Βρισκόμαστε λίγο λιγότερο από μία εβδομάδα στην Ολλανδία και η μοναδική μεταγραφή που έχει εμφανιστεί είναι ο Άριτζ Ελουστόνδο. Την ίδια στιγμή που στη ζωή μας δεν θα υπάρχουν ο Κεντζιόρα, ο Οζντόεφ, ο Ιβανούσετς, ο Σάστρε, ο Λόβρεν, ο Βολιάκο, ο Μπιάνκο και πιθανότατα ο Γιακουμάκης όχι λόγω αξίας, αλλά λόγω πιεστικού χρόνου.
Το ότι ήρθε ένας, έναντι οκτώ, είναι αριθμητικά προβληματικό. Αν όμως μιλήσεις με τον Μάτος και τον Άντρε, θα σου πούνε το αυτονόητο. Δεν στήνεις μία ομάδα με βάση τους πρώτους επίσημους αγώνες. Πρέπει να κλείσουν τους παίκτες που βολεύουν τον προπονητή. Ο Αλέσιο Λίσι, έχει και αυτός τα ζητούμενά του στον τρόπο που παίζει.
Όλο αυτό το σκεπτικό, εμπεριέχει ρίσκο. Μπορεί στο τέλος της ημέρας ο ΠΑΟΚ να αποκλειστεί από την Ντιναμό, ακόμη και να μη μπει έστω ομίλους του Κόνφερενς. Οι μεταβάσεις εμπεριέχουν ρίσκο. Οι αλλαγές φέρνουν ελπίδα όταν μιλάμε για κάτι κορεσμένο, αλλά στο τέλος της διαδρομής υπάρχει και ο κίνδυνος της αστοχίας.
Το ερώτημα νούμερο ένα, είναι αν ο ΠΑΟΚ έπρεπε να πάει στη μετάβαση. Να αλλάξει τους πάντες συν τον προπονητή. Η απάντηση είναι εύκολη. Είχε λόγους και μάλιστα πολλούς με βασικό, τον κορεσμό.
Το ερώτημα νούμερο δύο είναι το πιο σημαντικό. Είναι έτοιμοι όλοι να αποδεχτούν ένα πιο ορθολογικό μοντέλο διοίκησης; Αυτό θα απαντηθεί μελλοντικά, αλλά σε κάποια κρίσιμα ζητήματα ο Μάτος ήταν αυτός που ανέλαβε την ευθύνη. Όπως αυτό του προπονητή.
Αυτό που βλέπω πάντως στην Ολλανδία, με το ελλιπέστατο ρόστερ μεν, αλλά με έναν νεαρό προπονητή που περιβάλλεται από τον Μάτος και τον Βιεϊρίνια, δεν με χαλάει καθόλου.
Οι παίκτες είναι ικανοποιημένοι από το επίπεδο της προπόνησης και μιλάνε για προπονητή με φρέσκιες ιδέες.
Ο προπονητής δουλεύει με ότι έχει χωρίς να μουρμουρίζει για τα μεταγραφικά. Συμμετέχει σε αυτά, δεν πιέζει, σέβεται τις απόψεις των προϊσταμένων του και παρεμβαίνει όταν κρίνει ο ίδιος πως κάτι τον αφορά.
Ο ΠΑΟΚ έχει τα περισσότερα σοβαρά πρότζεκτ από ποτέ. Από πέρυσι Μύθου και Χατσίδης, από φέτος Μπαταούλας, Ντούνγκα, Κοσίδης, Μπέρδος, Σαρρής, Μπάλντε. Οι συγκεκριμένοι δεν ανέβηκαν για να ανέβουν απλά. Τρεις από τους έξι εκτιμώ πως θα έχουν και ρόλο έστω και στο κύπελλο. Το ότι προσπαθούν κάποιοι να περάσουν το γεγονός αυτό ως αρνητικό, με ξεπερνά.
Δύο φιλικά απέναντι σε βέλγικες ομάδες πρώτης κατηγορίας, με ρόστερ που θυμίζει ΠΑΟΚ Β, βλέπεις ένα οργανωμένο σύνολο, που δέχεται λίγες φάσεις, που κάνει αρκετά γκολ. Δεν υπάρχει κακή εικόνα ομάδας, παρότι δεν θα είναι στο τέλος αυτή η ομάδα.
Προφανώς τα φιλικά δεν μπορούν να βγάλουν ουσιαστικά συμπεράσματα. Παράλληλα τα κενά είναι πολλά. Όμως Μάτος – Βιεϊρίνια είναι πεπεισμένοι για το πλάνο τους, δεν πανικοβάλλονται από τον χρόνο, δεν ισχυρίζονται πως στερούνται πόρων και οφείλουμε να τους εμπιστευτούμε.
Με δεδομένα τα ρίσκα της μετάβασης, ο ΠΑΟΚ μπαίνει σε μία άλλη φάση. Το μεγάλα κλαμπ έχουν και αυτές τις στιγμές, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έχουν φιλοδοξίες και στόχους.
Η χρονιά ξεκινά με χαμηλό προφίλ, οι δυσκολίες έχουν γίνει αντιληπτές απ όλους, αλλά αν υπάρξει ένας καλύτερος συγχρονισμός και μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, ίσως το αποτέλεσμα να είναι καλό.
