Το «μπήκαν στην πόλη οι εχθροί» θα μπορούσε να πάρει τη θέση του «final countdown». Ως το τραγούδι που χαρακτηρίζει και συνοδεύει την Εθνική ομάδα μπάσκετ. Όπου «εχθροί» για το άθλημα, το σύστημα που «θρόνιασε» από τη μέρα που μπήκε επικεφαλής στην ΕΟΚ ο Βαγγέλης Λιόλιος.
Η απόλυτη αποδόμηση της «επίσημης αγαπημένης», κορυφώθηκε. Ο μηδενισμός όσων με τόσο κόπο «έχτιζε» η γαλανόλευκη δεκαετίες ολόκληρες. Δεν είναι «ώρα μηδέν», ούτε «μηχανική υποστήριξη». Στο ματς με την Πορτογαλία, γελούσαν παρακολουθώντας το που έφτασαν την Εθνική ομάδα. Για να βολέψουν τα θέλω τους. Τα συμφέροντά τους. Για το «μέχρι τέλους». Το οποίο απλά… τελείωσε την Εθνική μας.
Τόσο καιρό πάλευε το σύστημα να κρατήσει «ζωντανή» μια ανάμνηση. Μιας κάποτε ισχυρής μπασκετικής σχολής. Την οποία τότε την κριτίκαραν όσο πιο σκληρά μπορούσαν, αυτοί που τώρα χειροκροτούν και δικαιολογούν τα πάντα. Εκείνοι που δεν τολμούν να μιλήσουν για τις ευθύνες της ΕΟΚ, για τις ευθύνες του προπονητή, για τους παίκτες που δεν πατάνε στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα. Το οποίο κατάντησε… μαγαζί για τα θελήματα του μπασκετικού συστήματος. Προκαλώντας αποστροφή και αυτή είναι η πραγματική δυστυχία, όχι το ίδιο το αποτέλεσμα.
Η Ελλάδα έχασε από τη Ρουμανία. Την έκανε… παιχνιδάκι η Πορτογαλία στην έδρα της. Ακόμη και στο ποδόσφαιρο δεν θα ήταν ανεκτά τέτοια αποτελέσματα. Στο μπάσκετ γίνονται συνήθεια. Ο Σπανούλης ενοχλείται όταν του λένε πως ήταν «εφιάλτης» το ματς με την Πορτογαλία, ο Λιόλιος κοιτούσε με καμάρι το δημιούργημα της διοίκησής του.
Στο μυαλό των φιλάθλων έρχονται τα διαβατήρια. Έρχονται οι παλαιότερες αντιδράσεις όταν ήταν προπονητής ο Πιτίνο. Η Εθνική χωρίς να δέχεται πόλεμο από καθέναν σύλλογο – κάτι που έγινε στο παρελθόν – αφέθηκε να ρεζιλεύεται. Παίζοντας με όσους έχουν την καλοσύνη να πάνε να βοηθήσουν και χωρίς να τολμούν έστω να εξηγήσουν γιατί δεν καλούνται παίκτες όπως ο Γουόκαπ ή ο Ντόρσεϊ. Ειδικά ο πρώτος που έλαβε διαβατήριο για να ενισχύει την Εθνική και δεν λέει κανείς για ποιο λόγο μένει σταθερά εκτός επιλογών.
Εκτός αν όντως ο Σπανούλης θεωρεί καλύτερη λύση στους νατουραλιζέ τον Μήτρου-Λονγκ, οπότε να του ασκηθεί κριτική προπονητικά πλέον για την επιλογή του αυτή. Είναι θέμα ή συγκάλυψης μιας κατάστασης, ή απόλυτα άστοχης απόφασης με λίγα λόγια. Απλά κανείς δεν ενημερώνει σχετικά.
Το ποδόσφαιρο έζησε ακριβώς τις ίδιες καταστάσεις με ιστορικές ντροπές της Εθνικής ομάδας, στα «χέρια» του Σαρρή και του Γκιρτζίκη. Εκεί δεν έμεινε κανείς άπραγος. Η Πολιτεία, η FIFA, η UEFA, βγήκαν μπροστά για να τερματιστεί ο κατήφορος. Στο μπάσκετ η δυναμική είναι ακόμη μεγαλύτερη σε επίπεδο θέσης που είναι η χώρα μας σε διεθνές στερέωμα. Ημίμετρα δεν υπάρχουν. Μόνο μία λύση.
Να παρέμβει η Πολιτεία και να λυτρώσει το άθλημα από τους καταστροφείς όσων αγαπούν οι Έλληνες. Η Εθνική μπάσκετ είναι ένα απ’ αυτά. Η διοίκηση του Λιόλιου, μόνο να μεγαλώσει την καταστροφή μπορεί. Του ανθρώπου που ακόμη προσπαθεί να πείσει να μην λάβει κανείς υπόψη τα μηνύματα που αποδεικνύουν τη διοικητική του σχέση με τον Προμηθέα και κατά συνέπεια τα όσα κόντρα σε κάθε κανόνα κάνει στο μπάσκετ.
Οι δρόμοι είναι δύο. Άμεσες κινήσεις για να τελειώσει η διοίκηση του αθλήματος από ένα «σάπιο» σύστημα, ή η συνειδητοποίηση πως πλέον αυτό θα είναι το ελληνικό μπάσκετ. Με καθρέφτη μια Εθνική ομάδα στην οποία κανείς δε θα δίνει σημασία.
Κι όταν πληγώνεται το «εγώ» μας βλέποντας την Τουρκία να μας κάνει… πλάκα, τη Ρουμανία να γελά εις βάρος μας και την Πορτογαλία να νικά ευκολότερα απ’ ότι αυτή του Κριστιάνο Ρονάλντο, τότε να ανατρέχουμε στις φωτογραφίες από την ορκωμοσία του Τόμας Γουόκαπ στον στρατό. Από τον Τάιλερ Ντόρσεϊ με το τιμημένο χακί.
Το μπάσκετ πήγε… μέχρι τέλους. Το τελείωσαν ολοκληρωτικά. Ή θα αναστηθεί με σοβαρές κινήσεις και όσους το «σκότωσαν» μακριά απ’ αυτό, ή απλά θα μαζευόμαστε στο ετήσιο μνημόσυνο να τα λέμε για το δοξασμένο παρελθόν.
