Δεν μπορεί, το έχεις ακούσει, το έχεις διαβάσει. Το ποδόσφαιρο είναι θρησκεία.
Όντως, σε κάποια μέρη, μπορεί να είναι. Στην Αργεντινή συμβαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό.
Η θρησκεία είναι… το ποδόσφαιρο!
Ο Πάπας Φραγκίσκος, ο ηγέτης της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας ήταν μέχρι την τελευταία του ανάσα το υπ’ αριθμόν 88.235 μέλος της Σαν Λορένσο.
Η αγάπη του για την ομάδα του Μπουένος Αϊρες ήταν αδιαπραγμάτευτη, δεν αλλοιώθηκε ποτέ ακόμα κι όταν βρέθηκε στο ύψιστο θρησκευτικό αξίωμα.
Το ποδόσφαιρο είχε κύρια θέση στο κήρυγμα του, ακόμα και ο θάνατος του ταυτίστηκε με έναν μεταφυσικό τρόπο με το ποδόσφαιρο.
Πέθανε σε ηλικία 88 ετών, στις 2:35 π.μ.
Η θέαση του ποδοσφαίρου, ο τρόπος προσέγγισης του στην Αργεντινή είναι μία θρησκευτική εμπειρία, μία ιεροτελεστία με θεολογικά χαρακτηριστικά.
Δεν είναι μόνο η αφοσίωση, η πίστη, η λατρεία στη φανέλα, στην ομάδα, σε παίκτες.
Είναι η βεβαιότητα πως με την φανέλα της Εθνικής Αργεντινής αγωνίζεται ο εκλεκτός του Θεού.
Παλιότερα, τον έλεγαν Ντιέγκο. Τώρα, Λιονέλ.
Είναι η βεβαιότητα ότι το γήπεδο είναι ένας ιερός χώρος θαυμάτων.
Σχεδόν όλοι ερμηνεύουν το ποδόσφαιρο με πεζούς όρους, με το ατομικό ταλέντο, η τακτική, ακόμα και η τύχη ή η διαιτησία.
Στην Αργεντινή, η ερμηνεία του ποδοσφαίρου έχει έντονα θεολογικά στοιχεία -τα θαύματα είναι προϊόν πίστης.
Η φράση του “πίμπε ντ’ όρο” για το “χέρι του Θεού” στο ιστορικό γκολ το 1986, έμοιαζε με κάτι συμβολικό, με μία μεταφορά, μια παραβολή στο όριο της θρησκευτικής ύβρης για τον πλανήτη.
Για τους Αργεντινούς ήταν μία κυριολεξία. Ο Ντιέγκο Μαραντόνα λατρεύτηκε και λατρεύεται με τιμές Θεού.
Έχει την δική του επίσημη θρησκεία, αίρεση, πείτε την όπως θέλετε.
Η Μαραδονιανή Εκκλησία έχει σχεδόν ένα εκατομμύριο πιστούς σε όλο τον κόσμο, έχει την δική της Βίβλο που ονομάζεται “Ο Ντιέγκο του λαού” και την δική του επίσημη προσευχή, κάτι σαν το “Πιστεύω” και τις 10 Μαραντονιανές εντολές.
Το ωραιότερο πανό αυτού του Μουντιάλ, που οι Αργεντινοί κουβαλάνε με θρησκευτική ευλάβεια σε κάθε γήπεδο, απεικονίζει τον Ντιέγκο και τον Λιό να ενώνουν τις εποχές τους, τις υπερφυσικές τους δυνάμεις, τις προσωπικότητες τους, με το ίδιο περιβραχιόνιο, που ενώνει τα μπράτσα του.
Επεξηγηματικά υπάρχει μόνο μία λέξη με ελληνική ρίζα: Sιmbiosis. Συμβίωση.
Στην εξέδρα θα βρεις πραγματικές αγιογραφίες και των δυο τους, αλλά και μία αναπαράσταση της περίφημης Δημιουργίας του Αδάμ από τον Μιχαήλ Άγγελο που κοσμεί την οροφή της Καπέλα Σιστίνα.
Συμβολίζει την κοσμογονία, τον τρόπο που ο Θεός δίνει ζωή στον άνθρωπο ακουμπώντας το δάχτυλο του.
Στο πανό που φιλοτεχνήθηκε λίγο πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο της Ρωσίας, ο Ντιέγκο ακουμπά το δάχτυλο του Μέσι, είναι ο τρόπος που στην Αργεντινή ερμηνεύουν όλα τα ποδοσφαιρικά θαύματα.
Η αναπαράσταση κοσμεί την οροφή του κλειστού γυμναστηρίου της Ντεπορτίβο Περέιρα, όπου τα παιδιά μαθαίνουν μπάλα με... θρησκευτική ευλάβεια.
Όταν οι λογικές εξηγήσεις δεν είναι αρκετές, τότε ο άνθρωπος στρέφεται στο Θείο, το μεταφυσικό, ψάχνει να νοηματοδοτήσει αυτό που βλέπει με άλλους όρους.
Το χρονόμετρο έδειχνε το 78ο λεπτό και η άμμος στην κλεψύδρα έδειχνε να αδειάζει απελπιστικά. Ελπίδα είχαν πια μόνο όσοι προσεγγίζουν και ερμηνεύουν το ποδόσφαιρο με θρησκευτικούς όρους.
Τίποτα δεν έδειχνε ότι υπήρχε επιστροφή ή γυρισμός. Κάποια στις εξέδρες είχαν βουρκώσει. Άλλοι έκλαιγαν.
Η πιο θορυβώδης εξέδρα παγκοσμίως, σε επίπεδο εθνικών ομάδων, είχε σιγήσει, είχε βουβαθεί.
Σε τι να πιστέψεις; Ο κορυφαίος όλων έμοιαζε ξέπνοος.
Πριν από 96 ώρες είχε παίξει 120 εξοντωτικά (σωματικά και πνευματικά) λεπτά απέναντι στο Πράσινο Ακρωτήρι, αυτό ήταν το 5ο παιχνίδι στις τελευταίες 21 ημέρες.
Βάρβαρο, βάναυσο, ακραίο για το 39χρονο κορμί κάποιου, που έχει παίξει 1216 παιχνίδια στην καριέρα του.
Κανείς άλλος δεν έδειχνε ότι μπορούσε να βγει μπροστά.
Ακόμα κι αυτοί που πίστευαν στα θαύματα ήταν σίγουροι ότι αυτή τη φορά ούτε ένα θαύμα δεν ήταν αρκετό για να επιμηκύνει την περπατησιά του Λιονέλ Μέσι στην ιστορία των παγκοσμίων κυπέλλων.
Έμοιαζε πιο θνητός, πιο γήινος από ποτέ. Το χαμένο πέναλτι έμοιαζε με την αχίλλειο πτέρνα του, την υπενθύμιση ότι η τελειότητα δεν αποτελεί ανθρώπινο γνώρισμα.
Αυτό που ακολούθησε στα επόμενα 13 λεπτά, δεν είναι εξηγήσιμο. Δεν μπορεί να ερμηνευτεί με ποδοσφαιρικούς όρους. Ήταν κάτι σχεδόν μεταφυσικό.
Ήταν κάτι τόσο δυσνόητο, τόσο μεγάλο, τόσο συγκλονιστικό ακόμα και για αυτόν, που έκανε τα μάτια του να πλημμυρίσουν από δάκρυα.
Αυτός που έχει βρεθεί στην κορυφή του κόσμου, αυτός που έχει σηκώσει τα πάντα, αυτός που έχει βιώσει τα πάντα μέσα στα γήπεδα, αυτός που πίστευε ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο μεγάλο από αυτά που έχει ζήσει, κυριεύτηκε από το συναίσθημα και λύγισε.
Διότι αυτό που δημιουργεί η συγκεκριμένη φανέλα σε όσους την φοράνε είναι κάτι εντελώς υπερβατικό, που δεν περιγράφεται με λόγια.
Es un sentimiento no puedo parar.
“Είναι ένα συναίσθημα που δεν μπορώ να αποκρούσω”, όπως λέει το διασημότερο σύνθημα των οπαδών της μπιανκοσελέστε.
Όσοι βρέθηκαν στο γήπεδο είναι σίγουρο ότι έζησαν ένα θαύμα. Και δεν έχουν καμία διάθεση να το αναλύσουν περισσότερο.
Δεν υπάρχει λόγος να το υποβαθμίζεις, εξανθρωπίζοντας το.
Όταν ο Λίο βρήκε ξανά τις αναπνοές, τους παλμούς του, όταν τα μάτια του καθάρισαν από τα δάκρυα, βρέθηκε να ίπταται στον αέρα, ήταν η αντανακλαστική κίνηση των συμπαικτών του για να τον ευχαριστήσουν.
Όχι για το αποψινό. Για όλα τα θαύματα που κατάφερε να εκλογικεύσει όλα αυτά τα χρόνια μέσα στα γήπεδα του κόσμου.
Η Αργεντινή, ποδοσφαιρικά, δεν έχει καμία τύχη να υπερασπιστεί το στέμμα της.
Αγκομάχησε απέναντι στο Πράσινο Ακρωτήρι και γύρισε από την γη των νεκρών απέναντι στην Αίγυπτο.
Ηγείται από έναν κατάκοπο 39χρονο μεσήλικα, ο οποίος μοιάζει εξαντλημένος πριν καν αρχίζουν τα πραγματικά δύσκολα.
Είναι ευάλωτη, προβλέψιμη, φλύαρη και υποτονική.
Το μόνο που μπορεί να την σώσει είναι ένα θαύμα.
Σαν κι αυτά που μεγάλωσαν γενιές και γενιές Αργεντινών πιστών...
