Ειλικρινά, δεν είχα σκοπό να γράψω για την Εθνική ομάδα, όχι γιατί δεν περίμενα όλα αυτά που έγιναν σε αυτό το παράθυρο, όμως αυτά που ακολούθησαν σε βάζουν σε σκέψεις. Γνωρίζουν οι περισσότεροι που διαβάζουν αυτό το μπλογκ, ποια είναι η γνώμη μου για τον Έλληνα μπασκετμπολίστα, αυτόν που εδώ και χρόνια έχει ταμπουρωθεί πίσω από το 6+6 και όχι μόνο δεν δουλεύει για να γίνει κανονικός παίκτης, αλλά τώρα που είναι και παχιές οι μύγες, πληρώνεται πεντακοσάρια, εξακοσάρια και επτακοσάρια. Τα σκέφτομαι καμιά φορά και λέω πόσο άτυχοι ήταν οι Διαμαντιδοσπανούληδες που δεν παίζουν στην σημερινή εποχή, από έξι θα ξεκινούσε το συμβόλαιο τους.
Κανένας δεν πρέπει να έχει παράπονο από τα παιδιά που έπαιξαν σε αυτά τα δύο παράθυρα. Αυτοί άφησαν τις διακοπάρες τους και ήταν εκεί να φορέσουν την φανέλα της Εθνικής ομάδας και να δώσουν ό,τι μπορούν. Δυστυχώς για τους περισσότερους από αυτούς, αυτό που μπορούν είναι τόσο λίγο, που ο Κριστιάνο Ρονάλντο και ο Γκεόργκι Χάτζι του μπάσκετ μπορούν να τους κερδίζουν. Όλη μαζί η Πορτογαλία, δεν πρέπει να έχει μεγαλύτερο συμβόλαιο από αυτό που πήρε ο Κακλαμανάκης στον ΠΑΟΚ. Αν σε αυτό προσθέσουμε ότι δεν είχαν χρόνο να κάνουν και πολλές προπονήσεις, είδαμε αυτό το έκτρωμα σε δύο αγώνες, με την Εθνική να φτάνει τους 60 πόντους με το ζόρι. Στο βαθμολογικό κομμάτι, είμαστε πλέον σε δεινή θέση, αλλά μάλλον αυτό είναι το λιγότερο.
Είδαμε σε όλα τα προκριματικά που γίνονται ανά τον κόσμο, τις εθνικές ομάδες να κατεβαίνουν με αρκετούς όχι απλά πρώτης γραμμής, αλλά πρωτοκλασάτους παίκτες. Δεν χρειάζεται να τους απαριθμήσουμε, τους έχετε δει όλοι αυτές τις μέρες. Εμείς, με μοναδικούς πρώτης γραμμής, τον Παπανικολάου, τον Τολιόπουλο και τον Λαρεντζάκη. Αλήθεια, μπορεί κάποιος από τους συμπαίκτες τους στις ομάδες, να τους κοιτάξει στα μάτια, που είναι πάντα εκεί; Τέλος πάντων, τα έχουμε πει χίλιες φορές για το Ελληνικό μπάσκετ και το πού πάει, δεν έχει νόημα να αναμασάμε τα ίδια. Απλά να έχουμε στο μυαλό μας και να ωριμάζει σαν σκέψη ότι στο μέλλον θα μπορεί να αποκλειόμαστε από τα παράθυρα κιόλας, όπως η Κροατία και να μην πηγαίνουμε σε μεγάλες διοργανώσεις που μέχρι τώρα θεωρούσαμε δεδομένες.
Οι ευθύνες
Πάμε και στις ευθύνες. Ο Βασίλης Σπανούλης ήταν έξαλλος μετά το τέλος του αγώνα για την εικόνα των πολλών παικτών. Στις δηλώσεις του, προσπάθησε να τους καλύψει, αλλά στο τέλος όλο το φταίξιμο θα πήγαινε σε εκείνον και θα ήταν άδικο. Στο θέμα των κλήσεων όμως, παρόλο που στην αρχή δεν ήθελε να μιλήσει ανοικτά, μετά πήρε φόρα και είπε πράγματα που άπτονται και άλλων προσώπων. Το θέμα όμως δεν είναι να ρίξουμε το φταίξιμο στον έναν και τον άλλον που δεν ήρθαν στην Εθνική, το θέμα είναι να ξέρουμε γιατί δεν ήρθαν. Από την ομοσπονδία δεν φρόντισε κανείς να μας πει, για ποιο λόγο για παράδειγμα τα παιδιά που είναι στα κολλέγια δεν ήρθαν να παίξουν.
Δεν πρέπει ο κόσμος να γνωρίζει; Δεν είναι άδικο και για τα παιδιά, αν είχαν σοβαρό λόγο, να τους πιάνει στο στόμα τους ο οποιοσδήποτε και να λέει για την αφοσίωση τους στην Εθνική ομάδα; Με τα πολλά ο Σπανούλης είπε, ότι έχουν γραπτές εξετάσεις και για αυτό δεν μπορούσαν να έρθουν. Έπρεπε να φτάσουμε σε αυτό το σημείο για να το μάθουμε; H EOK, που από επικοινωνία παίζει σε επίπεδα dream team, δεν θα έπρεπε να ενημερώσει; Έχουν βάλει δηλαδή μπροστά τον Σπανούλη ως κυματοθραύστη και εμφανίζονται μόνο σε κάνα μπουζούκι, αν υπάρχει επιτυχία.
Για όλους τους άλλους παίκτες, θα μας πει κάποιος γιατί δεν ήρθαν; Ο Ντικούδης, που σε άλλες περιπτώσεις πόσταρε στα σόσιαλ για τα μπάτζετ ομάδων και τους προπονητές τους, είδε κανείς μήπως αν έκανε καμιά ανάρτηση για αυτά ή δεν είχε ίντερνετ;
Ο Σπανούλης φυσικά έχει τις ευθύνες του και τις ανέλαβε. Κυρίως γιατί όπως είπε, όλοι υποτίμησαν αυτά τα παράθυρα. Δεν θέλησε να βγάλει στην σέντρα παίκτες δημόσια, αλλά έτσι πήρε αυτός όλο το βάρος της αποτυχίας που δεν του αναλογεί πλήρως. Όπως και να έχει όμως, κάποιος πρέπει να απαντήσει τι γίνεται με τον Γουόκαπ, με τον Ντόρσεϊ, τον Μήτογλου και όλα αυτά τα παιδιά. Γιατί υπάρχει τόσο μεγάλη ελαστικότητα στο ποιος θα έρθει και ποιος όχι. Πώς γίνεται παίκτες να αρνούνται και ας μην λέγεται δημόσια. Πως γίνεται όλες οι χώρες να κατέβασαν παίκτες που παίζουν στο ΝΒΑ και εμείς ούτε καν αυτούς που παίζουν στην GBL. Ρητορικά τα ερωτήματα, δεν θα απαντήσει κανείς.
Οι πιο ωραίοι σε αυτές τις περιπτώσεις είναι αυτοί που μιλάνε για την άνθιση λέει του Ελληνικού μπάσκετ, γιατί πρέπει με κάποιο τρόπο να αποθεώσουμε και τον σωτήρα. Παιδιά, προσοχή στην διαφορά, άνθιση του Ελληνικού μπάσκετ και άνθιση των Ελληνικών ομάδων μπάσκετ. Το ότι ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός έχουν φτάσει τα μπάτζετ στο θεό, τώρα μπαίνει ο Άρης και ο ΠΑΟΚ, υπάρχει η ΑΕΚ, οι υπόλοιπες ομάδες ανεβάζουν τα μπάτζετ και σχεδόν καμία από αυτές δεν έχει Έλληνες παίκτες για πρωταγωνιστές, τα λέει όλα για την άνθιση που έχουν στο μυαλό τους, αλλά είπαμε, να είναι καλά η ατζέντα.
Τελειώνοντας, να πούμε και κάτι ακόμα. Βαστάτε γερά, μην τυχόν και αλλάξει το 6+6. Είναι κρίμα, τα παιδιά μας να χάνουν τις θέσεις τους, από παίκτες που μπορούν να ντριπλάρουν και με τα δύο χέρια, που μπορούν να εκτελούν με pull up, να βάζουν ελεύθερα τρίποντα και να έχουν πάνω από 70% στις βολές. Προς θεού μην γίνει τέτοιο κακό. Θα σφυρίζουν τα 600ρια και τα 700ρια, τώρα που πέφτουν και λεφτά στο μπάσκετ, για να έχουν πέντε πόντους μέσο όρο. Αφού κάθονται οι ομάδες και το επιτρέπουν, καλά κάνουν. Αν περιμένετε ότι θα δουλέψουν και θα βελτιωθούν, έχοντας εξασφαλισμένη την θέση στις δωδεκάδες των ομάδων, θα περιμένετε πολύ. Σκεφτείτε απλά, πόσοι από αυτούς, αν δεν υπήρχε το υποχρεωτικό της παρουσίας τους, θα έπαιζαν στην Α1, πόσα λεφτά θα έπαιρναν και πόσοι από αυτούς θα μπορούσαν να παίξουν στο εξωτερικό, πιάνοντας θέση ξένου και θα πάρετε μόνοι σας τις απαντήσεις. Τα είπε και ο Σπανούλης χθες με τα πολλά, αλλά ποιος να ακούσει.
