητέρα του γινόταν κάθε, μα κάθε φορά, έξαλλη. «Βροχή, χιόνι, χαλάζι, δεν είχε σημασία. Ήμουν πάντα έξω και έπαιζα», εξιστορείται και σε ηλικία πέντε ετών έφυγε μαζί με την οικογένειά του για το Άμστερνταμ.

Στον πρώτο ήχο της καρδιάς, ο Αγιούμπ παίζει στην De Dijk, ένα μικρό τοπικό σύλλογο στην ολλανδική πρωτεύουσα. Είναι επίμονος και πεισματάρης. «Συνήθως με πήγαινε η μαμά μου στην προπόνηση με το λεωφορείο. Θυμάμαι μια μέρα που χιόνιζε πάρα πολύ. Με παρακάλεσε να μείνουμε σπίτι, όμως εγώ ήθελα να παίξω ποδόσφαιρο. Μόλις βγήκαμε από το σπίτι την κοίταξα. Είδα πόσο κρύωνε και πόσο δυσκολευόταν να με πάει προπόνηση. Τότε, της είπα: «Ό,τι κάνεις για μένα, θα το κάνω εγώ για σένα αργότερα».

Κι αν δεν έρθει το αργότερα; Δεύτερος χτύπος της καρδιάς. Ο γιατρός κοιτάζει τον έφηβο που έχει μπροστά του. Ενδεχομένως να αναρωτιέται γιατί κανείς πριν από εκείνον δεν το έχει διαγνώσει. Η καρδιά έχει πρόβλημα. Ο υπόκωφος ήχος δε θα το μαρτυρήσει σε ένα μη εξειδικευμένο αυτί, όμως κάτι δε λειτουργεί καλά. Ο Γιασίμ είναι 16 ετών και η Ουτρέχτη, σύλλογος στον οποίο κατόπιν περιπετειών είχε καταλήξει από τα 14 του χρόνια, με μια λιτή ανακοίνωση θα ενημερώσει ότι πρέπει να γίνουν περαιτέρω εξετάσεις.

«Δεν είχα περάσει τίποτα χειρότερο. Είχα πάθει σοκ. Το μόνο που ήθελα από παιδί ήταν να πετύχω στο χώρο του ποδοσφαίρου, δεν υπήρχε τίποτα άλλο στο μυαλό μου». Ο Γιασίμ Αγιούμπ υποβλήθηκε σε διαγνωστική επέμβαση. Τα νέα ήταν καλά. Δεν υπήρχε άμεσος κίνδυνος για την υγεία του. «Όπως προέκυψε είχα μια επιπλέον φλέβα εξαιτίας της οποίας διαχέεται πολύ αίμα στην καρδιά μου», εξηγεί και οι γιατροί θα του μιλήσουν για τους κινδύνους που ελλοχεύει αυτή η ιδιαιτερότητα στην ανατομία του. «Ναι, ναι, αργότερα στη ζωή μου θα έχω αυξημένο κίνδυνο για αρρυθμίες. Ποιος νοιάζεται, όμως; Αυτό θα είναι μετά τα 50, όταν θα είμαι γέρος πια».

Ε, ναι… Τι να πεις σε ένα 16χρονο παιδί που νιώθει το σήμερα ως την απόλυτη προτεραιότητά του; Ο Γιασίμ θα επέστρεφε σύντομα στις προπονήσεις και στους αγώνες. Θα συμπεριλαμβανόταν στην αποστολή της Εθνικής Ολλανδίας κάτω των 17 ετών για το Euro 2011. Θα έπαιζε στην τελική φάση στη Σερβία. Θα το κατακτούσε. «Αν δεν αντιμετωπίσεις κάποιου είδους απογοήτευση στη ζωή σου, δε θα γίνεις ποτέ αυτός που πρέπει να είσαι. Πρέπει να πονάει. Δε γίνεται να είναι μόνο ευχάριστο».

Του πήρε μερικά χρόνια για να το καταλάβει. Του πήρε σίγουρα πολλούς περισσότερους από δύο χτύπους καρδιάς για να αντιληφθεί γιατί η πορεία έχει εμπόδια. Και του πήρε μερικά χαστούκια για να ωριμάσει. Απαραίτητος αστερίσκος προειδοποίησης για τον Παναθηναϊκό: Αν έχει ωριμάσει.

Σεσημασμένος ή παρεξηγημένος;

Ο Γιασίμ Αγιούμπ γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου του 1994. Το 2018 πήρε την πρώτη μεγάλη μεταγραφή της καριέρας του, όταν αποκτήθηκε από τη Φέγενορντ και υπέγραψε συμβόλαιο τεσσάρων ετών. Έπαιξε σε 18 παιχνίδια την πρώτη σεζόν και σε δύο από τον προηγούμενο Αύγουστο. «Πρέπει να ανεβαίνεις σιγά-σιγά τα σκαλοπάτια. Το πρώτο που με νοιάζει είναι να πετύχω στην Ουτρέχτη και μετά ίσως να πάρω μια καλή μεταγραφή», έλεγε με αξιοζήλευτη ωριμότητα στα νεανικά του χρόνια και ώριμος ήταν και όταν έφτασε η ώρα να φύγει από την ομάδα που τον ανέδειξε.

«Αποχωρώ μετά από δέκα χρόνια. Υπάρχουν τόσα συναισθήματα και τόσες εικόνες που δε γινόταν να μην κλάψω. Από τη στιγμή που εξέφρασε ενδιαφέρον η Φέγενορντ δεν υπήρχε άλλη ομάδα για μένα. Είχα ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Άλλοι θα προτιμούσαν τα λεφτά. Ναι, υπήρχαν προτάσεις από την Τουρκία, αλλά έχω δύο μικρά παιδιά και η οικογένειά μου έχει προτεραιότητα. Θα μπορούσα να βγάλω περισσότερα χρήματα, αλλά ποιον θα είχα εκεί».

Ακόμα περισσότερη ωριμότητα. Τίποτα, μα τίποτα δε θυμίζει το ατίθασο χαρακτήρα του Γιασίμ Αγιούμπ, ο οποίος τον είχε φέρει σε δύσκολη θέση στο παρελθόν. 14 ετών πήγε στον Άγιαξ. «Υπήρχε ένας προπονητής εκεί που μου έκανε τη ζωή δύσκολη. Δεν υπήρχε μέρα που να μη μου βάλει τις φωνές», διηγείται. 14 ετών έφυγε από τον Άγιαξ. Εκδιώχθηκε. Ο λόγος φέρεται να είναι ένα επεισόδιο που είχε με συμπαίκτη του στα αποδυτήρια και κατόπιν η άρνησή του να απολογηθεί. Υπέγραψε στην Ουτρέχτη δύο χρόνια μετά. Ο δρόμος του δεν ήταν εύκολος, αφού σύντομα υπέστη κάταγμα κνήμης-περόνης και έμεινε έξω για εφτά μήνες. Ακολούθησε το πρόβλημα καρδιάς. Ακολούθησε η έλλειψη πειθαρχίας.

Η Ουτρέχτη τον τιμώρησε για τις συνεχόμενες καθυστερήσεις στην προπόνηση και ο νεαρός Ολλανδός υποσχέθηκε να μην το κάνει ξανά. «Με ξύπνησε. Όταν κάνω ένα λάθος πάντα δείχνω τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Το 80% όσων μας συμβαίνουν στη ζωή, εξαρτώνται από εμάς». Αλλά, θα το έκανε ξανά… Η μεταγραφή του στη Φέγενορντ συνοδεύτηκε με τους εορτασμούς για τα 110 χρόνια ιστορίας του συλλόγου, η παρουσίασή του έγινε με προσγείωση ελικοπτέρου στο γήπεδο και στον 1,5 χρόνο που βρίσκεται στο σύλλογο έχει συνεργαστεί με δύο προπονητές: Δεν κατάφερε να πείσει ούτε τον Τζιοβάνι Φαν Μπρόνκχορστ, ούτε τον Γιαπ Στάαμ.

Στο Ρότερνταμ του κόλλησαν σύντομα το παρατσούκλι «Αμραμπάτ 2», λόγω της ραθυμίας του στις προπονήσεις. Να φταίει άραγε το αγαπημένο του Fortnite το οποίο παραδέχεται ότι αρκετές φορές τον κρατάει ξύπνιο ως αργά; Να φταίει η απογοήτευση από τη μη καθιέρωσή του στην ομάδα; Σίγουρα, πάντως, δε μπορούσε να φταίει η γέννηση του τρίτου παιδιού του, γεγονός για το οποίο έχασε τρία (!!) ματς της Φέγενορντ τον προηγούμενο Σεπτέμβριο.

Τικ. Τακ. Καμία σχέση με τον πραγματικό ήχο που κάνει η καρδιά. Η καρδιά του Γιασίμ Αγιούμπ χτυπούσε και χτυπάει για το ποδόσφαιρο. Έχει εναρμονιστεί άραγε και το μυαλό του;

Η καρδιά θέλει, το μυαλό μπορεί!
EVENTS