Στη φωτογραφία, ο πολιτογραφημένος διεθνής εμφανίζεται χαμογελαστός, ντυμένος με παραδοσιακή ιαπωνική ενδυμασία, σε τουριστικό σκηνικό στο Κιότο της Ιαπωνίας. Και η εικόνα, όπως είναι φυσικό, προκαλεί ερωτήματα.
Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει ότι αυτές τις ημέρες τόσο ο Γουόκαπ όσο και η Εστρέλα εμφανίζονται με ανενεργά προφίλ στα social media. Γιατί άραγε; Πρόκειται για σύμπτωση; Για επιλογή αποφόρτισης; Ή για προσπάθεια να αποφευχθεί η δημόσια έκθεση, την ώρα που η απουσία από την Εθνική θα μπορούσε να προκαλέσει αντιδράσεις;
Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει με βεβαιότητα τα κίνητρα. Το βέβαιο όμως είναι ότι οι δύο τους συνήθως έχουν έντονη παρουσία στα social media. Και όταν αυτή η παρουσία ξαφνικά «σβήνει» την ίδια περίοδο που η Εθνική παίζει κι ο πολιτογραφημένος παίκτης βρίσκεται στην άλλη άκρη του κόσμου, τότε η απορία είναι εύλογη.
Η υπόθεση δεν αφορά μόνο τον Γουόκαπ. Αφορά κυρίως τη λογική με την οποία η ΕΟΚ του εκτεθειμένου Βαγγέλη Λιόλιου αποφάσισε να του χορηγήσει ελληνικό διαβατήριο. Μια επιλογή που παρουσιάστηκε ως λύση για την Εθνική. Ως ενίσχυση. Ως ανάγκη.
Μόνο που η Εθνική δεν είναι επιλεκτική υποχρέωση. Και το ελληνικό διαβατήριο, όταν δίνεται για αγωνιστικούς λόγους, δεν μπορεί να μοιάζει με εργαλείο ευκολίας.
Ο Γουόκαπ έχει κάθε δικαίωμα να κάνει διακοπές. Όμως η εικόνα του στην Ιαπωνία, ανήμερα αγώνα της Εθνικής, δεν περνά απαρατήρητη. Ειδικά όταν συνδυάζεται με τη σιωπή στα social media.
Και το ερώτημα μένει:
Ποιος τελικά είναι εδώ για την Εθνική; Ποιος τη χρησιμοποιεί; Και ποιος μόνο όταν τον βολεύει;
Το αποτέλεσμα είναι εκκωφαντικό: Δύο ήττες που διαλύουν την εικόνα της Εθνικής από Πορτογαλία και Ρουμανία. Δύο ήττες που είναι πολύ πιθανό να μας αφήσουν εκτός του επόμενου Παγκοσμίου. Ενας αληθινός διασυρμός. Οχι για τον Γουόκαπ. Για τον Λιόλιο, για τον Σπανούλη που αρνείται να τον καλέσει και να εξηγήσει γιατί δεν τον καλεί. Αλλά και για όσους έδωσαν χαριστικά διαβατήριο στον Γουόκαπ με μοναδικό σκοπό να εξυπηρετήσουν συμφέροντα…
